Cadeaus voor beter begoeden

Voor werkenden en armen:

Een lege doos

De pers is matig tot vrij entoesiast over de beleidsverklaring en het budget van de nieuwe regering. Ja, er was meer beloofd, maar er waren dan ook verkiezingen. Uiteindelijk kan iedereen "scoren" - dat is het verhaal. Iedereen? Wie 2 miljoen of meer verdient, steekt een belastingsvermindering van 100.000 fr./jaar op zak. Bestaansminimumtrekkers moeten het dan weer stellen met een 500 fr. extra per maand (6.000 fr/jaar). Wat het bestaansminimum op de prachtige som van 22.500 fr. brengt. Al eens geprobeerd daarmee te leven?

door Anja Deschoemacker

De "nieuwe politieke cultuur" van Verhof-stadt is niets anders dan de "kunst" om de dingen zodanig te verpakken dat iedereen erin kan horen wat hij wil. Liegen, met andere woorden, maar dat mag zo niet gezegd worden. De oppositiepartijen (CVP en Vlaams Blok) spelen dit spel gewoon mee. Volgens Marc Van Peel (CVP) heb-ben SP en PS het meeste uit het overleg gesleept, de Groenen een beetje, en zouden de "liberale krijtlijnen vervagen". Integendeel, zouden wij zeggen. Het Blok had het dan weer vooral over het "vergeten" van het veiligheidsplan.

De armsten uit de samenleving zijn noch in de regering, noch in de oppositie vertegenwoordigd. Maar ook het overgrote deel van de werkende mensen niet. De Waalse buschauffeurs die een loonverhoging van 10.000 fr. eisen, de postmensen die gestaakt hebben tegen het jobverlies, de mensen die actie voerden voor compensaties voor de hoge olieprijzen,... blijven buiten beeld.

Het ACV is "teleurgesteld", het ABVV spreekt van een "koude douche". Beiden hadden gehoopt dat de belastingsverlaging zich sneller zou laten voelen. Ze lopen daarmee in de lijn van Verhofstadt: koopkrachtverhoging zonder loonsverhogingen. Nu dat er niet is, zal de druk toenemen om actie te voeren rond de afschaffing van de loonnorm en het herstel van de index.

Over die loonnorm bestaat nu onduide-lijkheid: de vakbonden willen er buiten gaan, de bazen willen een strikte toepassing en de regering is vaag en onduidelijk. Als de arbeiders een deel van de koek willen, zullen ze daar strijd voor moeten voeren. Van de regering krijgen ze immers zo goed als niets.

We mogen ons geen rad voor de ogen laten draaien. Het uitspreiden van de rege-ringsplannen over een langere periode heeft niets met "vertrouwen" te maken dat ze er dan nog zullen zijn, maar alles met prioriteiten, met wie het eerst bediend wordt. De uitkeringen en de rampzalige situatie van mensen met lage lonen zullen «later» aan bod komen... als de huidige economische groei de komende zes jaar gemiddeld op 2,5% blijft. De waarschijnlijkheid daarvan is zo goed als nihil.

Deze regering kan of wil ons zelfs geen compensaties bieden voor de hoge olieprijzen - enkel de grote bazen van de grote transportbedrijven worden bediend. De crisisbelasting wordt afgeschaft, over de gezondheidsindex - eveneens een crisismaatregel - wordt binnen de regering niet gesproken. De enige manier om hierin verandering te brengen, is door onze eisen met alle kracht op straat te brengen. De transportbonzen hebben het voorbeeld getoond - radicaal strijd voeren voor je belangen levert wel degelijk op! Als nu ook de vakbondsleiding die les wil trekken...