Is het je nog nooit opgevallen dat een VN-top steeds op hetzelfde - niets! - uitdraait, wat het onderwerp ook moge zijn. Zo ook de VN-top over drugs (8-10 juni). Je zou toch veronderstellen dat een dergelijke wereldtop wat expertise over de kwestie zou samenbrengen, de bestaande wetenschappelijke onderzoeken op zijn minst op hun waarde zou bekijken, kortom: zou proberen om een beleid te formuleren dat niet enkel is gebaseerd op door de feiten achterhaalde visies. Fout
Naar schatting gebruiken zo'n 200 miljoen mensen - 3,5% van de wereldbevolking - illegale drugs. Daarvan zijn meer dan de helft cannabisgebruikers. Er is waanzinnig veel geld mee gemoeid: een geraamde jaaromzet van 400 miljard $ of het dubbele van de jaaromzet van de volledige auto-industrie! Deze winsten worden niet in het minst gehinderd door de zogenaamde "War on Drugs", de politiek die de VS sinds de jaren '80 voert.
Ondanks het feit dat deze oorlog niets heeft opgeleverd, veroorlooft de VN-top zich slechts een zeer milde kritiek erop. Met een aantal "zachtere" elementen willen ze de talrijke tegenstanders in de sociale sektor, de wetenschappen, de mensenrechten- en milieubeweging,… van het VS-beleid paaien. Zo beloofden de lidstaten in een resolutie middelen te voorzien voor de behandeling en rehabilitatie van drugverslaafden, ook zouden ze tegen 2003 een wetgeving moeten uitwerken ter bestrijding van het witwassen van drugsgelden.
Verder is het beleid volledig gestoeld op het VS-model. Zo verbond de top zich ertoe de kweek van coca, cannabis en opiumpapavers op tien jaar tijd "te elimineren of gevoelig te verminderen". Realisme is aan de VN duidelijk niet besteed. Ze willen de "War on drugs" verder voeren, maar dan "met andere dan militaire middelen", waarbij ekonomische hulp geopperd wordt voor de omschakeling van drugproducerende gebieden naar legale landbouw. Waar dat geld vandaan zal komen,… niemand weet het.
Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie zal "in een maatschappij die op ongelijkheid is gebaseerd altijd zo'n 10% van de bevolking probleemgebruik van drugs vertonen". Want drugs zijn meer dan "illegale" drugs. De absurditeit van het drugbeleid wordt ten overvloede aangetoond wanneer men de schadelijkheid van cannabis vergelijkt met bijvoorbeeld alcohol. Het minst schadelijke produkt is verboden terwijl de alcoholreklames je rond het hoofd vliegen. Voor cannabis word je nog steeds vervolgd terwijl zeer verslavende anti-depressiva, kalmeer- en slaapmiddelen en masse voorgeschreven worden.
Terwijl de overtuiging dat cannabisgebruik niet binnen de illegale sfeer moet geplaatst worden ook in Belgische politieke kringen voet aan grond begint te krijgen, is dat een ander verhaal wanneer het om "hard drugs" gaat. Nu zijn de individuele en sociale gevolgen van harddruggebruik niet van de poes, maar kan iemand eens uitleggen wat repressie daaraan zal verhelpen?! Militant Links wil dat alle druggebruik uit de strafwet verdwijnt. Pas dan - wanneer de gebruiker niet meer als krimineel wordt behandeld - kan van "behandeling" worden gesproken.
Maar uiteindelijk geeft de wereldgezondheidsorganisatie al aan wat het echte probleem is: sociale ongelijkheid. Welke reden zou de drugverslaafde immers kunnen hebben om te stoppen? Een leuke en goedbetaalde job die hem/haar voldoende vrije tijd laat om zich persoonlijk te ontwikkelen? Welke ontspanningsmogelijkheden hebben zowel de werkloze (geen geld) als de werkende (geen tijd en ook al vaak geen geld) binnen deze maatschappij?
Er moet een einde komen aan deze hypokrisie die duizenden mensen tot de illegaliteit veroordeelt en de problemen waarmee zij te maken krijgen slechts erger maakt. Druggebruikers horen niet thuis in de gevangenis. De voedingsbodem voor probleemgebruik moet aangepakt. Volledige tewerkstelling via arbeidsduurvermindering, een nuttige en zinvolle plaats voor iedereen in de maatschappij, een einde stellen aan de stadsverloedering (verkrotting, ononderhouden straten en pleinen,…), de uitbouw van een gratis en openbaar uitgebaat rekreatienet,… zullen meer mensen een reden geven om hun lichaam niet langer te vergiftigen als middel tot vlucht uit dit systeem van uitsluiting, repressie, werkloosheid en armoede.
Anja Deschoemacker