ABVV: een rookgordijn
Wat onthouden we van het laatste ABVV-kongres? Sommigen zullen ervan misschien het beeld in gedachten hebben van de herdenking van 100 jaar socialistische vakbond en van de militante die een rapport bracht over de heroïsche staking van de vrouwen bij FN-Herstal eind jaren '60.
De meerderheid van de afgevaardigden zullen ongetwijfeld de eis voor een wet rond de 38-urenweek als eerste stap naar de 35-urenweek onthouden. Het ideaal dat werd naar voor geschoven is de 32-urenweek met 4 werkdagen, dat alles zonder loonsverlies. Gaat het om een radikale koersverandering van het ABVV?
Neen. In plaats van een mobilisatieplan op te stellen om de strijd te voeren voor een algemene radikale arbeidsduurvermindering (ingeschreven in een wet) zonder loonsverlies, zonder vermindering van de patronale bijdragen en met bijkomende aanwervingen, gaat het ABVV... onderhandelen. Met wie, vragen we ons af. Het VBO verklaart in haar bulletin dat arbeidsduurvermindering geen werk kreëert.
In plaats van haar eisen te stellen tegenover het patronaat, lijkt het ABVV zich vooral tot de regering te richten opdat de "hulp aan de bedrijven gekoncentreerd zouden worden op deze doelen" (Syndicats, het tweewekelijks blad van het Waalse ABVV, 19/12/'97, p.3). Welke "hulp"? Gaat het over de kado's die de bazen nu krijgen in de vorm van verlaging van de sociale bijdragen? Anders gezegd: de arbeiders moeten de arbeidsduurvermindering zelf financieren.
En dat is nog niet alles. Als Mia De Vits verklaarde dat we "sektor per sektor" zullen zien wat mogelijk is, was dat steeds in ruil voor meer flexibiliteit. Ver van een radikale koersverandering, vormen de ronkende verklaringen veeleer een rookgordijn om de aanvaarding van de flexibiliteit en de verlaging van het indirekt loon te maskeren.
Het nationale ABVV is "federaal" geworden. Een stap in de richting van een verlies van nationale samenhang van het ABVV op vlak van solidariteit tussen de Vlaamse, Waalse en Brusselse arbeiders. Na de feiten - de ondertekening van het Pakt van Leuven door Mia De Vits "in persoonlijke naam"- wordt dit nu gerechtvaardigd.
Hoewel de leiding zich bereid verklaart te vechten tegen dwangsommen die de beweging door de rechters wordt opgelegd, was het echter aan de delegatie van Clabecq om ook echt iets te doen op dit vlak. Op 28 november verkregen ze voor de rechtbank de opheffing van de dwangsommen. Beter nog, de rechtbank erkende zelfs dat de rechtbanken niet bevoegd zijn om tussen te komen in sociale konflikten. De delegees van Clabecq hadden op het kongres aanwezig moeten zijn, maar zij waren niet uitgenodigd...
Enkele dagen voor het kongres trakteerden enkele CVP-ministers ons op een aantal agressieve uitspraken. Dehaene sprak over het optrekken van de leeftijd voor prepensioen. Miet Smet vond niet beters dat nog maar eens de wachtuitkeringen voor werkloze jongeren te willen verlagen om er hun beroepsopleidingen mee te financieren. Dit toont wel aan dat de burgerij gerust is in de intenties van het ABVV...