Non-profit in het offensief
voor een degelijke gezondheids- en welzijnszorg voor iedereen!
Op 16 december trotseerden meer dan 20.000 mensen in de non-profit de kou in Brussel om hun eisen kracht bij te zetten. Zij betoogden vooral tegen de onmenselijke werkdruk die in de sektor heerst. Hierbij komen dan nog allerlei besparingsmaatregelen zoals de beddenafbouw in de ziekenhuizen, de (gedwongen) fusie van instellingen,... allemaal in naam van de "heilige" Maastrichtnorm.
In een sektor met steeds groter wordende behoeften - denken we maar aan de groeiende groep van hulpbehoevende bejaarden - antwoordt de regering botweg met besparingen en "soberheid". Om tot de club van Maastricht te behoren heeft ze immers de groei van de uitgaven in de sociale zekerheid beperkt tot 1,5 procent per jaar, zonder daarbij rekening te houden met zieken en het personeel.
En dit voor een regering waarvoor het scheppen van banen een prioriteit is, ...rare jongens die Romeinen!
Op de werkvloer komt het in de praktijk neer op meer werk dat door evenveel of zeg maar gerust minder personeel moet worden opgeknapt. Dit en het tekort aan middelen hebben een duidelijke negatieve inwerking op de kwaliteit van de gezonheids- en welzijnszorg.
Indien we laten betijen, zal zo een situatie evolueren naar een maatschappij waar er slechts een beperkte gezondheidszorg (van mindere kwaliteit) zal zijn die toegankelijk is voor iedereenen en waar er automatisch een elite-gezondheidszorg zal ont staan voor diegenen die veel geld kunnen op tafel leggen. Denken we maar aan de situatie in de VS waar patiënten een behandeling geweigerd wordt (zelfs als het een noodsituatie betreft) indien ze geen papieren van een ziekteverzekering kunnen voorleggen.
In ons land zouden vergelijkbare omstandigheden rampzalig zijn voor een groot deel van de bevolking. Nu al melden steeds meer patiënten zich bij de spoedopname omdat ze bij gebrek aan middelen tot de laatste minuut gewacht hebben om zich te laten verzorgen. Wist u dat de bussen van Artsen Zonder Grenzen voor heel wat ongelukkigen in de grote steden de enige plaats is waar ze zich kunnen laten verzorgen omdat ze geen geld meer hebben om een dokter of een opname in het ziekenhuis te betalen?
De officiële cijfers in België spreken over 6% daadwerkelijke armen en 20% bestaansonzekeren (wat nog voorzichtige schattingen zijn). Ondertussen moeten de zieken steeds meer betalen voor een konsultatie, medikatie, verzorging...
Met deze gegevens in het achterhoofd wordt de logische konklusie van de sociale afbraakstaat duidelijk: een kleine minderheid van kapitaalkrachtigen die verzuipt in de weelde en een grote meerderheid die in de miserie leeft zoals weergegeven in de film Daens. Daarom, steun de akties van de non-profit en sluit aan bij het verzet tegen de sociale afbraak!