Turkse gevangenen ontwaakten op 19 december 2000 met militair geweld. De Turkse regering had de opdracht gegeven alle politieke gevangenen over te brengen naar gevangenissen van het "F type"; gevangenissen waar de gevangenen opgesloten zitten in extreme isolatie. Dit ging gepaard met een nog nooit eerder geziene brutaliteit, zelfs niet in de periode van de staatsgreep in de '80.

Officiële cijfers spreken van 32 doden tijdens de invallen in de gevangenis. Na de overbrenging groeide het aantal doden onder de hongerstakers dramatisch. Het geweld kwam voornamelijk van één kant: "de militairen schoten op ons, niet wij op hen" riepen de gevangenen luid toen ze de gevangenis buiten gehaald werden.

Sinds de laatste algemene verkiezingen in '99 bestaat de Turkse regering uit een coalitie tussen sociaal democraten, liberalen en fascisten. Sindsdien hebben ze in Turkije een zeer hard neo-liberaal programma doorgevoerd onder begeleiding van het IMF en de Europese Unie. De regering komt over als zeer stabiel, en dat imago willen ze behouden. Maar als de klassestrijd terug op de voorgrond komt, zal deze stabiliteit niet lang blijven bestaan.

Begin december ontwikkelde er een algemene staking van 1 miljoen arbeiders tegen het IMF programma van de regering. Vooral KESK (belangrijkste vakbondsfederatie van de openbare diensten) stond in de leiding van dit protest, niet alleen van het economisch protest maar ook van het politieke (betogingen, ...) die losbarste.

Spijtig genoeg zag de overgrote meerderheid van het linkse kamp het gevaar niet van de groei van de fascis-tische organisatie voor en na de verkiezingen. Iedere kans tot oppositie heeft links toen overgelaten aan de fascisten die zowel binnen als buiten de coalitie een campagne voerden tegen het "brutale kapitalisme". Op basis daarvan groeide de fascistische partij de laatste 2 jaar sterk terwijl Turks links ondertussen hun leden opriep tot "kalmte" en "voorzichtigheid met provocaties". De argumenten zijn gekend: "geef de fascisten zo min mogelijk kansen" en "het grootste gevaar komt niet van de fascisten maar van de sociaal democraten die zoals gewoonlijk onder één hoedje spelen met de burgerij". Turks links bestaat voornamelijk uit stalinisten en reformisten. Revolutionaire socialisten met een begrip van de natuur van het fascisme en de anti-fascistische strijd zijn dun gezaaid in Turkije. Toch zal het hun taak zijn om tussen te komen in de klassestrijd om de huidige coalitieregering omver te kunnen werpen.

Door Selahattin Isildak