Wat iedereen zag aankomen, wordt nu ook bevestigd door de banken en de economen - enkel de meerderheidspartijen verkiezen het voorlopig te negeren. Het korte sprookje van de korte economische boom komt tot een einde. De Belgische economie kromp in het tweede kwartaal met 0,4%. Eerder raakte al bekend dat de Italiaanse economie, de op drie na grootste in de Eurozone, in het tweede kwartaal kromp. En ook de Duitse economie, de Europese motor, sputtert met een nulgroei in het tweede kwartaal en met 17.000 ontslagen in juli.

De multinationals, de banken en de beursboys hebben de laat-ste drie jaar buitensporige winsten opgestreken. De arbeiders en de arme bevolking in grote delen van de wereld hebben daar een hoge prijs voor betaald.

Volgens de Wereldbank groei-de de armoede in Afrika tussen 1994 en 2000 met 50%. In een periode van 10 jaar kromp de economie in de voormalige Sov-jetunie en het ex-Oostblok met 25%. In de Verenigde Staten, de enige echte wereldmacht, verdienen de rijkste 1% van de Amerikanen evenveel als de armste 100 miljoen van de bevolking.

In West-Europa heeft de EU, met de bereidwillige samenwerking van de nationale regeringen, geprofiteerd van de groei-periode om structurele hervormingen door te voeren. Men heeft zeer hard gewerkt aan het hervormen van de arbeidsmarkt en het afbouwen van de sociale bescherming.

De eerste resultaten zijn er al. Voor de storm echt opsteekt, regent het al ontslagen en plannen om tewerkstelling af te bouwen. Philips Hasselt ontslaat 180 arbeiders en “neemt afscheid” (sic) van bijna vierhonderd tijdelijke werknemers. Op die manier be-schermen de kapitalisten de winsten en de belangen van de aandeelhouders en betalen de ar-beiders de crisis.

Een probleem komt nooit alleen. Nu pas zullen we de echte betekenis van de actieve welvaartstaat zien. Het Europese kader betekent dat we bij economische groei automatisch nieuwe besparingen krijgen. De sociaal-democratische ministers moeten bewijzen dat ze hun plaats in de regering waard zijn door nieuwe maatregelen uit te leggen en samen met de vakbondsleiding bewegingen zoveel mogelijk tegen te houden.

Het staat vast dat de zwaksten de eerste slachtoffers van deze crisis zullen worden. Als we niet strijden, worden we de marionetten van een losgeslagen systeem.

We zullen het Belgisch voorzitterschap van de EU aangrijpen om eenheid in de strijd te smeden en de praatjesmakers onder druk te zetten.