Vijf dagen lang werd de Zuid-Franse badplaats Nice omgevormd tot een heuse politiestaat. Het congresgebouw en de vijfsterrenhotels waar de Europese staatshoofden logeerden lagen in een hermetisch afgesloten zone. Twaalfduizend politiemannen moesten het goede verloop van de Europese intergouvernementele conferentie die startte op 6 december garanderen. Het zegt wat over de populariteit van onze regeringsleiders. Als ze gedacht hadden zich eens rustig terug te kunnen trekken in dit exotisch paradijs van zeejachten hadden ze het goed mis. Meer dan 100.000 manifestanten uit alle hoeken van Europa kwamen hun ongenoegen luchten.

door Eric Byl, vanuit Nice

De politie had haar voorzorgen genomen. Op weg naar Nice met drie wagens werden we tweemaal gecontroleerd. België was nochtans geen risicoland. Het waren vooral de Spanjaarden en de Italianen waarvoor de Franse CRS (rijkswacht) vreesde. Een trein met 1000 Italiaanse manifestanten werd aan de grens geblokkeerd. 4500 CRS-agenten moesten erop toezien dat ze niet probeerden Nice te voet te bereiken. Die drastische maatregelen volstonden echter niet om de mobilisatie te stoppen.

In Nice werden we spontaan aangesproken door talloze manifestanten die, zoals wij, de betoging aan de andere kant van de stad probeerden te bereiken. Treinen en bussen reden niet, taxi's mochten niet door de beveiligde zone, er zat niets anders op dan een omweg van een uur langs de bergen om de andere kant van de stad te bereiken. Met anderhalf uur vertraging vonden we uiteindelijk toch aansluiting bij de betoging die hoofdzakelijk bestond uit syndicalisten en jongeren, met vakbondsdelegaties uit Polen, Slovenië, Noorwegen, Zweden, Macedonië, Turkije en uiteraard vooral Italië, Spanje en Frankrijk. Hier en daar ontmoetten we zelfs kleine groepjes ABVV- en ACV-militanten. We waren niet te laat. De betoging was gestart om 14u, maar de laatste betogers kwamen pas aan om 19u.

De ordewoorden gingen alle richtingen uit. De vakbonden betoogden in het algemeen voor een "sociaal Europa" in de vage hoop op een humaner kapitalisme dat zou breken met het neo-liberalisme. Sommigen eisten zelfs dat het Sociaal Charter wet zou worden, anderen wezen er terecht op dat dit Charter, zoals het nu voorligt, eerder een stap achteruit dan vooruit is. Het vervangt bijv. "het recht op werk" door "de vrijheid om te werken". De vakbonden toonden hun kracht door massaal te mobiliseren, maar ook hun zwakte door de vage ordewoorden en door een ordelijke blokkade van de top af te wijzen.

Heel wat jongeren waren niet gekomen om braafjes achter de vakbondswimpels aan te hollen en weg te wezen. Zij kwamen met de bedoeling de hoogmis te verstoren. Met iets meer doortastendheid en organisatie had dat nog kunnen lukken ook. De organisatoren van de blokkade op 7 december waren echter niet zeker van hun stuk. Hierdoor kwam de politie nooit echt in moeilijkheden. Een handvol anarchisten, wellicht gestimuleerd door een aantal politieprovocateurs in burger, koelden hun frustratie dan maar af op de lokale middenstand. Een bankkantoor met appartementen erboven vatte vuur. Onder protest van de betogers probeerde een handvol anarchisten de brandweerlui het blussen te verhinderen. Dat was uiteraard het moment waarop alle media en ook de CRS hadden gewacht, er volgden 35 arrestaties en uit alle beelden werden uiteraard juist die gepikt om de wereld rond te sturen.

De beweging tegen de internationale instellingen heeft een enorme aantrekkingskracht, vooral op jongeren, die bovendien nog blijft toenemen. Als we echter efficiënt willen handelen, zullen we ons beter moeten organiseren en een methode moeten vinden om ook de basis van de vakbonden te betrekken.