Het laatste slachtoffer van de politiek van het IMF is Argentinië. Na drie jaar coma blies de Argentijnse economie dit jaar haar laatste adem uit. Eén op zes arbeiders is werkloos. De industriële productie komt tot bijna stilstand na een val van 25% eerder dit jaar. De Argentijnse regering wordt door het IMF met handen en voeten aan de leningen van de Amerikaanse banken gebonden.

Het ‘herstelplan’ van het IMF legt de Argentijnse regering strikte condities op in ruil voor een lening van 26 miljard dollar. Het IMF houdt vast aan de aloude recepten. Zo moeten alle staatsbedrijven en openbare diensten geprivatiseerd worden en komen in handen van de multinationals. Suez Lyonnaise des Eaux heeft de waterdistributie gekocht en in sommige regio’s een prijsverhoging van 400% doorgevoerd.

De pensioenen moeten gerationaliseerd worden. In IMF termen betekent dit de pensioenen - zowel staats- als privé-pensioenen - verlagen met 13%. De lonen van de ambtenaren moeten 12 tot 15% zakken. Argentinië kreeg de raad 20% te besparen op de lonen uitbetaald in het kader van tewerkstellingsprogramma’s.

Dat de Argentijnse munt aan de US-dol-lar wordt gekoppeld, betekent dat Argen-tinië overspoeld wordt door goedkopere produkten uit Brazilië, waar men juist een devaluatie van de munt doorvoerde. Het betekent ook dat de Amerikaanse banken elk jaar 27 miljard dollar aan rentelasten terugkrijgen.

Het enige wat volgens het IMF nog ontbreekt, is flexibilisering van de arbeids-markt. De arbeiders moeten buigen. Ze doen het niet. De zesde algemene staking bracht 7 miljoen arbeiders op de been. Het IMF en de Argentijnse regering beantwoor-den de stakingen met harde repressie. Paramiltaire groepen, de militairen en de reguliere politie schieten op stakingspik-ketten. Er vielen minsten twee doden.

Benieuwd wat Verhofstadt hiervan denkt. Is dit het protest van een generatie verwende jongeren?