Begroting overleefd en nu? 

Het resultaat van de begroting '97 was een geschenk uit de hemel voor de burgerij en haar politieke vertegenwoordigers in de regering. Wie had dat durven hopen? Maastricht staat een begrotingstekort van 3% toe. Met 2,3% blijft de regering daar niet all een probleemloos onder, bovendien overtreft ze zelfs de stoutste verwachtingen. De pers kon er maar niet van over dat begrotingsminister Van Rompuy, die toch één van "de hoogdagen uit zijn politieke carrière" moest beleven, er zo ingetogen bij bleef.

De burgerij kon al eens een opkikkertje gebruiken. De laatste jaren kreeg ze immers al heel wat te verduren. Zowat heel haar systeem daverde op zijn grondvesten. Er is bijna geen politieman, geen rechter, geen politicus of patroon meer die met zijn hand op het hart kan beweren dat de bevolking in hem/haar geen potentiële krimineel ziet. Als er al eens ééntje het vertrouwen krijgt, dan is dat meestal een ambetanterik van het kaliber van die Vermeulen, van Marchal, Russo of erger nog .... D' Orazio.

Zelfs de kerk, kardinaal Danneels op kop, kan voortaan maar beter haar smikkel houden, zeker als het over "ethische" zaken gaat. Wat baat het immers te zeuren over euthanasie en abortus als zelfs meneer pastoor zijn fikken niet van de kleine jongens kan houden.

Mooie "leiders van de natie", die heren en dames van het establishment. En dan maar zeuren over de verhalen van de X-getuigen. Wat ons aan deze verhalen intrigeert is niet of ze nu juist of onjuist zijn, dit debat laten we over aan believers en non -believers, maar vooral... dat een groot segment van de bevolking ervan uit gaat dat dergelijke drama's best mogelijk zijn! Wat een vertrouwen in de maatschappij, wat een vertrouwen in de overheid, wat een vertrouwen in de hoogwaardigheidsbekleders.

Politiek, moreel, juridisch, zelfs kultureel (remember Coca Cola & Mc Donalds) heeft de burgerij het al langer verkorven. Gelukkig voor haar, heeft ze zich niet alléén moeten verbranden. De sociaal-demokratische (en in sommige landen ex-stalinistische) "arbeidersleiders" hebben immers hun uiterste best gedaan om zich van hun meest "ministrabele" kant te tonen. Het gebrek aan alternatief vanwege de arbeidersbeweging heeft de burgerij de gelegenheid gegeven zich toch nog één bestaanreden aan te meten nl. "hoe je het draait of keert; vanuit sociaal, maar vooral vanuit ekonomisch standpunt bestaat er geen alternatief op het kapitalisme!"

De hoekstenen van die argumentatie waren eerst de ekonomische suksessen van Japan, dan die van de 4 Aziatische tijgers en nadien die van de rest van Zuidoost-Azië. Die werden echter één voor één onderuit gehaald, eerst met de recessie in Japan, dan met de groeivertraging van de Tijger-ekonomieën en nu door de crash van de groeiekonomieën in de rest van Zuidoost-Azië.

Het begrotingsresultaat mag dan wel de pil voor de burgerij verzachten, toch zit de schrik er goed in. Wij vermoeden dat de ingetogenheid van Van Rompuy bijgevolg minder te maken heeft met een aangeboren nederigheid, dan met het besef dat deze toevalstreffer niet opweegt tegen het effekt van een aanstormende recessie.