De telecomhype op de aandelenmarkt, of moeten we zeggen de beurspsychose, is voorbij. Kapitalisten zullen ongetwijfeld reeds hun uitleg klaar hebben. Deze zal wellicht gaan van een verkeerde inschatting bij de investeringen (te hoge kostprijs voor de UMTS-licenties - technologie voor het internet op uw GSM) tot het verhaal van de wereldwijde recessie.

Dat nu ook jobverlies in de telecomsector tot de kapitalistische logica behoort, daar wordt veel onduidelijker over gedaan. Tot nu toe is Belgacom nog steeds een overheidsbedrijf, wat betekent dat de regering als hoofdaandeelhouder kleur moet bekennen met betrekking tot dit jobverlies.

Ontslagen passen niet zo goed in het concept van de "actieve welvaartstaat". Daarom werd na de eerste perslekken in februari 2001 tussen de regering en de Belgacom-directie een compromis uitgewerkt dat jobverlies zo goed mogelijk moest inkleden.

Vooreerst komt er een opleidingsprogramma dat het personeel moet toelaten om zich aan te passen aan de nieuwe technologieën (bv. aankopen doen via het internet, werkorganisatie via internet,...). Vervolgens zal een groot deel van het personeel worden aangemoedigd om deeltijds te gaan werken. Tenslotte zullen personeelsleden die elders willen gaan werken hiertoe via outplacement begeleid worden.

Als deze drie maatregelen niet lukken, dus als het aantal banen niet met 4200 eenheden vermindert, dan zal er eventueel in een vertrekregeling worden voorzien. Met dit compromis kon de regering leven. Hun concept van de actieve welvaartstaat bleef overeind, alleszins de schone schijn naar buiten toe kon hierdoor worden behouden.

Natuurlijk volstaat de schone schijn niet om de economische werkelijkheid te verdoezelen. Sinds de topbeursnoteringen van januari 2001 hebben de telecombedrijven wereldwijd 63% van hun waarde verloren. In de kapitalistische logica betekent dit dat er drastisch moet ingegrepen worden om de inkomsten te verhogen en de kosten te drukken. Loonkost behoort tot de belangrijkste kosten. De ontslagregeling die als uitzondering werd naar voor geschoven, wordt nu plots de algemene regel. De regering kijkt de andere kant uit en bij gebrek aan goed nieuws van dit ffront zijn marketingmensen nu druk doende met andere zaken.

Ondertussen wordt bij Belgacom duchtig aan de vertrekregeling gewerkt. Vanaf 24 oktober wordt hierover onderhandeld tussen de Belgacom-directie en de vakbonden. Begin volgend jaar wordt de vertrekregeling voorgesteld aan het personeel. De "afvloeiïngen" zullen in drie golven gebeuren. De eerste golf begint in februari 2001, een tweede in juni 2002 en een derde in december 2002.

Hiermee is het verhaal van de personeelsvermindering niet ten einde. Er wordt al openlijk gespeculeerd over een volgende golf ontslagen (de eerste vertrekregeling voor 6100 personeelsleden ging door in 1998). Met de fusies in de telecomsector in het vooruitzicht zal het allicht niet lang duren voor tot dit derde grote jobverlies zal worden beslist. Alleen een radicale wijziging in het beleid zal de kapitalistische logica kunnen doorbreken. Voor wie de belangen van de werknemers verdedigt, zal er een strijdbaar actieplan moeten worden uitgewerkt.