Het Internationaal Monetair Fonds leende in 2000 geld uit aan veertig landen. In 12 landen gebeurde dat op voorwaarde dat de watervoorziening zou geprivatiseerd worden of dat er een terugverdieneffect zou zijn voor de investeringen. Het ging hierbij om arme Afrikaanse landen met een torenhoge staatschuld: Angola, Benin, Guinea-Bissau, Honduras, Nicaragua, Niger, Panama, Rwanda, Sao Tomé en Principe, Senegal, Tanzania en Jemen.

Dat de internationale instellingen van het kapitalisme nauw met elkaar samenwerken en dezelfde doelstellingen nastreven bewijst ook dit dossier. De Wereldhandelsorganisatie (WHO) voert momenteel onderhandelingen over een de uitbreiding van de GATS-akkoorden, General Agreement on Trade in Services. Men wil alle publieke diensten openstellen voor privatiseringen en concurrentie. Het gaat hier over onderwijs, gezondheidszorg, sociale zekerheid, milieubeheer, water- en elektriciteitsdistributie, transport en de post.

De multinationals zweven als aasgieren boven de nutsbedrijven. Wat hen interesseert is de mogelijke winst. In de wereldwijde gezondheidszorg circuleert naar schatting 3,76 biljoen dollar per jaar. Een bedrag dat gelijk is aan de omzet die de zeven rijkste landen in 1990 met export behaalden. De wereldwijde uitgaven voor onderwijs zijn goed voor 2 biljoen dollar en water voor 1 biljoen dollar. Je kan als individu kiezen om geen cola te drinken of om te sparen op "luxeprodukten". Je kan niet kiezen om geen water meer te gebruiken. Je hebt onderwijs en gezondheidszorg nodig. Dat mensen van deze 'produkten' afhankelijk zijn geeft de multinationals een enorme macht.

Na de privatisering van de waterdistributie in Casablanca verdrievoudigde Suez Lyonnaise de prijs van het leidingwater. In Chili eiste diezelfde multinational een winstmarge van 33%. Ook in Johannesburg, Zuid-Afrika, neemt Suez het stedelijk waterbedrijf over. Daar organiseren consumentenorganisaties en vakbonden betogingen om de verkoop van het waterbedrijf ongedaan te maken. Ze kennen er de verhalen van Buenos Aires, Casablanca, Jakarta, Manilla en Santiago waar de Franse multinational al een tijdje de watervoorziening verzorgt. Van Suez Lyonnaise hangen 110 miljoen mensen af. Deze reus heeft ook belangen in België. Het is de hoofdaandeelhouder van Electrabel en Tractebel, op hun beurt multinationals met belangen in Spanje, Portugal, Italië, Frankrijk, Duitsland, de VS, Mexico, Thailand, Polen, Chili, enz...

De Europese Unie is geďnteresseerd in de inkomsten die grote multinationals maken in het buitenland en beweegt hemel en aarde om ook de Europese nutsbedrijven verder te privatiseren. Na de elektriciteitssector (zie pagina 1) zal ook in België de waterdistributie geprivatiseerd worden.

Met de campagne 'Internationaal Verzet - Resistance International' willen we duidelijk maken welke catastrofe het kapitalisme, haar bedrijven en instellingen, veroorzaken. België wordt op 1 juni voorzitter van de Europese Unie. De bijeenkomsten in Luik, Gent en Brussel zijn de gelegenheid om het establishment het vuur aan de schenen te leggen. Samen met de arbeidersbeweging kunnen jongeren en studenten een krachtig signaal geven en deze toppen van het geld blokkeren.

De Europese Unie is een project van en voor het kapitaal en de multinationals. De gevoerde politiek sluit miljoenen mensen uit. Jongeren verliezen het recht op gratis en degelijk onderwijs. Arbeiders en bedienden verliezen het recht op een degelijke en vaste job. Gezinnen verliezen het recht op goedkoop water- en elektriciteitsvoorzieningen. Dit terwijl een kleine minderheid van aandeelhouders enorme winsten opstapelen.

We roepen iedereen op mobilisatiecomités van de campagne op te richten. Met deze comités kunnen we acties voeren om de mobilisatie voor te bereiden, samenwerking zoeken met andere groepen en druk uit oefenen op de vakbonden. Betogingen voor of na de top zijn slechts een doekje voor het bloeden. Sluit aan bij onze campagne. Internationale solidariteit en internationale strijd zijn onze enige garanties op succes.