De vernietiging van Afghanistan is volop aan de gang. Ver van ons bed? Dat dacht je maar. De nieuwe oorlog onder leiding van het VS-imperialisme raakt ons allen. De arbeiders en hun gezinnen zullen het gelag betalen: hetzij met hun leven, hetzij door de beperking van democratische rechten, hetzij door de herstructurering van bedrijven, hetzij via belastingen voor oorlogsuitgaven.

door Eric Byl

Voor de afschuwelijke misdaad op 11 september bestaat geen uitvlucht. Noch de 6.000 Iraakse kinderen die maandelijks omkomen als gevolg van de VS-blokkade, noch de honderden doden in Palestina, verantwoorden de moord op duizenden onschuldige arbeiders en hun gezinnen.

De aanslagen hebben de positie van het Amerikaans imperialisme en Bush versterkt. Voor deze aanslagen was Bush de minst populaire president uit de VS-geschiedenis, sindsdien is zijn populariteit pijlsnel gestegen. De terroristen hebben de kloof tussen arm en rijk in de VS verdoezeld en de bevolking in de armen van Bush gedreven.

De VS beantwoorden de aanslagen met technish superieure middelen, maar hun methode is dezelfde als die van de terroristen. Ook zij misbruiken duizenden onschuldige arbeiders en boeren als pasmunt om de Taliban onder druk te zetten. Die kunnen misschien wel verzwakt of zelfs uitgeschakeld worden, maar de positie van de terroristen zal er enkel door versterkt worden.

Heel wat Amerikaanse en Europese soldaten zullen vertrekken met de illusie dat ze het terrorisme gaan bestrijden. Ze zullen op een door bombardementen verbitterde bevolking stoten. Achter iedere hoek zal het gevaar schuilen.

Niet de kinderen van de politici en de rijken, maar die van arbeiders en hun gezinnen zullen sneuvelen. Zodra de lijkzakken terugkeren zullen velen, zoals destijds in Vietnam, beseffen dat ze misbruikt zijn in een machtsstrijd tussen twee heersende klieken.

Intussen zullen de patroons de aanslagen aangrijpen om bedrijven te her-structureren en arbeidsplaatsen te liquideren. Officieel luidt het dat de oorlog aan de basis ligt van de crisis. In werkelijkheid sluimerde de crisis al eerder. In de VS gingen al meer dan 100.000 jobs verloren in de luchtvaart en nog eens evenveel in de toeristische en de verzekeringssector. In België spreken vooral de sluiting van Sabena en de afdankingen bij VW, Opel, Agfa en Sidmar tot de verbeelding.

Bovendien zullen patroons en politici de oorlogssituatie misbruiken om democratische rechten aan banden te leggen. Wie zich durft te verzetten wordt algauw gebrek aan patriottisme verweten en op gelijke voet gezet met de fundamentalisten. De eerste acties tegen de oorlog werden botweg verboden. De Gucht pakt uit met een voorstel om het stakingsrecht in de openbare diensten te beknotten. Als België straks rechtstreeks in de oorlog betrokken raakt, zal de repressie opgedreven worden.

Bovendien zullen de oorlog en de economische crisis misbruikt worden om sociale uitgaven in de begroting te heroriënteren naar defensie. Nu al is er zogezegd geen geld voorhanden voor het optrekken van de bestaansminima. Hele wijken in de grote steden zijn aan het verkrotten. Zullen ze binnenkort dienst doen om de stroom Afghaanse vluchtelingen op te vangen of zal men die al eerder tegenhouden aan de grenzen?

Het is alvast geen toeval dat de ziekte-verzekering van asielzoekers voortaan op het budget van ontwikkelingssamenwerking zal verhaald worden. De miniscule stijging van dat budget waarover staatssecretaris Boutmans (Agalev) zo fier was, is daarmee al besteed.

Maar we moeten toch iets doen tegen het terrorisme? Fier kondigde Bush aan dat de Amerikaanse bevolking maar liefst 55 miljoen $ aan humanitaire organisaties had geschonken om de slachtoffers van de aanslagen te helpen. Hij vergat erbij te vertellen dat de Amerikaanse, Europese en Japanse centrale banken samen 100.000 miljoen $ besteedden om de aandelenbeurzen te redden! Met die middelen en de kost van de oorlog had men heel de wereld kunnen voorzien van basisbehoeften, woningen, scholen en hospitalen.

Dat zou de voedingsbodem voor de terroristen onmiddelijk uithollen en hen isoleren. Een dergelijk, socialistisch programma stuit echter op de winsthonger van een handvol multinationals en banken, kortom een echte oplossing is pas mogelijk door komaf te maken met het kapitalisme.