Ruim 15.000 leerkrachten uit het Vlaams en Franstalig onderwijs betoogden op 17 mei in Brussel voor betere werkomstandigheden en meer loon. Het ongenoegen en de vastberadenheid groeit naarmate de besparingen en de herstructureringen hun tol eisen.

Door Kristof Bruylant

Sommige scholen zijn gewoon failliet en moeten beroep doen op de welwillend-heid van ouders en personeel om bijvoor-beeld de schoolbus te laten keuren. Tom-bola's, taartenverkoop en eetfestijnen moeten de stapel wachtende facturen beperkt houden.
Ondertussen worden her en der richtin-gen afgebouwd en te veel leerlingen in slecht onderhouden lokalen bijeen ge-stouwd. De stress bij leerkrachten en leerlingen neemt toe. Voor individuele be-geleiding is er geen tijd. Repressie is dik-wijls het enige antwoord.
Moeilijke leerlingen of "rebellen" wor-den weggestuurd, zij "verzieken de schoolsfeer" of schenden haar "reputa-tie". Zonder diploma komen deze bij de superflexibele, laaggeschoolde en dus goedkope arbeidsreserve terecht.
De concurrentie tussen scholen eist haar slachtoffers. Democratisering van het onderwijs behoort volgens de neo-liberale poltiek definitief tot het verleden. De oplossing die het departement onder-wijs in het vakblad Klasse suggereert, heet Prozac, een kalmeermiddel tegen depressie.

"Het onderwijs heeft meer geld nodig", balkt Vlaams minister van onderwijs Marleen Vanderpoorten (VLD), maar wijst met de vinger naar de federale regering. Onder-tussen doet zij de leerkrachten geloven dat ze moeten kiezen tussen meer werkcomfort of een algemene loonsverhoging. Dit heet chantage van de plichtsbewuste leerkracht die betere werkom-standigheden als noodzakelijker beschouwd dan gerechtvaardigde looneisen. Ondertussen doet deze regering wel een belastingsvermin-dering cadeau aan de bedrijven.

De Vlaamse leerkrachten verdienen nochtans minder dan het gemiddelde bin-nen de ontwikkelde landen en veel min-der dan in de privé. Directies die zoeken naar een informaticus weten dit zeer goed.

Vooral jonge, alleenstaande of geschei-den leerkrachten staan met één wedde voor grote uitgaven. Om naar vijf ver-schillende scholen in de scholengroep te rijden, heeft men een auto nodig en om bij te blijven, moet men over de modern-ste media beschikken.

Vanderpoorten die zelf haar job in het onderwijs opgaf voor een vetbetaalde ministerpost, houdt het bij veel geblaat, maar weinig wol. In mooie frazen verpakt, klinken sommige voorstellen op het eerste zicht nog mooi, maar het gif zit onvermijdelijk in de staart.

De betaling van overuren bijvoorbeeld. Op zich logisch, ware het niet dat dit een abnormale toestand gewoon legitimeert en de deur op een kier zet voor flexibilisering en arbeidsduurverlenging.

In wezen is dit beleid niets anders dan een neo-liberale aanval op het onderwijs. Een verdere aantasting van het leraren-statuut. Meer kapitalistische maatstaven uit de privé zoals flexibilisering, rentabili-teit, loondifferentiatie en prestatie, onder-mijnen steeds verder het onderwijs als openbare dienst aan de bevolking,...

Op school voelt men deze realiteit aan den lijve, en laat men zich niet paaien met mooie praatjes. Ook de vakbonden kunnen hun achterban niet blijven sussen met een dode mus. Vanderpoorten is ge-waarschuwd, scholieren en leerkrachten zijn klaar voor de confrontatie.

