Roberto D'Orazio is uit het ABVV (Centrale der Metaalbewerkers, CMB) gezet. Op het buitengewoon CMB-kongres in Brussel zou hij, samen met vijf andere (ex-)delegees van Forges de Clabecq "in het gezicht van Nollet gespuwd hebben en klappen uitgedeeld hebben aan onder meer Paul Binje, voorzitter van de Brabantse CMB-federatie en Gilbert Legasse, sekretaris van de Waals-Brabantse federatie. Legasse liep daarbij een dubbele neusbreuk op en moest worden geopereerd. Hij diende klacht in met burgerlijke partijstelling tegen de zes geweldenaars".
De officiële verklaring luidt: "Deze ongehoorde gewelddaden zijn volkomen tegenstrijdig met onze tradities en statuten die de demokratische vrijheden, de verdraagzaamheid en de eerbied voor de menselijke persoon vooropstellen" (De Standaard, 4/4).
Wij stonden "op het moment van de feiten" ons blad te verkopen aan de ingang van het vakbondsgebouw, waar ook de militanten van Clabecq en het Komitee Renault voor Werk pamfletten stonden uit te delen. We kunnen alvast getuigen dat D'Orazio niet ge spuwd en zeker niet geslagen heeft.
De delegatie van Clabecq werd al een keer uitgesloten in '92 en '93, maar toen hadden ze nog een achterban die ze - op een demokratische manier! - konden overtuigen om hiertegen te protesteren. Nu is die achterban werkloos en heeft "binnen de stru kturen niets meer te vertellen" .
Hopelijk krijgt D'Orazio voor een burgerlijke rechtbank meer "demokratische rechten" dan in zijn vakbond. In de tradities van de arbeidersbeweging worden interne konflikten echter zonder inmenging van de klassevijand intern afgehandeld volgens de p rincipes van de arbeidersdemokratie. Daarvan is binnen de CMB weinig overgebleven, dat is nu wel duidelijk.
Dat was de reden waarom de Beweging voor Vakbondsvernieuwing (BVV) opgezet werd. Bij de eerste vergadering werden talrijke voorbeelden gegeven van kongressen waar zowat iedereen tegen het voorstel van het buro kwam pleiten, maar waar op het einde " in het belang van de eenheid" gevraagd werd om toch maar voor te stemmen. Resultaat: voorstel unaniem aanvaard.
Ook de strijd rond Forges de Clabecq zelf heeft heel wat duidelijk gemaakt: van bij het begin heeft de vakbondstop, zowel van CMB, CCMB, ABVV en ACV alles gedaan om deze beweging te stoppen. Alleen de onverzettelijke houding en de leiderskapaciteit en van D'Orazio - die er bovendien in slaagde om de overgrote meerderheid van de arbeiders, ook de christelijke, te mobiliseren en aktief te betrekken - maakten dat Nollet, Binje, Legasse en Co verplicht werden om tussen te komen.
Toen uiteindelijk een overnemer gevonden was gingen deze laatste er echter mee akkoord dat op de Forges geen vakbond meer zou bestaan en werd een "zwarte lijst" doorgespeeld met de namen van de strijdbare militanten die na hun strijd dus nu op stra at staan.
De grote misdaad van die militanten is nu dat ze het gewaagd hebben een pamflet uit te delen waarin ze de kongresgangers oproepen om deze manier van werken aan de kaak te stellen. Ze eisen meer demokratie, meer inspraak van de basis. Vandaag werken weer duizend mensen bij de Forges. Zonder hun strijd waren dat er nul geweest. Bij Renault nam de "leiding" het initiatief, het resultaat is gekend. Maar dat mag je schijnbaar niet te dikwijls vertellen.
Ondertussen werden bij de Forges mensen aangenomen die geen poot uitgestoken hebben om de fabriek te redden. Zij die tot het einde vochten, staan nu op straat met minder dan de helft van het loon dat ze vroeger verdienden. Dat zijn diegenen die de vakbond, soms met risiko hun eigen job te verliezen, uitgebouwd hebben. Nu ze op straat staan, krijgen ze nog een stamp van hun eigen organisatie.
Dat sommige leden van de delegatie soms hun koelbloedigheid verliezen, kan dan af te keuren zijn. Maar stel je zelf eens voor dat je een deurwaarder aan de deur krijgt omdat curator Zenner uw loon blokkeert waarop aan de bron alimentatiegeld moet a fgehouden worden. Of dat je aan een kongres pamfletten staat uit te delen om dan van zo'n mijnheer in maatpak te moeten horen "dat je daar niets meer te zoeken hebt en dat je maar beter kunt ophoepelen".
Een Beweging voor Vakbondsvernieuwing is dringend nodig. In september wordt een nieuw sociaal akkoord onderhandeld. De bazen zeggen nu al dat ze alleen maar 180 miljard willen, zonder er iets voor terug te doen.
De ekonomie doet het weer een beetje beter, de orderboeken lopen vol. Het zelfvertrouwen van de mensen en hun wil tot vechten wordt weer groter. Eerder dan strijdbewegingen als die van Clabecq kapot te maken, moeten we ze juist als voorbeeld nemen en bestuderen om samen een halt toe te roepen aan die arrogantie van de patroons.
johan Vermeulen