Asociaal beleid ondanks al die “ACW’ers” in de regering…
Christelijke arbeidersbeweging moet breken met CD&V
De nieuwe regeringsdeelname van CD&V en CDH zorgt voor een groot aantal ministers met een ACW-stempel. Voormalig ACV-topman Josly Piette was even minister van werk, maar ook Vervotte, Leterme en zelfs Schouppe hebben een ACW-etiket. Dat een voormalige spoorbaas als Schouppe een dergelijk etiket krijgt opgespeld, zegt veel over de geringe waarde ervan.
Vorig jaar in november stelde ACV-voorzitter Luc Cortebeeck: “Als oranje-blauw feitelijk blauw wordt met oranje stippen, dan zullen de beleidsmakers het ACV op hun weg ontmoeten.” De topman van het ACV pleitte voor een tripartite en kreeg die ook. De oranje en rode stippen sloegen daarom echter niet minder blauw uit. Op Rerum Novarum stelde Jan Renders van het ACW: “De ene wil een communautaire vis. De andere wil een dikke vis. Wij vinden het zeker zo belangrijk dat er ook een grote sociale vis is.” Met al die ACW’ers in de regering zou je de vraag kunnen stellen waarom die sociale vis nog niet in de pan ligt.
ACW-leden moeten vaststellen dat de CD&V’ers vooral oog hebben voor het communautaire en bovendien niet bepaald pleiten voor een sociaal beleid. De hoofdeconome op het kabinet van Leterme is een voormalig topfiguur van de kleine patroonsfederatie VKW. De politieke spelletjes waaraan deze regering deelneemt, zorgden zelfs voor een afkeer bij Josly Piette, op vraag van Cortebeeck nochtans drie maand lang interim-minister. Piette stelde na afloop dat hij “opgelucht” was dat hij mocht vertrekken. Hij voegde eraan toe: “De mensen zijn het spuugzat”.
Dat klopt, maar de politici die zogezegd de belangen van de christelijke arbeidersbeweging zouden verdedigen, zijn daar even goed verantwoordelijk voor. Net zoals er al enkele jaren geen dagblad meer is dat de belangen van het ACW opneemt (de formele verdwijning van Het Volk was een kroniek van een aangekondigde dood), is het gebrek aan een echte politieke vertegenwoordiging eveneens een feit. Ook daar is het wachten tot de stekker formeel wordt uitgetrokken.
De nieuwe hoofdeconome van Leterme, Caroline Ven, maakte meteen na haar aanstelling duidelijk in welke richting ze wil gaan. In een driesterrenrestaurant vertelde ze aan een journalist van De Tijd dat ze voor deze job koos omdat ze “een grote sympathie heeft voor het project van deze regering”. Haar uitdagingen? Tegen half oktober wil ze een hervormingsprogramma voor het Lissabonproces opmaken. Daarnaast wil ze de begrotingsopmaak voorbereiden alsook de sociale dialoog voor het interprofessionele akkoord voor 2009-2010.
Iets concreter: “Op korte termijn is het vooral de afweging van koopkracht versus concurrentiekracht die zal meespelen.” En nog concreter wordt het als ze uithaalt naar de “koopkrachthysterie” waarbij “acties voor meer loon absurd zijn.” Terwijl ACV-militanten actie voeren voor meer koopkracht, voeren de “ACW’ers” in de regering een beleid van “loonmatiging” en “flexibiliteit op de arbeidsmarkt”.
Het ACW moet breken met haar zogenaamde politieke vertegenwoordigers in CD&V en (in mindere mate) CDH, net zoals het ABVV moet breken met PS en SP.a. De groene en rode werkenden beschikken niet over een grote politieke partij die hun belangen verdedigt. We zullen zelf samen moeten werken aan een eigen politieke vertegenwoordiging.