Verhofstadt, of was het PR-man Slangen, heeft op 26 september een open brief aan de antiglobaliseringsbeweging geschreven. De brief werd internationaal door 50 kranten overgenomen en vormt zijn visie op de gebeurtenissen: hij scheert alle antiglobalisten over dezelfde kam, legt de beweging een aantal uitspraken in de mond om die dan op een demagogische manier aan te vallen. Bedroevend zwak voor een politicus die voorzitter is van de Europese Unie.
"Maar wat willen jullie, antiglobalisten, ons nu eigenlijk vertellen? Willen jullie, zoals het Black Bloc, gewelddadig tegen iedere vorm van privé-bezit ageren? Of promoten jullie de slow-food beweging, een mondaine club die chique brochures uitgeeft waarin steevast het nuttigen van correct voedsel in de betere eethuizen wordt aangeprezen? Wat is er ineens zo fout aan mondialisering?"
Voor de slow-food beweging is onze portemonnee, en die van de slachtoffers van de globalisering in binnen- en buitenland, te klein. We kunnen eens smakelijk lachen met de leefwereld van onze premier. That’s it. De bewuste strategie om iedereen die protesteert tegen de gevolgen van de kapitalistische globalisering af te schilderen als gewelddadige hooligan is niet onschuldig. De geplande en gewelddadige infiltratie van politie en extreem-rechts tijdens de betogingen in Genua is bewezen. Verhofstadt houdt vast aan de criminalisering van de beweging en wil, blijkbaar, enkel de dialoog met de chique dames en heren die politiek correcte sushi kauwen.
"De praktijk leert dat elk procent extra openheid van de economie van een land het inkomen per inwoner van zijn bevolking met 1 procent doet stijgen. Dat verklaart de rijkdom van de Singaporezen, in schrijnend contrast met de armoede in de gesloten economie van Myanmar"
Waarom een stadstaat en financieel centrum als Singapore vergelijken met het voormalige Birma? Kunnen we niet India vergelijken met de levensstandaard in China. Of beter nog het Oostblok en de SU in 1988 met het voormalig Oostblok en de ex-Sovjet Unie in 2001? Volgens cijfers van de VN leefden er in 1988 in het Oostblok en de Sovjet Unie 15 miljoen mens onder de armoedegrens, na de val van het Stalinisme en het openmaken van de markten voor het kapitaal, is hun aantal gegroeid tot 145 miljoen. Verhofstadt kiest zijn voorbeelden slecht en ontkent wat voor iedereen duidelijk is: in een kapitalistische ‘open’ markt wordt de ‘vrije concurrentie’ beslecht in het voordeel van de sterkste, de grootste en de rijkste. Multinationals winnen van kleinere bedrijven. Het imperialisme van rijke ontwikkelde kapitalistische landen houdt de rest van de wereld onder de knoet. Kapitaal is geconcentreerde sociale en economische macht waartegen de arbeidersbeweging en de armen van deze wereld een tegenkracht moeten opbouwen gebaseerd het feit dat we 99% van de wereldbevolking verenigen, op onze positie in de kapitalistische productie en de klassenstrijd. Het nut van de vrijhandel voor de arme landen moet nog altijd bewezen worden. Het is een dogma van de neoliberalen in de regeringen en de instellingen zoals de EU, het IMF en de Wereldbank. In Europa heeft de verdere liberalisering van de markten dit jaar 200.000 jobs gekost. Ook hier komt dit ten goede aan de multinationals en de aandeelhouders en betalen de arbeidersgezinnen en armen de rekening.
"De vraag luidt veeleer hoe iedereen, ook de armen, kunnen genieten van de manifeste voordelen van de globalisering zonder er de nadelen ervan te ondervinden. Wanneer zijn we zeker dat de mondialisering niet alleen voor een beperkt aantal gelukkigen maar ook voor de grote massa armen in de derde wereld winst oplevert?…de mondialisering niet afremmen maar ethisch inbedden, dat is de uitdaging waarvoor we staan. ‘Ethisch globalisme’ zou ik het willen noemen, een driehoek bestaande uit vrijhandel, kennis en democratie. Of anders uitgedrukt: handel, hulp en conflictpreventie."
De manifeste nadelen van de globalisering kennen we. De afbraak van sociale bescherming, publieke voorzienigen en de privatisering van openbare diensten. Er zouden ook manifeste voordelen van de mondialisering zijn? We raden de premier aan eens naar het dichtstbijzijnde postkantoor te stappen en te vragen of er naast de 11.000 ontslagen, de werkoverlast en de lage lonen ook nog manifeste voordelen zijn ontdekt. Hij is ook welkom bij de arbeiders van Sabena, Agfa Gevaert, Philips, Volkswagen, Opel en Ford. In het buitenland kan hij de arbeiders en arme boeren in Chili vragen of zij behalve de privatisering van de waterdistributie door Suez Lyonnaise des Eaux, en de daaropvolgende prijsstijging met 300%, ook enkele voordelen kunnen opsommen.
Het ethisch globalisme is de utopie waarmee men ons wil sussen. Vrijhandel, kennis en democratie worden in de neoliberale vertaling handel (en dus 'business as usual'), hulp en conflictpreventie. De laatste jaren zijn conflictpreventie en humanitaire interventies het synoniem geworden voor militaire tussenkomsten door de grootmachten in hun welbegrepen eigenbelang. Democratie is het opgelegde zwijgen van de regeringen in de arme landen tegenover de WHO-politiek die hen opgelegd wordt. Het is het verwerpen van het Ierse neen tegen het verdrag van Nice. De Europese Unie is als de dood voor inspraak van de bevolking. Zij weet dat ze steeds minder op een meerderheid kan rekenen.
Een alternatieve G8 als wereldregering zou de krachtsverhoudingen tussen arm en rijk enkel bestendigen en de ontwikkelde kapitalistische landen een extra instrument geven om hun politieke en economische agenda op te dringen.Verhofstadt heeft geen antwoord op de vragen van de antiglobaliseringsbeweging. Hij heeft zelfs niet eens onze vragen begrepen.
De open brief van Verhofstadt biedt bovendien geen antwoorden op de beweging tegen de kapitalistische globalisering. Het is een, zwak uitgevallen, poging om de ideeën binnen de antiglobaliseringsbeweging te verdraaiien en daartegenover een verdediging van het huidige beleid te plaatsen. De globalisering heeft een meerderheid van de bevolking niets te bieden. Daarom bouwen wij aan een tegenkracht met Internationaal Verzet.
Karl Debbaut