Belangrijke inzet bij staking in New Holland. 

Op 26 november brak in het Zedelgemse landbouwmachinebedrijf New Holland een staking uit die bijna twee weken zou duren. Een faillisement? Dreigend ontslag? Een bedrijf dat niet meer kon konkurreren omdat onze loonkosten zogenaamd te hoog liggen? Niets van dat alles.

Het voormalige Claeys, nu bekend onder de naam New Holland en in handen van de Italiaanse multinational Fiat, draait de laatste jaren goed. In Zedelgem maakt Fiat de helft van de wereldwijde produktie van maaidorsers.

Aan het stakingspiket zei een ACV-delegee dat er bij New Holland gemakkelijk honderden extra aanwervingen zouden kunnen komen. Maar de logika van de bazen is anders. Als het slecht gaat, worden bedrijven gesloten en werknemers de straat op gegooid; als het goed gaat, moeten ze harder en langer werken.

Omdat in de landbouw de vraag naar nieuwe machines seizoensgebonden is (groter in de eerste helft van het jaar), hadden de patroons bij een CAO in '83 o.a. al een 40-urenweek in het hoogseizoen opgelegd in ruil voor vijf weken opeenvolgend verlof. Op dat laatste wilden ze nu terugkomen. Dit werd door de arbeiders niet aanvaard. Extra zaterdagen en bepaalde weken van 42,5 uren stonden ook op het sinterklaaslijstje van Fiat.

Bij New Holland werken zo'n 400 bedienden, 1300 arbeiders in vast dienstverband en een 350 "tijdelijken", waarvan sommigen al drie tot vier jaar lang! Omdat dit wettelijk maar twee jaar aan één stuk kan, worden ze na die periode een week ontslagen en dan weer aangenomen. De tijdelijken hebben uit protest hiertegen al verschillende malen het werk neergelegd.

De staking verliep in een bitsige sfeer. De wil was er om door te gaan tot de CAO's gerespekteerd zouden worden. Maar misschien hadden er meer arbeiders, ook niet-militanten, gemobiliseerd moeten worden om de piketten te versterken. De bazen hadden immers honderden werkwillige bedienden opgetrommeld om te proberen de staking te breken en om het in de media te kunnen voorstellen alsof die slechte stakers, die zelfs af en toe een ei gooiden, het "recht op arbeid" van de werkwilligen verhinderden.

Een kortgeding werd aangespannen, dat zelfs twee dagen na het akkoord nog voor de rechter kwam. Die besliste dat de delegees en sekretarissen per tegengehouden stakingsbreker 250.000fr. dwangsom zouden moeten betalen. Dit om een precedent te scheppen voor volgende konflikten.

Het gaat hier om meer dan New Holland: het is de zoveelste aanval op het stakingsrecht. Uiteindelijk werd door 58% van de arbeiders en 92% van de bedienden een "kompromis" van de sociaal bemiddelaar aanvaard, dat op een personeelsvergadering door de sekretarissen van de metaalbonden "noch verdedigd, nog aangevallen" werd. De arbeiders werd nog eens 132 dagen van 8,5 uur en twee zaterdagen door de strot geduwd. Slechts 59 tijdelijken, die al meer dan 3,5 jaar in het bedrijf werkten, kregen een vast kontrakt. Militant Links deelde een pamflet uit dat opriep tot de 32-urenweek zonder loonverlies en met nieuwe vaste aanwervingen.

De vakbonden moeten niet alleen ronkende moties en amendementen stemmen op hun kongressen, ze moeten ook bereid zijn in lokale konfrontaties hun delegees en militanten tot het uiterste te steunen om de strijd niet onnodig voortijdig af te blazen. Een sterke onderhandelingspositie dwing je af door strijdvaardigheid en mobilisatie van zoveel mogelijk mensen, niet alleen binnen het bedrijf maar ook in de hele sektor en in de hele regio.