De voorbije weken is de diskussie over hoe extreem-rechts bestrijden weer vollop in de belangstelling. In verschillende landen haalden de fascisten verkiezingsoverwinningen (Duitsland, Frankrijk,…), maar elders werden ook nederlagen toegebracht (de Nederlandse fascisten die hun 3 parlementszetels verloren). Hoe komt dit en welke lessen moeten we eruit trekken?
Met Militant Links hebben we steeds gewezen op de dubbele strategie van extreem-rechts. Terwijl ze zich in het parlement voordoen als 'normale democratische' gesprekspartners, gaan ze op straat het geweld niet uit de weg. Door populistische kampanjes waarbij ingespeeld wordt op de maatschappelijke en sociale problemen die reeël aanwezig zijn, zoals werkloosheid, armoede,… kan extreem-rechts verkiezingsoverwinningen halen. Om die positie te vrijwaren moet ze haar ware gelaat echter verbergen. Zodra er hevig gereageerd wordt tegen de straattereur van haar militanten moet extreem-rechts zich distantiëren van die gewelddaden.
Als extreem-rechts een dubbele strategie hanteert, is het voor de antifascisten ook noodzakelijk om op beide terreinen een antwoord te bieden. De electorale opmars en de groei van extreem-rechts worden veroorzaakt door de sociale uitwassen veroorzaakt door het kapitalistisch systeem. De enige oplossing daartegen is een sociale politiek die een daadwerkelijk antwoord biedt op de toenemende werkloosheid. Via overheidsmaatregelen tegen extreem-rechts en een konsekwent cordon sanitaire kan extreem-rechts tijdelijk teruggedrongen worden (denk maar aan de verkiezingsnederlaag van extreem-rechts in Nederland). Deze maatregelen zijn hoogst noodzakelijk, maar voldoen niet. De sociale basis voor een doorbraak van de fascisten blijft aanwezig. Dat werd enorm duidelijk na de overwinning van de fascistische DVU in Sachsen-Anhalt (Duitsland), niet toevallig één van de armste regio's van het voormalige Oost-Duitsland, waar de werkloosheidcijfers hallucinant hoog zijn. In Duitsland zijn er jarenlang maatregelen genomen door de overheid tegen extreem-rechts. Deze maatregelen hebben extreem-rechts tijdelijk kunnen stoppen, maar de basis voor de groei van extreem-rechts (de sociale wantoestanden) bleven aanwezig.
Naast de eisen voor een sociale politiek en maatregelen tegen o.a. de werkloosheid (bvb. de 32-urenweek zonder loonsverlies en met bijkomende aanwervingen) is het voor anti-fascisten ook noodzakelijk om te reageren op het straatgeweld van de fascisten. Daarom hebben Militant Links, Blokbuster en de Aktief Linkse Studenten bvb. in Gent het voortouw genomen in de organisatie van een betoging tegen fascistisch geweld, waarbij het geweld en het plat racisme van de NSV werden blootgelegd. De 1000 betogers op 12 maart hebben de NSV een belangrijke nederlaag toegebracht en zijn erin geslaagd om de aandacht te richten op de ware fascistische aard van de NSV en het Vlaams Blok. Dat heeft o.a. geleid tot een bijna unanieme verwerping van de erkenningsaanvraag van de NSV aan de RUG, daar waar er vorige jaren steeds verschillende organisaties voor de NSV stemden.
Met Militant Links hebben we steeds een voorname rol gespeeld in de anti-fascistische beweging. Niet enkel op momenten dat deze beweging in een opgaande faze is, maar ook als we tegen de stroom in met beperkte krachten de strijd moeten voeren. Op deze pagina's gaan we dieper in op de strijd tegen het fascisme met verslagen over de overwinning aan de RUG, maar ook op de situatie in Duitsland. Er is tevens een verslag van een Zweedse kameraad over een suksesvolle kampanje tegen fascistisch geweld in Goteborg. In Oostende, ten slotte, hebben de fascisten nogmaals duidelijk gemaakt wat hun ware aard is.
Geert Cool