Donderdag 12 juni, 21u. Christelle, arbeidster bij VW, moet haar post verlaten wegens zware hoofdpijn, braakneigingen en evenwichtsstoornissen. De verpleger dient haar een pijnstiller toe en maakt een rapport op voor de arbeidsgeneesheer, dokter Goret. Deze vindt het niet nodig een verplaatsing van een paar meter te doen om Christelle te onderzoeken en installeert zich in zijn buro naast de ziekenboeg.
Christelle's echtgenoot Laurent werkt ook bij VW. Hij wordt gevraagd haar naar huis te brengen met zijn eigen auto. De arbeidsgeneesheer heeft ongetwijfeld in zijn koffiegruis gelezen dat een ambulance niet echt noodzakelijk was. Het koppel woont in de regio van Bergen - een afstand van zo'n 80 km. van de fabriek. Onderweg valt Christelle in een zware coma. Ze heeft een zware hersenbloeding en bevindt zich bij het ter perse gaan van dit blad nog steeds in coma.
Het is niet de eerste maal dat VW speelt met het leven van de arbeiders. In mei '93 moest Simon Paridans, een stoffeerder wiens gezondheid ernstig was aangetast na een arbeidsongeval, toegeven aan een zware druk om toch te gaan werken. Hij pleegde zelfmoord.
Onmiddellijk eisten de delegees van het Komitee Veiligheid en Gezondheid de schorsing van de arbeidsgeneesheer gedurende een periode van onderzoek. De VW-direktie en de betrokken geneesheer probeerden tijd te winnen. De geneesheer verklaarde op een buitengewone KVG-bijeenkomst: "Ik heb goed geslapen - en zelfs zeer goed - aangezien ik denk dat ik geen beroepsfout heb gemaakt!"
De arbeiders gingen op woensdag 24 juni om 11u. in staking met als eis het definitief ontslag van Goret. De namiddagploeg volgde de staking, zo ook de nachtploeg (iedereen behalve de arbeiders met stagekontrakten en de tijdelijken die zeer talrijk zijn in de nachtploeg). Op donderdag 25 juni riepen ACV en ACLVB echter hun leden op het werk te hervatten. Een belangrijk deel van de arbeiders bleef verder staken.
De arbeidsgeneesheer is momenteel enkele weken afwezig en de affaire dreigt op de lange baan te worden geschoven onder het goedwillend oog van de direktie die van plan is een waarschuwingsbrief te sturen… naar de arbeiders die aktief hebben deelgenomen aan de staking! Gebeurt dit met de goedkeuring van het ACV?
Je herinnert je ongetwijfeld nog dat André Delory, nationaal sekretaris van ACV-Metaal, aan Duferco een zwarte lijst van syndikale militanten van Clabecq heeft doorgespeeld. Deze zaak heeft binnen het ACV tot heel wat protesten van verschillende gewesten en centrales geleid.
Deze houding lijkt een gewoonte te worden binnen ACV-Metaal. Tijdens de verzoeningsvergadering in het Ministerie van Arbeid om de dreiging van sankties tegen de stakers te doen ofheffen, zweeg het ACV als vermoord. Enkel het ABVV voerde dit gevecht . En toen de direktie een stap terug begon te zetten, verklaarde Gaston Celen (gewestelijk sekretaris van ACV-Metaal) tegenover de direktie "Ziehier meer dan drie jaar dat u beloofd hebt een goed sociaal klimaat in het bedrijf te herstellen. We konstateren opnieuw dat u uw verantwoordelijkheden niet opneemt." Of duidelijker: waarop wachten jullie om de meest strijdbare delegees te ontslaan! Het lijkt erop dat een zwarte lijst de ronde doet met een honderdtal strijdbare arbeiders die geëlimineerd moeten worden, 90% ervan zijn ABVV-militanten en -delegees. In welke mate heeft ACV-Metaal Brussel meegewerkt aan het opstellen van deze lijst?
Dat er iets stond te gebeuren kon iedereen aanvoelen. De dag van de staking tegen de bedrijfsarts kondigde de regio secretaris van ACV-Metaal een grote demarche van het Duitse management aan. De personeelsdirectie had een zwarte lijst opgesteld met vakbondsmilitanten die eruit moesten om een 'goed sociaal klimaat' te waarborgen. Een lijst met 150 namen waarvan 90% lid van het ABVV is. Daarop nam Herwig Jorissen, nationaal secretaris van de socialistische metaalvakbond (CMB), het initiatief om een akkoord te sluiten met de directie. De drie grote vakbonden tekenden een akkoord om tot eind 2000 geen wilde stakingen meer te erkennen.
Wat is een wilde staking ? Een staking die uitbreekt op initiatief van de werknemers zelf en die vooraf niet aangekondigd wordt. De staking tegen de bedrijfsarts was een wilde staking. De meeste stakingen breken uit op initiatief van de werknemers zelf . Dat de vakbonden dit soort akkoorden sluiten betekent dat ze zichzelf buitenspel zetten en het de arbeiders bijzonder moeilijk maken voor hun eigen belangen op te komen. Jorissen stelt zichzelf op als go-between tussen de directie en de arbeiders. Een kunstje dat hij reeds opvoerde bij Renault. Toen konden we in een uitgelekte brief aan Michel Nollet (ABVV-Voorzitter) lezen dat hij "steeds bij de acties aanwezig was geweest om te beletten dat de staking zou overslaan naar de andere vestingen van de auto industrie".
Dit akkoord is een mes in de rug van één van de sterkste syndicale delegaties in België was. De vakbondsleiding heeft slechts één velletje papier nodig om de syndicale arbeid van generaties in de vuilnisbak te gooien. Jorissen verklaart dat hij een tweede Renault wil voorkomen. De arbeiders en militanten moeten zich afvragen waarom hij het eerste Renault niet heeft kunnen voorkomen. Deze strategie leidt ons naar de afgrond. Men ontneemt de delegatie de kans om de macht sverhoudingen op te bouwen, men ondermijnt het vertrouwen van de arbeiders en men legt zich onvoorwaardelijk neer bij de wensen van de directie. Als men zich opstelt als 'begrafenisondernemer' delft men ook zijn eigen graf.