De komende maanden zal De Militant bijzondere aandacht schenken aan de kiesstrijd die sinds het Octopus-akkoord zowat alle politieke nieuws beheerst. Niet omdat we enige illusies hebben in de partijen of individuele politici die deze kiesstrijd zullen beheersen. Noch omdat we enig geloof hechten aan hun holle slogans en verkiezingsretoriek. Neen, wat wij vooral willen aantonen is dat er voor de arbeiders en de jongeren in de komende stembusgang weinig of geen keuze is. Dat geen enkele van de partijen die vandaag in het parlement zetelen een fundamenteel verschillende politiek voorstelt en dat er dringend nood is aan een partij die dat wel doet. Dit kan enkel door zich te baseren op de strijd van de arbeiders, de jongeren en de sociale bewegingen.
We kennen de centrale tema's die de kiesstrijd zullen beheersen. Alle parlementaire partijen zullen « aantonen » dat zij de beste garanties bieden om de werkloosheid terug te dringen ; om de kompetitiviteit van « onze » bedrijven te verbeteren ; om de overheidsuitgaven te saneren ; om het vertrouwen in justitie en politie te herstellen ; voor het behoud van ons leefmilieu etc. Zij zullen ons meer van hetzelfde voorstellen: meer flexibiliteit, meer deregulering, meer aantasting van de lonen en de sociale zekerheid. Dit zou dan de kompetitiviteit van de bedrijven moeten « herstellen », wat op zijn beurt « garant staat » voor tewerkstelling. Maar er is helemaal geen probleem met de kompetitiviteit van de bedrijven. Jaar na jaar boeken die opnieuw rekordwinsten. Bovendien werd de voorbije jaren meer dan voldoende geïllustreerd dat die kompetitiviteit helemaal niet leidt tot tewerkstelling. Als er al een daling van de werkloosheid is, dan is het in de eerste plaats wegens de sterke toename van het aantal uitgeslotenen, interimmers, oudere werklozen en andere kategorieën die uit de statistieken zijn verdwenen.
Een echte arbeiderspartij zou de fondsen die nu in de zakken van de patroons gestopt worden aanwenden om de sociale voorzieningen te verbeteren en de diensten uit te bouwen. Dit zou, samen met een massaal programma van nuttige openbare werken, onmiddelijk effekt hebben op de tewerkstelling. De tijd dat de « socialistische » partijen de schijn hoog wilden houden door het af en toe op te nemen voor de arbeiders en hun gezinnen ligt echter reeds ver achter de rug. De socialistische leiders van vandaag zijn integendeel voortrekkers geworden van privatiseringen en afbouw van diensten. Met de woorden van Jacky Morael (Ecolo) in een interview met Knack : « de SP wil tegelijk groen en neoliberaal zijn. Dat kan niet. »
Het probleem van de Franstalige groenen is echter hun weigering om in te zien dat men vandaag niet voor de vrije markt kan zijn zonder te eindigen in neo-liberalisme. In tegenstelling tot de gouden jaren '50 en '60 kan en wil de burgerij zich geen toegevingen aan de arbeiders meer veroorloven. Ecolo wil het groene kombineneren met « meer overheid en reële solidariteit ». De voorwaarde daartoe is echter een fundamentele breuk met het kapitalisme en zover wil Ecolo nu ook weer niet gaan. Waar Ecolo tenminste nog probeert sociaal te zijn is het progressieve bij Agalev niet meer dan een flinterdun laagje vernis. De beweging ontstond doordat groene - al of niet echte - pastoors de boer opgingen om zieltjes te winnen die anders wilden gaan leven. Die wil om altijd overal iedereen te « bekeren » zit diep ingebakken in Vlaamse Katholieke milieu's en helaas ook in de Belgische koloniale geschiedenis. De huidige generatie Agalevers ziet echter meer brood in brute repressie: doe ze meer betalen en ze zullen vanzelf wel anders gaan leven. Wie moet dan betalen ? De patroons ? De overheid ? Nee hoor, voor de zielenknijpers van Agalev zijn het de arbeiders en hun gezinnen die nu eindelijk eens van mentaliteit moeten veranderen.
In onze artikelenreeks naar aanleiding van de verkiezingen zullen we één voor één de valse oplossingen van de partijen die vandaag het parlement bevolken weerleggen. Het is echter niet alleen in ons blad, maar vooral in de wijken, de bedrijven en op straat dat we hun politieke keuzes zullen bestrijden. Vandaag organiseren onze Gentse afdelingen het verzet tegen de prijsverhoging van de vuilniszakken door het SP-VLD-bestuur. In deze en andere gevechten kunnen we ieders hulp gebruiken. In september-oktober zullen we een grootse ledenwervingskampanje opzetten, zorg dat je erbij bent.