De nieuwe afgevaardigd bestuurder van De Post, Frans Rombouts, heeft vorige maand zijn nieuw strategisch plan voorgesteld, de voorbereiding op de liberalisering voorzien in 2003. Rombouts had de leiding over het Belgische filiaal van de Nederlandse zuivelmultinational Campina Melkunie toen hij door een headhunter werd uitgezocht om het lot van De Post te bezegelen.
"Campina voerde melk uit naar de vier hoeken van de wereld... Overgaan van melkflessen naar brieven lijkt me geen zo'n grote verandering". Zo becommenta-rieert hij zijn overstap in La Libre Belgique (5/2/00). Gedaan dus met de sociale rol van de post-bode, gedaan met de dienst aan het publiek. Nu telt enkel nog wat nodig is voor de winst.
Naast Rombouts zetelen in de nieuwe Raad van Bestuur van wat binnenkort "Belgian Post Group" zal heten nog vijf andere vertegenwoordigers van privé-bedrijven. De Post is sinds 1 maart ook geen autonoom over-heidsbedrijf meer, maar een naamloze vennootschap van pu-bliek recht - hetzelfde statuut als Belgacom.
De liberalisering is eigenlijk al bezig. Een Europese richtlijn van 1997 definieerde een basispak-ket van universele postdiensten, die betaalbaar moeten zijn en aan monopolievorming onder-worpen mogen worden: briefpost van minder dan 350 g., gead-resseerde publicitaire verzendin-gen (publipost) en internationale brievenpost.
Pakjes, express post, kranten en niet geadresseerde verzen-dingen staan al bloot aan de vrije concurrentie, vandaar de expo-nentiële groei aan privé-bedrij-ven als TNT, DHL, UPS of ABX die in een harde concurrentie-strijd verwikkeld zitten.
Vanaf 2003 moeten ook de pu-blipost en de internationale brie-venpost aan de concurrentie blootgesteld worden. Zo blijven enkel de minst winstgevende activiteiten, zoals de binnenland-se brievenpost, in het beheer van De Post.
De postdiensten zullen dan ook dezelfde weg opgaan als de telefonische diensten: de kwali-teit van de basisdienstverlening zal dalen en de prijs ervan stij-gen, terwijl de geliberaliseerde activiteiten een exponentiële ontwikkeling zullen kennen en een harde prijzenslag.
De meerderheid van de bevol-king die voornamelijk gebruik maakt van de binnenlandse brie-venpost zal de prijs betalen. De bedrijven, die massaal gebruik maken van publicitaire zendin-gen en internationale post, zul-len de vruchten plukken.
Maar vooral het personeel van De Post zal de volle gevolgen van de privatisering dragen. Dui-zenden jobs zullen verdwijnen - voor de overblijvenden zal de werkdruk nog maar eens stij-gen.
De automatisering van het sorteren en de informatisering van de loketten zal aan de enen hun job kosten en voor de rest een verslechtering van hun ar-beidsomstandigheden beteke-nen - in plaats van de verlichting van het werk dat ermee bereikt zou kunnen worden.
Het nieuw strategisch plan voorziet tevens in de sluiting van tientallen postkantoren. De nieuwe super-managers hou-den zich van de domme over de problemen die hierdoor veroor-zaakt zullen worden. Ze zitten er niet mee in dat de sluting be-tekent dat een pak oudere men-sen, gehandicapten, werk-lozen,... hiermee de toegang tot een postkantoor worden ont-zegd. Enkel de "echte klant" telt immers, 't is te zeggen de klant die kan betalen.
Tegenover die aanval in regel tegen het personeel is de reactie van de vakbonden beneden alles. De enige zorg van de leiders van ACOD en CCOD lijkt wel te zijn dat ze betrokken willen zijn bij de beslissingen die het personeelsstatuut en de openbare dienst zullen breken!
Jean-Claude Balland van ACOD aan het woord in La Libre Belgique (5/2/00): "de postmensen moeten evolueren maar niet aan gelijk welke prijs. Men moet de middelen vrijmaken om hen te vormen en hun een aanpassingsperiode geven. Men moet vandaag niet doen betalen voor de achterstand die het bedrijf opgelopen heeft in de voorbereiding van de liberalisering."
Ver van zich te verzetten te-gen de liberalisering, vindt hij ze integendeel laattijdig! Als men de liberalisering en de privati-sering aanvaardt, kan men niet vechten tegen wat eruit voort-vloeit.
Integendeel, men wordt ertoe gebracht een "begeleidende rol" te spelen in de maatregelen. En dit opent op zijn beurt de weg naar de demoralisatie en het anti-syndicalisme.
Een consequente strijd tegen de anti-sociale maatregelen van het nieuwe bestuur is enkel mo-gelijk op basis van een princi-piële oppositie tegen iedere liberalisering en privatisering. Enkel op die basis kan het per-soneel gemobiliseerd worden en de publieke opinie gesensibi-liseerd.
Correspondent