Deze vraag zal binnen 'progressieve kringen' alweer heel wat stof doen opwaaien. Sommigen zullen met heimwee terugdenken aan de mislukte poging tot progressieve frontvorming met de christelijke arbeidersbeweging van de vroege jaren '80. Anderen zullen bij deze oproep denken aan Sienjaal, de door Coppieters en De Batselier met veel mediatiek tromgeroffel aangekondigde ge-boorte van een progressief front dat - bij gebrek aan politieke inhoud en belangstelling - nooit plaats vond. Nog anderen zullen daarin het rood-groene blok herkennen, waarmee ze hopen rechts en extreem-rechts te lijf te kunnen gaan. In progressieve intellectuele milieu's zullen de illusies weer de hoogte inschieten, in de wijken en bedrijven weet men intussen wel beter.

Militant Links is voorstander van een breed front indien daarmee de sociale afbraak kan tegen gehouden worden. Zo'n front zou een enorme aantrekkingskracht uitoefenen op arbeiders en jongeren, zeker indien het de bedoeling was het verzet tegen de neo-liberale politiek op straat, in de wijken, de bedrijven en de scholen te organiseren Daarover reppen Kathleen en Stefaan helaas met geen woord. Het enige perspectief dat zij aanbieden, is een 'progressieve' koepelpartij die bij de volgende verkiezingen rood en groen moet verenigen. Ook bij hun Franstalige collega's is alles gericht op de komende verkiezingen. Kortom: een Belgische versie van wat men in Frankrijk "la Gauche Plurielle" noemt, een 'progressief' sausje, waarachter een keiharde neo-liberale politiek schuil gaat.

Kathleen en Stefaan zitten lang genoeg in de partij om te weten dat je niet zomaar naar de pers stapt. Als zij dat toch doen, is het in opdracht van de partijtop die een balonnetje wil oplaten. Daarmee bouwen ze verder op de ervaring van Spaga-Brussel en de rood-groene lijst van Ste-vaert in Hasselt. Ze worden geruggesteund door voormalig partij-ideoloog Norbert De Batselier. Die voegt aan de bevoorrechte partners ook het ACW toe. Op termijn moet dat ervoor zorgen dat de SP-top haar positie als regeringskandidaat kan handhaven. Mooi meegenomen is het feit dat eventuele tegenstand uit syndicale milieus gecounterd kan worden met het argument dat men de partners in de koepel niet voor het hoofd mag stoten.

Eigenlijk is dit voorstel niets anders dan het antwoord van de SP op de talloze pogingen tot politieke herverkaveling. Rechts is daar al goed mee opgeschoten, denk maar aan de tot VLD omgedoopte PVV en de federatie van PRL, FDF en MCC. Wat moet doorgaan voor 'links' is er eigenlijk nog volop aan bezig. Met de gestage omvorming van de SP tot een sociaal-liberale partij die zich richt op de beter betaalde middenkaders is het niet uitgesloten dat 'links-liberale' VU-ers en ID21-ers, of machtsgeile ecologisten op termijn - wellicht zijn de volgende verkiezingen nog wat vroeg - brood zien in z'n koepel. Een Amerikaans systeem waarin twee grote pro-kapitalistische partijen, de een wat conservatiever dan de ander, elkaar de macht betwisten, zou alvast de stabiliteit opleveren waarin het bedrijfsleven naar wens kan floreren. Nu enkel nog de stemplicht afschaffen om de arbeidersbeweging geheel te ontwapenen. Het enige antwoord dat radikaal links daarop kan bieden, is deze valse progressieve frontvorming te ontmaskeren door in de wijken en de bedrijven in actie een tegenkracht op te bouwen, een partij die onze belangen echt wil verdedigen.

door Eric Byl, voorzitter Uitvoerend Bestuur Militant Links