Niets te vroeg, want er zijn effectief een gans pak rekeningen te presen-teren. Vaste lezers van ons blad hebben de laatste jaren kunnen volgen hoe het stadsbestuur (SP, VLD en VU) zich met verve - en vaak op een ronduit ondemocratische wij-ze - heeft verzet tegen iedere eis, iedere beweging die naar voor kwam uit de Gentse bevolking.
Een aantal voorbeelden: zowel in het referendum rond de Belfortpar-king (waar het stadsbestuur opriep tot een boycot, wat overigens in hun gezicht ontplofte) als in dat rond openbaar vervoer toonden burge-meester en schepenen zich van hun ondemocratische kant. In dat laatste referendum werd de oorspronkelijke vraag - voor gratis openbaar vervoer - veranderd in een bevraging over een vaag plan dat tussen nu en 2010 zou worden doorgevoerd om het aantal gebruikers van openbaar ver-voer op te krikken. Agalev werkte - als oppositiepartij - naarstig mee aan dit geldverspillende bedrog.
Verder stellen we vast dat geen enkele beweging van arbeiders in de Gentse bedrijven op de steun kon rekenen van SP of Agalev. Schepen Termont kwam tussen in de zaak Carnoy, maar niet ten voordele van de arbeiders, zijn vriendschap is er één met de dictatoriale baas van Carnoy. De bekende SP-advocaat Balthazar pleit in de zaak van de door Sommer-Allibert ontslagen delegee Eddie Pagnon... voor Som-mer-Allibert om Eddie zelfs de wette-lijk verplichte ontslagvergoeding voor delegees te onthouden. Laat staan dat de SP de strijd voor iedere job zou voeren...
Het stadspersoneel heeft de ene aanval na de andere moeten door-staan in de laatste jaren. Op vrijdag 26 mei staakte ACOD-Stad Gent dan ook, o.a. tegen de verhoogde werk-druk, de onderbezetting, de afbraak van verworven rechten en met als bijkomende eisen o.a. de herziening van het evaluatiesysteem. Personeelsschepen Serraes is dan ook al jaren één van de meest onpopulaire figuren in Gent. De prijs-verhoging van de vuilniszakken heeft die lage populariteit enkel maar ver-spreid onder bredere lagen. Het was dan ook niet verwonderlijk dat Gent één van die steden was waar de VLD stemmen verloor in de laatste verkie-zingen.

Wie hier allemaal garen bij spint, is het Vlaams Blok. Als enige Gentse partij sprak ze zich uit voor gratis openbaar vervoer, tegen de dure vuilniszakken, tegen schepen Ser-raes,... Met de nogal zwakke oppo-sitie van CVP en Agalev (en dat is zeer zachtjes uitgedrukt) is het Vlaams Blok momenteel de enige oppositiepartij. Agalev aast dan ook op deelname aan de coalitie en sinds de regeringsvorming is er zelfs van die zwakke oppositie geen sprake meer.
Militant Links denkt dan ook dat campagnes als Deblokkeren weinig zin hebben - strijd voeren tegen het Vlaams Blok zonder tegen het beleid te vechten dat mensen in de armen van het Blok duwt, heeft volgens ons een eerder contraproductief effect.
Jammer genoeg houdt bijvoor-beeld KP-Gent vast aan het centrale idee van Deblokkeren en Progressief Gent: het steunen van de "democra-tische partijen" (Deblokkeren) of van de zogezegd "linkse" partijen SP en Agalev om zo front te vormen tegen het Blok. Volgens Militant Links brengt dat ons geen stap verder.
De PvdA integendeel ziet in Gent af van iedere frontvorming naar de gemeenteraadsverkiezingen toe, wat we betreuren. De discussies met hen blijven echter gaande - de praktijk zelf zal hen moeten tonen wat de voor-delen zijn van eenheid op een prin-cipieel programma - en met vrijheid van propaganda voor de diverse on-derdelen van het samenwerkings-verband.

We willen mensen een echte oppositie aanbieden - voor, tijdens en vooral nà de gemeenteraadsverkiezingen. In die zin is de lijst een eerste stap tot een bredere samenwerking van linkse krachten in het Gentse.

Deel je de mening dat er iets moet gebeuren, dat SP en Agalev geen deel vormen van de oplossing, maar van het probleem en dat linkse krach-ten de handen ineen moeten slaan om een antwoord te bieden op het beleid én op het Blok, aarzel dan niet om contact op te nemen!

Militant Links: Pb 2, 9000 Gent 21. 09/232.13.94. E-mail: militant.links@pandora.be

Contactadres lijst : Marc De Cat, Louis Van Houttestraat 25, 9050 Gent.
Tel: 09/232.22.62.
Fax: 09/229.32.13.
E-mail: leefi@lycosmail.com

In de laatste 30 jaar ging het ABVV steeds achteruit. Deels is dat te wijten aan het jobverlies in de industrie en dan vooral in de zware sectoren waar het ABVV sterk was. Het ABVV slaagde er niet in om in de dien-stensectoren massaal te recru-teren, terwijl de christelijke bond (LBC) een overwicht heeft in de non-profit.

