Voor Louis Michel (VLD), de helft van de tandem die Paars-Groen stuurt, is de speeltijd gedaan. In verschillende interviews liet hij verstaan dat de regering werk moet maken van haar echte programma. Met de losse flodders over softdrugs, het homohuwelijk en euthanasie hebben Agalev en Ecolo hun acte de presence gegeven (De NMBS, Doel, en de truckerscrisis kunnen we ter vervollediging vermelden). Ze worden ervoor bedankt. Michel wil zich nu bezighouden met het donkerblauw invullen van sociale en economische thema's.

Dat het patronaat in 2001 een bijdrageverlaging van 149 miljard krijgt, is nog niet genoeg. Het gevecht over de pen-ioenen en de werkloosheidsuitkeringen, om maar twee voorbeelden te noemen, moet nog beginnen. De voorbereidingen werden in de afgelopen maanden getroffen. Het voorstel van Vandelannote en Vandenbroucke om het bestaansmini-mum met 10% op te trekken werd in eer-ste instantie op een goedkeurende zucht onthaalt. Als de Europese Unie onze regering vervolgens op de vingers tikt omdat we één van de weinige landen zijn waar de werkloosheidsuitkeringen niet in de tijd worden beperkt kunnen we de gedachten van de regering volgen. Het debat over de activeringsgraad van de bevolking en het brugpensioen gaat dezelfde richting uit. De regering stelt het voor alsof ze enkel nobele gedachten heeft. Alsof men de bedrijven wil verplichten meer oudere werknemers aan te werven. In één adem wordt het stelsel van brugpensioen, waar zowel de staat als de bedrijven overvloedig gebruik van maken, in vraag gesteld. De verhoging van het bestaansminimum is de lepel honing die ons een bittere structurele afbraak van de sociale dekking moet doen slikken.

Men ondermijnt de Sociale Zekerheid al een hele tijd. De voorbije twintig jaar hebben de mensen die aangewezen zijn op een sociale uitkering zwaar moeten inleveren. Een invaliditeitsuitkering, bijvoorbeeld bedroeg in 1980 gemiddeld 44% van de lonen, nu is dat nog slechts 33%. De werkloosheidsuitkeringen vielen in dezelfde periode terug van 42% naar 28%. Alleenstaande invaliden en werklozen bevinden zich allen onder de armoedegrens.

Het ABVV en het ACV betogen voor de welvaartsvastheid van de sociale uitkeringen. Op 20 mei in Brussel telt niet alleen het aantal betogers. Het wordt hoog tijd een aantal pertinente vragen te stellen. Wat kreeg de vakbond terug voor de steun aan de "progressieve ministers" in deze regering? Hoe dwingen we een verhoging van de uitkeringen af zonder ervoor te betalen met een ondermijning van het Sociale Zekerheidsstelsel? Welk project stelt de vakbondsleiding ons voor?

Officiëel gaat alles goed in Vlaanderen. De economie "boomt", er is een tekort op de arbeidsmarkt en de culturele prestaties zijn uitzonderlijk. De 321.000 Vlamingen echter, die in armoede leven worden door het wetstraatwereldje doodgewoon vergeten. In de Newspeak van de traditionele partijen bestaan die mensen niet en aan onthaasting hebben ze al helemaal geen boodschap. De aanvallen van Paars-Groen zullen de armste Belgen bont en blauw achterlaten. De creatie van een nieuwe arbeiderspartij is het enige alternatief dat een antwoord kan formuleren op de voorbereiding van een zwarte verkiezingsoverwinning.