PARADIJS VOOR MULTINATIONALS, SLACHTHUIS VOOR SOCIALE RECHTEN

LU, IDT Europe, Philips, Marks & Spencer, DuPont, Danone, ... duizenden banen verloren.

Amerikaanse en Europese bedrijven kon-digden de laatste maanden massale afdankingen aan als gevolg van de vertraging van de Amerikaanse economie. Honderddui-zenden mensen verloren hun job. Geen probleem volgens Amerikaans onderzoeker William Bridges. Deze "jobonzekerheid" zou immers gecompenseerd worden door "werkzekerheid", als de werknemer maar bereid is "mee te veranderen". Mee veranderen betekent nog meer flexibiliteit op vlak van arbeidsuren; kennis en ervaring maar ook op vlak van tewerkstelling.

Alle verworvenheden worden op de helling gezet. Om de winsten van de baas te garanderen moeten werknemers afstappen van rechten waarvoor ooit heel hard gestreden werd, rechten die het leven van een loontrekkende beschermen tegen de willekeur van de vrije markt met haar terugkerende crises.

De politieke linkerzijde alsook de vakbonds-wereld lijken machteloos. Naast het opkomen voor wetten als de wet-Renault (zie artikel hierover), waarbij de baas enige regels moet volgen maar waarbij sluiting en afdanking niet wordt tegengegaan, komt het niet tot strijd ter verdediging van die rechten.

Het uit handen geven van de openbare sector is slechts één voorbeeld van het offensief tegen de verworvenheden van de arbeidersklasse waarbij privé-kapitaal de touwtjes overneemt. Met de afbouw van de tewerkstelling en de vaste contracten in deze sector wordt privé-kapitaal gelokt. Resultaat: alleen in België al meer dan 20.000 jobs op de helling. Het op losse schroeven zetten van het recht op uitkering in geval van ziekte, ongeval, werkloosheid of pensionering is een ander gevolg van een doorgedreven neo-liberaal denken waarbij het opnieuw dezelfde werkende klasse is die opdraait voor de winstlogica.

In het kader van een actieve werkgelegenheidspolitiek is de prioriteit van Europa het "ontlasten" van de bedrijven door fiscale tegemoetkomingen en allerlei andere geschenken in de vorm van goedkope arbeidskrachten. Denken we maar aan de gesubsidieerde jongeren en de doelstelling van deze regering om bedrijven aan te sporen oudere werknemers aan te werven in ruil voor een tussenkomst van de staat.

Alles ten dienste van de vrije markt waarbij de grootste spelers met de vette brokken gaan lopen ten koste van vaste jobs, gezondheidszorg en veiligheid van de bevolking.

Voor een syndicale en politieke strijd tegen neo-liberaal Europa

Overal in Europa hebben we alle belang bij één front tegen het neo-liberaal Europees project. De bijeenkomsten van de Europese ministers in Brugge, Luik, Gent en Brussel zijn een ideaal moment om het ongenoegen van veel mensen om te zetten in actie. De Europese vakbondsorganisatie EVV heeft reeds betogingen aangekondigd in Luik, Gent en Brussel. Dit is positief indien deze beto-gingen ook aangegrepen worden om op nationaal en Europees niveau het tij te keren door zich te verzetten tegen iedere toepassing van neo-liberale maatregelen.

Internationaal zien we de ontwikkeling van een bewustzijn, vooral onder jongeren, tegen kapitalistische instellingen als IMF, Wereld-bank maar ook de EU. Massale protesten vonden plaats in Seatlle, Washinton, Mel-bourne, Praag, Nice,... Maar deze jongeren zullen de kracht van de arbeidersbeweging nodig hebben om hun idealen te kunnen omzetten in de praktijk: een wereld gebouwd op een economisch model dat in staat is een rekening te houden met de noden van de werkende bevolking overal ter wereld.

Een kapitalistische vrije markt kan deze noden niet bevredigen. Winst komt voor op veiligheid, gezondheid, menselijke arbeidsvoorwaarden. Het meest acuut wordt dit bewezen met de jongste landbouwcrisis.

Terwijl het kapitalisme in de praktijk steeds openlijker haar ware aard laat zien, moeten wij - en samen met ons iedere ernstige organisatie die bereid is te vechten voor de belangen van de arbeidersklasse - waarschuwen voor de gevolgen van het Europees project op ons dagelijks leven. Een sociaal èn kapitalistisch Europa is niet te combineren. Dit erkennen is een eerste stap. Van daaruit volgt de nood om ons te organiseren rond een strijdbaar socialistisch programma in wijken, bedrijven en scholen, zowel syndicaal als politiek.