Antwerps stadsbestuur wil de straten schoonvegen
De Seefhoek staat sinds jaar en dag onder de Antwerpse bevolking bekend als een achtergestelde buurt. Als buitenstaander heb je niet veel nodig om dit op te merken: verloederde huizen, straatafval, enz. zeggen genoeg. Het stadsbestuur van Antwerpen wil deze buurt opwaarderen, net zoals jaren geleden op het Zuid gebeurde.
Geen probleem zou je denken, maar de aanpak van het stadsbestuur is wel alleen ten voordele van de beter begoeden, terwijl de kansarme bewoners van de Seefhoek in de kou blijven staan.
Eén van de eerste stappen van het stadsbestuur was de bouw van de stadsbibliotheek op het Coninckplein, de opwaardering van het Sint Jansplein en het aantrekken van aannemers die daar nu volop exclusieve loften aan het bouwen zijn. Eén probleem: wie een goed inkomen heeft, is niet zo happig om zijn/haar geld te steken in een verloederde buurt of om zijn vrije tijd door te brengen in een buurt waar er wel wat prostituees en drugsverslaafden aanwezig zijn. Hierop zal het stadsbestuur gedacht hebben dat het beter is om de buurt te zuiveren.
Resultaat: meer blauw op straat en binnenkort worden niet alleen de straatprostituees, maar ook hun klanten aangepakt waardoor de vrouwen gedwongen worden om nog meer in de illegaliteit te werken.
Terwijl het stadsbestuur de prostitutie in het schipperskwartier legaliseert en tegelijk een deel van de prostitutiesector promoot, zien we dat de voornamelijk buitenlandse prostituees in de Seefhoek verder gecriminaliseerd worden.
De “opwaardering” van de buurt gaat op dit ogenblik al gepaard met een fikse stijging van de huurprijzen. Heel wat mensen moeten rondkomen met een leefloon van 625 euro per maand, terwijl al snel 400 euro moet worden betaald voor een kleine kamer. Dat dwingt heel wat mensen tot het zoeken naar andere bronnen van inkomsten, waaronder ook prostitutie. Zo zien we steeds meer getrouwde koppels waarbij de man zijn vrouw prostitueert om de rekeningen en de huur te kunnen betalen.
In plaats van de problemen van de schrijnende armoede in Antwerpen aan te pakken, zien we dat het stadsbestuur net de armsten zelf aanpakt. Het beleid is er immers op gericht om ervoor te zorgen dat de problemen niet meer zo zichtbaar zijn. Wat je niet ziet, is er niet. Die struisvogeltaktiek is het gemakkelijkst en goedkoopst.
LSP stelt daartegenover de strijd voor betaalbare huisvesting, gratis onderwijs en degelijke jobs. Alleen op die manier kan iets worden gedaan aan de enorme armoede waarvan vrouwen vaak het eerste slachtoffer zijn.