Samen strijden tegen seksisme, racisme & uitbuiting!
Op 8 maart, de internationale vrouwendag, verzamelden zo’n 600 betogers aan de Amerikaanse ambassade. De neoliberale aanvallen treffen vrouwen hard. Vrouwen verdienen in België 20,5% minder dan mannen, onder meer omdat ze vaak in laagbetaalde sectoren en dikwijls deeltijds werken. In koppels waarbij zowel de vrouw als de man werken, heeft de vrouw gemiddeld 4u per week minder vrije tijd. Wanneer hier 2 of 3 kinderen bijkomen, loopt dit op tot 10 à 15 uur per week. 70% van de armen wereldwijd zijn vrouwen.
De neoliberale afbraakpolitiek maakt het voor vrouwen bovendien steeds moeilijker. Verzet is daarom nodig. De betoging van 8 maart was dan ook belangrijk. Bij het begin van de betoging maakte Els Deschoemacker, nationaal organisator van LSP/MAS, in haar toespraak duidelijk dat de internationale oorlogspolitiek van de VS ervoor zorgt dat vrouwen het hardst worden geraakt. Er waren ook toespraken van vrouwen uit Irak en Afghanistan
Tijdens de betoging waren er ook nog toespraken van LSP/MAS-leden Aisha Paulis en Ivy Meert die het protest tegen de neoliberale EU en haar onderwijsbeleid koppelden aan de strijd voor vrouwenrechten. De afbouw van de Europese lonen en arbeidsomstandigheden en het duurder worden van onderwijs en andere diensten maken dat vrouwen het harder krijgen om hun rechten op te eisen en financiële onafhankelijkheid te bereiken. De EU is dan wel in woorden “vrouwvriendelijk”, maar haar beleid creëert en versterkt dagelijks opnieuw de voedingsbodem voor seksisme en andere vormen van verdeeldheid.
De betoging werd – na een lange wandeling – afgesloten aan de Iraanse ambassade. In het Nederlands, Frans, Engels en Farsi werden eisen luidkeels duidelijk gemaakt: voor een einde aan de discriminerende wetten en de tweederangspositie van vrouwen, voor een einde aan de barbaarse straffen die vrouwen er ondergaan, samen met homoseksuelen en iedereen die tegen het regime durft in te gaan,… Daarna werd afgesloten met een meeting met Iraanse en Belgische sprekers en een feest met theater en muziek.
600 mensen, het lijkt niet veel voor een betoging rond een thema waardoor zoveel mensen worden getroffen. Maar de laatste decennia lag de strijd plat, enerzijds omdat een pak zaken werd gerealiseerd, anderzijds omdat het neoliberale denken samen ging met postfeminisme. De arbeidersklasse bestond zogezegd niet meer en was grotendeels overgegaan in de middenklasse; vrouwen werden niet langer onderdrukt en hadden het aan zichzelf te danken of ze het “maakten” of niet.
Die periode is vandaag voorbij. Media schrijven vandaag over “het einde van de middenklasse” en alle onderzoeken wijzen uit dat er naast de “objectiveerbare” verschillen tussen mannelijke en vrouwelijke werknemers ook een hardnekkige loonkloof blijft bestaan. Studies en enquêtes tonen aan dat er aan de kwestie van geweld binnen het gezin, waarvan vooral vrouwen en kinderen het slachtoffer zijn, niets is veranderd. Deze betoging is dan wel de eerste sinds lang, het zal zeker niet de laatste zijn.
Het kan nog een tijd duren vooraleer brede lagen vrouwen zich opnieuw bewust worden van hun positie en hun kracht om daar iets aan te veranderen. Maar als we brood én rozen willen, alle basisnoodzakelijke zaken én het kunnen genieten van de mooie dingen des levens, als we daar het inkomen en de nodige vrije tijd voor opeisen, zullen we moeten vechten, samen met alle werkenden en alle sociaal zwakkere groepen. Alles wat ons verdeelt, verzwakt ons immers.
En we zullen moeten vechten tot we de macht kunnen breken van het huidige systeem, waarin een minderheid van extreem rijke kapitalisten een hele batterij aan verdeeldheid hanteert om de meerderheid van werkenden eronder te houden, en een echt menselijke samenleving kunnen opbouwen, waarin iedereen geeft naar vermogen en krijgt naar behoefte. Wij noemen zo’n systeem socialisme.