In de verkiezingen zagen we wel dat linkse ABVV-militanten die een actieve vakbondswer-king in hun bedrijf uitbouwden steeds goede tot zeer goede resultaten behaalden. Maar de algemene evolutie naar rechts aan de top van de vakbond en het selecteren van militanten die voor het vakbondsapparaat geen gevaar betekenen, werkte het ABVV-verlies in de hand.

Ook de campagnes waren in-houdelijk zwak. Indien we de offi-ciële spreekbuizen van de vak-bonden mogen geloven, is de voornaamste bekommernis van de werknemers de werkdruk. De Liberale bond ging meer de platte opbodtoer op door actief te ijveren voor winstparticipaties en extra-legale bedrijfspensioe-nen.

Ze speelt hiermee in op de hui-dige gunstige economische situ-atie en volgt hierin het patronaat. Maar wat als het economisch minder goed gaat? Of wat als een bedrijf kunstmatig "verlies maakt" om de winstparticipatie te ontduiken? Vraag dit maar eens aan de GB-werknemers, die hun premie niet krijgen ge-zien er zogezegd geen winst is.

Noch het ABVV, noch het ACV legden uit waarom de werkdruk toeneemt. Geen van beiden stellen het kapitalisme in vraag. Het aantal werkenden aan een laag loon stijgt, de arbeidsvoorwaarden verslechteren maar geen van beide vakbonden voert hier op een kordate manier actie tegen. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat er weinig animo was rond deze sociale verkiezingen.

De uitslagen geven minder een globaal beeld van steun voor een bepaalde vakbond maar worden grotendeels beïn-vloed door regionale of zelf be-drijfstypische factoren. Alge-meen merken we dat in die be-drijven waar het ABVV een ac-tieve en strijdbare inzet heeft, de resultaten positief zijn.

Zo boekt het ABVV in de tex-tielsector of in een bedrijf als Carnoy een belangrijke winst. Op plaatsen waar de syndicale werking ronduit slecht is, kiezen de werknemers voor de vak-bond die de beste dienstverle-ning aanbiedt.

De lichte vooruitgang van het ACLVB hoeft ons evenmin te verwonderen. Van de drie vak-bonden is dit de organisatie die het meest gericht is op dienst-verlening. Ze profileert zich steeds meer als consumenten-organisatie, met bijvoorbeeld het aanbieden van kortingskaarten bij bepaalde handelaren. Een van die firma's is Colruyt, noch-tans gekend voor zijn anti-syndi-calisme.

Militant Links had diverse leden en sympathisanten die kandidaat waren op ABVV-, zowel als ACV-lijsten. Ze werden nagenoeg allemaal verkozen, meestal met het hoogste aantal voorkeurstemmen over alle lijsten heen. We geven in dit blad het voorbeeld van Jo Coulier aan de VUB. Deze uitslagen to-nen dat hun inzet in de uitbouw van de vakbond en het verde-digen van de belangen van de werknemers in het stemhokje gewaardeerd wordt.

De uitdaging voor de komende vier jaar is dan ook het verder uitbouwen van een aktieve en strijd-bare syndicale werking.

Cruciaal daarbij is dat de vak-bondsdelegaties voldoende aandacht besteden aan het or-ganiseren van niet-vaste ar-beidskrachten en erover waken dat de bazen geen verdeeldheid zaaien door het personeel in te delen in beter betaalde "vaste" werknemers en "tijdelijke" werk-nemers die over vrijwel geen rechten beschikken.

Ook dienen de delegaties en de vakbonden een duidelijk pro-gramma uit te werken om ant-woorden te bieden op de patro-nale standpunten inzake de loonlasten, extra-legale voorde-len, werkdruk en productiviteit,...

Boris was één van de stakings-leiders van de mijnwerkers in Vor-kuta (Siberië) die 6 maanden staakten voor het uitbetalen van hun loon en betere werkvoorwaar-den. Op allerlei manieren werd hun strijd geboycot door regering en politie.

Met het uiteenvallen van de Sowjet-Unie verdwenen ook de economische banden tussen de ex-lidstaten van de USSR. In het begin van de jaren '90 werd door middel van privatiseringsprogram-ma's en het legaliseren van de zwarte markt de economie over-gegeven aan een aantal mensen uit het misdadig milieu.

Het regime in Kazachstan (van president Nazerbajev) is bijzonder repressief en corrupt. Belangrijke delen van de economie werden geprivatiseerd en kwamen in han-den van buitenlandse multina-tionals terecht. De bedrijven die het meeste smeergeld aan de pre-sident of aan de leden van zijn fa-milie betaalden, liepen weg met de meest winstgevende bedrijven.

