Hoe plunder je een bedrijf (bis)? "Sprinkhanen in Zaventem"
Trends bracht in juli een opvallend standpunt over de zogenaamde "sprinkhanen in Zaventem". Neen, er is na de processierups geen nieuwe biologische ontwikkeling in de buurt rond Zaventem. De term sprinkhanen werd door Trends gebruikt om - op een niet zo vriendelijke wijze - de private investeerders bij Brussels Airport Company (BAC, het vroegere BIAC) te omschrijven.
Ook BAC (Brussels Airport Company) voert een herfinanciering van haar schulden door. Vooral de private investeerder die een deel van de aandelen beschikt van BAC zal hierdoor een mooie premie opstrijken. Destijds werd de voorloper van BAC geprivatiseerd waarbij de overheid 30% van de aandelen in haar bezit hield en 70% verkocht aan de Australische groep Macquarie. Beiden krijgen nu samen 310 miljoen euro.
De schuldherschikking bij BAC zorgt ervoor dat de schuldenlast toeneemt van 0,93 tot 1,6 miljard euro. Die toename van de schuld dient ondermeer om 310 miljoen euro te betalen aan de aandeelhouders, 230 miljoen euro wordt gebruikt voor investeringen. Voor zo�n 130 miljoen euro is de bestemming van het geld onduidelijk.
Het weekblad Trends lijkt niet zo opgezet te zijn over de houding van de Australische groep Macquarie. Het blad, dat doorgaans complexloos de kant van het patronaat kiest, stelt dat Macquarie bij de privatisering �met de lekkere prooi� naar huis mocht. Het blad verwijst daarbij naar een uitspraak van de Duitse vicekanselier Müntefering die �investeringsfondsen die bedrijven opkopen en ze vervolgens kaalplukken� omschreef als �sprinkhanen�. Die term werd zelfs letterlijk overgenomen voor de titel van het artikel in Trends�
Het blad schrijft: �Door zijn riante ligging - hoofdstad van Europa - verzekert Brussels Airport zich van een stabiele kasstroom. Maar de balans van de luchthavenuitbater oogt met hoge bankschulden erg precair. Macquarie boert grotendeels voort op door het vorige management uitgetekende plannen. Of zet die zelfs op een lager pitje, zoals het al jaren aangekondigde Airport Village. Eerst wordt een oud kantoorgebouw opgekalefaterd. Een teken van goed, zuinig beheer? Of veeleer een signaal dat het de Australiërs niet menens is met zware investeringen? Maar waarom heeft de luchthaven dan nood aan een ontleencapaciteit van 1,636 miljard euro?�
Je zou denken dat de Belgische overheid haar lessen wel had getrokken uit het faillissement van SwissAir en de gevolgen daarvan voor de Belgische luchtvaart. Toch wordt nog steeds de illusie gewekt dat met Macquarie wordt samengewerkt omdat dit bedrijf een langetermijnvisie heeft voor de Brusselse luchthaven.
Trends betwist die stelling: �De Australiërs verkochten de voorbije twee maanden twee keer een belang in een luchthaven. De participatie in Rome werd verkocht na iets meer dan vier jaar. Is dat een langetermijnparticipatie? Of is Macquarie enkel een vehikel tot meerdere eer en glorie van (institutionele) investeerders op de beurs van Sidney? Welke affiniteit hebben die gul bedeelde aandeelhouders met een luchthaven down under (vanuit hun perspectief)?�
Trends vraagt zich af waarom de overheid als aandeelhouder niet reageert. Het antwoord op die vraag is duidelijk: 100 miljoen euro onvoorziene inkomsten zijn altijd nuttig voor een regering-in-vorming die op zoek gaat naar extra middelen. Zelfs indien dit ten koste kan gaan van de verdere ontwikkeling van de luchthavenuitbating in Zaventem. Daarmee zou overigens ook het probleem van de nachtvluchten van de baan zijn. Of zou het cynisme van het politieke establishment niet zo ver doorgetrokken worden?
Het blad Trends suggereert dat het opdrijven van de schulden van BAC dient om de Australische aandeelhouders te plezieren. En ook dat die aandeelhouders enkel in de winst geïnteresseerd zijn en niet in het bedrijf zelf. Had de auteur van het stuk in Trends zich vergist en dacht hij te schrijven voor socialisme.be? Uiteraard niet, maar het stuk bevestigt wel een aantal stellingen die ook wij naar voor brengen: voor kapitalisten tellen enkel de winsten.