Voor een socialistisch asielbeleid

Cijfertjes i.p.v. oplossingen

De laatste jaren was het aantal asielzoekers in ons land sterk gestegen, tot 46.000 aanvragen in 2000. In de discussie over het asielbeleid wordt er dikwijls met cijfers gegoocheld, zo ook met dit getal. Uiteindelijk bedraagt de stroom asielzoekers naar West-Europa slechts 6% van het totale aantal vluchtelingen in de hele wereld. Het overgrote deel van de vluchtelingen hebben niet de middelen om tot hier te geraken.

De laatste jaren wordt het tel-kenmale door verschillende in-stanties bevestigd. De kloof tussen arm en rijk is nog nooit zo groot geweest. De miserie en armoede in de wereld staat in schril contrast met de enor-me rijkdommen van enkelen en met de technologische moge-lijkheden voor een welvarende wereld.

Het vluchtelingenprobleem op-lossen zal enkel en alleen mo-gelijk zijn wanneer we iedereen opnieuw een toekomstper-spectief kunnen geven in eigen land. Zover is ongeveer iede-reen akkoord. De vraag echter is hoe we dit kunnen doen.

Een echt asielbeleid moet degenen die verantwoordelijk zijn voor honger, armoede, geweld en uitbuiting aanpakken, de multinationals verplichten om de schade te vergoeden die ze aanrichten aan de bevolking en het milieu en zou degenen die de strijd aangaan tegen de uitbuiters ondersteunen. De huidige politieke instellingen, gaande van het IMF, Wereldbank over de Westerse regeringen spelen voluit de kaart van de rijke ondernemers die enkel oog hebben voor winst, goedkope grondstoffen en uitbuiting en dan ook rechtstreeks aan de basis liggen van de mondiale problemen.

Strijd tegen de mensenhandel?

"Harde aanpak van de mensenhandel" is het motto nu. Wanneer men echter hoge prikkeldraad spant rond Euro-pa zullen degenen die vluchten nog verder in de handen gedreven worden van mensenhandelaars. Hoe minder ze te verliezen hebben, hoe groter hun overgave om in het Westen te geraken, al riskeren ze hun leven. Gruwelijke taferelen zijn nu reeds schering en inslag: lijken die uit het landingsgestel van een vliegtuig vallen, aanspoelende lijken op de Spaanse kust, mensen die stikken in vrachtwagens, ....

Maar de regering is hypocriet. Mensenhandel is deel van het systeem. Regeringen en ondernemingen spreken vandaag openlijk over een versoepeling van de migratiestop. Men wil Oost-Europese truck-chauffeurs en Indische informatici naar hier halen om te werken. Deze zijn immers bereid aan minder goede condi-ties te werken dan de arbeiders hier. Op die manier kan men de druk op de loonkost opvoeren en de verworvenhe-den van de arbeidersbeweging verder afbouwen. Dit is de officiële en meest grootscheepse mensenhandel.

Kunst-en vliegwerk

In haar poging om zo snel mogelijk resultaat te boeken heeft de regering een deel van de bevolking en het personeel van de OCMW's op stang gejaagd. Niet dat de regering zich daar iets van aantrekt, alles moest immers in het werk gesteld worden om die cijfers van de asielaanvragen zo snel als mogelijk naar beneden te halen. Een chaotisch beleid met nieuwe verrassingen en halve maatregelen zijn het gevolg. Hun zoektocht naar nieuwe opvangplaatsen moest zo snel mogelijk resultaat opleveren. De discussie over "Zon en Zee" en "Hengelhoef" is echter een onderwerp waar veel emo-ties bij komen kijken. Met een pletwals deze gevoelens negeren duwt mensen in de handen van het Vlaams Blok, men-sen die het beu zijn om voor de zoveelste keer gepasseerd te worden en die geen andere oplossing zien dan bij die ene partij te gaan die niet akkoord gaat.

Concentratie van armoede

De opvangmethoden hebben de laatste jaren een grote concentratie van armoede doen ontstaan in de grote steden. Asielzoekers werden aan hun lot overgelaten om te overleven en mochten niet gaan wer-ken. Gent heeft via het spreidingsplan ongeveer 2.500 asielzoekers aan haar OCMW toegewezen. Maar er wonen ongeveer 7.000 asielzoekers in Gent. Het is logisch dat asielzoekers naar de grote steden trekken waar ze gemakkelijker lotgenoten vinden en een sociaal leven kunnen opbouwen. Maar dit betekent ook voor een stad als Gent dat er 7.000 bestaansminimumtrekkers naar de arme wijken wer-den gedreven, waar ze in de meest penibele situaties terechtkomen. Arme wijken waar het leven al geen lachertje is en waar je een opéénstapeling hebt van allerhande sociale problemen.

Verdeel en heers

Iedereen kent het verhaal van "verdeel en heers", maar uiteindelijk blijft het de beproefde methode voor een kleine minderheid in deze maatschappij om de touwtjes in handen te houden. Cultuur, nationaliteit, sexe, huidskleur, ... zijn één voor één zaken waarmee men de bevolking tegen elkaar kan opzetten. Hiertegenover moeten we een internationale solidariteit ontwikkelen van de uitgebuitenen, waar die zich ook bevinden.

Kazachstan

Begin januari werden een 30-tal Kazakken het land uitgewezen. Hun uitwijzing draaide uit op een spectaculaire show die er vooral moest voor zorgen dat alle Kazakken op televisie enkele dagen na elkaar konden zien dat de Belgische regering een deel van hun landgenoten die de sprong gewaagd had terugzond. Een ambtenaar van het IOM stelde zelfs dat er bewust een grote show was van gemaakt.

Maar waarom zouden die mensen toch nog vluchten? De Belgische regering heeft nog geen enkele van de 2.000 asielzoekers uit Kazachstan asiel gegeven. Vluchten die mensen dan zonder redenen?

Kazachstan is een dictatoriaal regime dat getolereerd wordt door het Westen. Sinds de val van de stalinistische regimes in de regio zijn de levensstandaard en levensverwachting sterk gedaald. Als gieren zijn de westerse bedrijven en hun regeringen op de aanwezige grondstoffen en rijkdommen gevlogen. Met als resultaat een regime zonder vrijheid van vereniging, meningsuiting, ...

Niet dat 'onze' Westerse leiders daar wakker van liggen. In hun relaties met Kazachstan is het overduidelijk wiens belangen ze verdedigen. Het afgelopen jaar zijn alle 'groten der aarde' op bezoek geweest in Kazachstan, waaronder het hoofd van CIA, NAVO, FBI, ... en Madeline Allbright, voormalig minister van buitenlandse zaken van de VS. Er is bij haar bezoek aan president Nazerbayev met geen woord over de sociaal-economische situatie gesproken. Daarvoor zijn wel-licht de belangrijke wereldproblemen te groot. Twee onder-werpen waren wel belangrijk genoeg om aan bod te komen: de jammerlijke verkoop van gevechtsvliegtuigen aan Noord-Korea, wat de VS niet aanstond, en natuurlijk de ontginning van de gasvoorraden in Kazachstan waarvoor de gieren allemaal staan te watertanden.

Bart Vandersteene