Zo is er bv. de Belgische ener-giegroep Tractebel. Zij verkregen de energievoorzieningen van de voormalige hoofdstad Alma Mata in handen. Dit netwerk voorziet niet alleen de hoofdstad van elek-triciteit en gas, maar ook de omlig-gende steden en dorpen. Omdat de bevoorrading van deze steden en dorpen niet winstgevend ge-noeg was, besloot men geen ener-gie meer te leveren. De bevolking werd aan haar lot overgelaten en door Tractebel teruggestuurd naar de 19e eeuw!

De arbeidersbeweging in Kazakstan begon zich in de laatste jaren opnieuw te organiseren. Stakingen, protesten en hongermarsen zijn er schering en inslag. In september staakten de arbeiders van een wapenfabriek gedurende 6 maanden. Ze hadden de laatste drie jaar geen loon gezien. Door de oorlogen in Servië en Tchetsjenië was de productie hoog en moesten de arbeiders soms tot 14 uur per dag werken. De stakersleider Ionur, 22 jaar, werd door het regime geviseerd en werd voor 5 maanden opgesloten.

Op 1 april werd hij opnieuw gear-resteerd door een speciale anti-terrorisme brigade van de politie en beschuldigd van dronken-schap. De politie diende hem ech-ter drugs toe, waardoor hij er dron-ken uitzag. In die toestand filmde men hem en deze beelden werden drie dagen lang getoond op de na-tionale televisie, enkel en alleen om hem te discrediteren als een onbetrouwbaar persoon.

Eind juni is er een conferentie van verschillende arbeidersorganisaties in Kazachstan. Deze conferentie heeft als doel het opzetten van een nationale organisatie om de rechten van arbeiders te verdedigen. In de aanloop naar de conferentie worden een aantal arrestaties en veroordelingen gevreesd.

Binnen het ABVV zal het idee worden gelanceerd om een solida-riteitscomité op te richten. Dit co-mité kan de situatie in Kazachstan op de voet volgen en tot solidari-teitsacties overgaan. Dit kan gaan van het schrijven van protest-brieven, solidariteitsboodschap-pen, storten van geld, sturen van kledij en voedsel tot het zenden van een vakbondsdelegatie naar de streek.

Dit laatste zou een enorm posi-tief effect kunnen hebben en een rem vormen op de intimidatie en repressie van de staat tegen de arbeidersbeweging.

Stuur je protestbrief of solidariteitsboodschap naar: pabgem@glasnet.ru
of doe je gift op reknr. 877-4288601-50 (ABVV-Jongeren, Rijselsestraat 19, 8500 Kortrijk )met vermelding "solidarnost".
Hannelore Lammens

Deze logica zorgt voor een verschraling van het spel. Een kleine groep Europese topclubs zijn bijna onraakbaar in hun macht. In verschillende landen is het al jaren dezelfde ploeg die kampioen speelt.

Ook Euro 2000 staat in het teken van het groot geld. Op 9 juni start in Brussel een Europese top van patroons. Een paar honderd deelnemers ervan - o.a. vertegenwoordigers van multinationals en ander bedrijven - zullen tijdens de openingswedstrijd op 10 juni in de tribune zitten. Zij zullen niet veel moeite hebben gehad om aan tickets te raken. De prijs zal voor hen ook wel geen probleem zijn geweest, als ze al moeten betalen. De meerderheid van de tickets worden verdeeld via de sponsors die hun klanten kunnen verwennen met een matchke.

De Belgische politiekers wilden dit prestige-evenement in ons land laten doorgaan. Volgens hun redenering zal dit het toerisme doen toenemen en op die manier de tewerkstelling.

De organisatie van het kampioenschap zelf toont al mooi hoe ze die tewerkstelling zien. Voor alle taken zoals stewards, kaartjesknippers, chauffeurs, ... heeft de organisatie via het interim-bureau ADECCO gewerkt. Vrijwilligers konden zich aanbieden om één van de taken op zich te nemen voor een vergoeding van 500 à 1.000 fr. per dag.

De enige redenen waarom er voldoende mensen bereid gevonden werden om dit te doen is de massale liefde voor de sport die er bestaat onder de bevolking. Deze vrijwilligers zullen met de beste bedoelingen bijvoorbeeld dikke VIP's vervoeren die hun liefde voor het voetbal hoofdzakelijk door hun portemonnee zien gaan.

