Kongo
Bijna een jaar na de machtsovername door Kabila en de immense hoop dat dit heeft opgewekt, kent de Alliantie van Kabila momenteel een onzekere ontwikkeling. Dat is het minste dat men kan zeggen. We kunnen op het krediet van de Alliantie schrijven dat z e erin geslaagd is een einde te maken aan de anarchie die het Mobutu-tijdperk kenmerkte. Er is niet langer sprake van korruptie op de enorme schaal van vroeger. De prijzen zijn enigszins gedaald en de lonen lijken betaald te worden.
We moeten echter erkennen dat een aantal illusies in het regime reeds duidelijk doorbroken zijn. Zo kunnen we ons verbazen over de nonchalance waarmee de Alliantie reageert t.o.v. de oude mobutisten. Het lijkt erop dat een aantal van hen gereï ntegreerd zijn in verantwoordelijke funkties en dat op een moment dat de bevolking eist dat verantwoording wordt afgelegd over de misdaden die door het vorige regime zijn begaan.
Het regime lijkt momenteel vooral de rol van moraalridder te willen spelen. Zo zijn bepaalde kledingstukken verboden omdat ze als "onzedelijk" worden beschouwd (mini-jurken bijvoorbeeld!), censuur van bepaalde "onkuise" muzikanten,… Het regime schi et dus duidelijk op de verkeerde doelen. Dat wordt nog duidelijker omdat ze op de hele "civiele maatschappij" mikt: politieke partijen, mensenrechtenorganisaties, kranten,…
Volgens Floribert Chebaya, leider van Voix des Sans Voix (een mensenrechtenorganisatie) "hebben de politieke partijen de tendens om te verdwijnen, worden studenten en journalisten gemuilkorfd. Dit kan leiden tot de installatie van een permanente te rreur in de geest van de bevolking". Hij stelt ook de arrestaties aan de kaak. Verschillenden mensenrechtenorganisaties verdelen affiches met de gezichten van verdwenen personen. Sinds het begin van het jaar kunnen we zo'n twintigtal "verdwijningen" opso mmen. De gebruikte methodes hoeven niet onder te doen voor deze die gangbaar waren in het Mobutu-tijdperk.
Dit alles zou nog beschreven kunnen worden als kinderziekten van het regime maar de echte vraag die we ons moeten stellen is wiens belangen Kabila dient. Van in het begin hebben we gesteld dat Kabila zou moeten kiezen tussen de belangen van de bevo lking en die van het grootkapitaal. Momenteel lijkt het erop dat het regime opteert voor het grootkapitaal. Sinds het begin van zijn militair offensief genoot Kabila immers de steun van de VS: bewapening, mijnkontrakten,…
Desondanks dachten velen dat de ex-strijdgenoot van Che Guevara zich zou baseren op de bredere bevolking, met name door toe te laten dat vrije vakbonden zouden gekreëerd worden, door allerlei sociale projekten (scholen, ziekenhuizen,…) of door ove r te gaan tot nationalisaties. Helaas heeft niets hiervan zich echt gerealiseerd. Erger nog, de repressieve aard van het regime toont aan dat ze de bevolking tot stilzwijgen wil veroordelen.
Dit gebeurt ongetwijfeld binnen het kader van de diktaten van het Internationaal Muntfonds en de Wereldbank. We kennen allen de gevolgen van hun "Strukturele Aanpassingsplannen" (massale ontslagen, privatiseringen, mobilisatie van alle inkomsten om de internationale schulden af te betalen, het terugtrekken van de staat uit de gezondheidszorg, onderwijs,…): een enorme verpaupering van de massa van de bevolking, wat op termijn zal leiden tot revoltes zoals overal waar deze plannen in werking worden gesteld. We moeten dan ook onze waakzaamheid tegenover dit regime versterken.