Wat een contrast, de gewone supporter die vol liefde voor z'n sport diegenen vervoert die massa's poen willen scheppen op de rug van die sport (en de supporter!).

De gewone voetbalsupporters moeten dan ook de controle over hun spel terug opeisen. Het zijn enkel de spelers, supporters en de gemeenschap die de sport en ontspanning opnieuw centraal kunnen plaatsen.

Militant Links eist:

Wanneer men voetbal zegt, denkt men enerzijds aan de schitterende sport met haar ambiance, ontspanning voor een groot deel van de bevolking, volledige gemeenschappen die hun ploeg steunen, samen vieren bij winst en treuren bij verlies. Anderzijds denken we ook aan politie, geweld, big business, omkoopschandalen, racisme, grof geld.

De laatste maanden staat de voorbereiding van Euro 2000 vooraan in alle media. De kans dat er in juni zware vechtpartijen zullen losbarsten in de grote steden van België en Nederland is reëel. De media creëert echter ook een sfeer dat wanneer een mooie match eindigt zonder rellen, we "iets gemist hebben".

De vraag waar hooliganisme vandaan komt en hoe we dit probleem moeten aanpakken zal in juni een belangrijke discussie vormen op school, op het werk, op café, bij vrienden, ...

Voor een verklaring van hooliganisme moeten we eerst zien naar de algemene situatie, tegen welke maatschappelijke achtergrond zich dit fenomeen voordoet.

In de jaren '80 sprak men over hooliganisme als een fenomeen uit de arme arbeiderswijken waar jongeren wegzonken in werkloosheid, perspectiefloosheid en armoede. Vandaag is het beeld echter anders, hooligans zijn dikwijls jongeren met een degelijke job en een degelijk inkomen. Het stelselmatig verhogen van de prijs voor tickets zorgt er sowieso al voor dat werklozen, armen, niet snel hun weg naar de voetbalstadions zullen vinden.

De jaren '90 werden gekenmerkt door het opdrijven van flexibiliteit, stress op het werk, verliezen van vastheid van betrekking, vergroten van de kloof tussen arm en rijk, het opdrijven van spanningen in de samenleving. In dit kader zien we nieuwe fenomenen ontstaan als verkeersagressie, stijging van familiedrama's, depressies en een massale stijging van het aantal zelfmoorden. Daarnaast zien we in het algemeen een situatie met meer geweld: op straat, in scholen, in het gezin,...

Dit is een algemeen kader waarbinnen we het hooliganisme moeten situeren. Voetbal is voor het moment één van dé plaatsen waar groepen jongeren zich organiseren rond één gemeenschappelijke noemer: hun liefde voor voetbal en hun club. Ontspanning en emoties gaan er samen met macho-gedrag en het gevoel van eenheid onder supporters tegen de vijand die de andere ploeg vormt.

Wat is echter de oplossing? Het is nu al duidelijk dat de repressieve maatregelen uiteindelijk fundamenteel niets oplossen. Met daaraan het gevaar gekoppeld dat alle repressieve middelen - door de bevolking aanvaard in de idee dat het geweld rond het voetbal moet stoppen - uiteindelijk gebruikt wordt in alle aspecten van de samenleving.

Meer repressieve middelen zullen de spanningen doen stijgen en zullen de strijd van arbeiders, werklozen en jongeren bemoeilijken. Daarom moeten we ons verzetten tegen bijvoorbeeld het snelrecht.

Een oplossing is niet simpel: het is een utopie te denken dat je de spanningen die in de maatschappij bestaan, zou kunnen uitbannen uit een massagebeuren als voetbal. De huidige organisatie van het spel zweept de spanningen nog op, o.a. door massale politie-aanwezigheid.

Vooral echter het volledig commercialiseren van het spel, waarbij de supporters geen enkele inspraak en controle meer hebben over het gebeuren, maakt dat zij het geweld ook niet kunnen voorkomen of stoppen.

De enige manier om terug met volle teugen van het spel te genieten, is een einde aan de overheersing van de big-business over sport, het democratisch functioneren van de sportclubs, het betrekken van supporters en spelers bij het beleid en uiteindelijk een samenleving die gebaseerd is op een ander economisch systeem, waar de behoeften van de mens centraal staan en die een basis biedt om alle vormen van geweld op termijn uit te bannen.