Dat VLD-voorzitter Verhofstadt geen taktisch genie is wisten we al. Je moet het maar doen: je beste kiesscore ooit behalen en toch buiten spel gezet worden tijdens de regeringsvorming of je jarenlang profileren als de kampioen van de privatiseringen en dan je kaas van tussen het brood laten eten door je erfvijand: de SP. Verhofstadt is echter een man die grenzen verlegt en dat heeft hij de jongste weken met glans bewezen.
Als deze regering ergens gefaald heeft dan is het in de hervorming van justitie en politie. De disfunkties, de arrogantie van de rechters en de politieoorlog hebben meer dan eens geleid tot een uiting van massaal ongenoegen bij de bevolking. De bos wandeling van Dutroux was gesneden brood voor de oppositie. Een duidelijker illustratie van het falen van de regering kon men zich moeilijk inbeelden. De VLD, o.a. bij monde van Verhofstadt, eiste haar ontslag. De oppositie had haar wapen voor de kiesstrijd klaar.
Maar zie, op een paar dagen tijd maakte Verhofstadt een bocht van 180 graden. Binnen de kortste keren zat hij mee aan tafel met de belangrijkste oppositiepartijen en de regering om gezamenlijk de hervorming van politie en justitie uit te werken. Hierdoor verbindt hij zich ertoe zo goed als te zwijgen over het thema waarop de regering het kwetsbaarst is. Bovendien kan Dehaene nu uitpakken als de grote bezieler van het octopus-akkoord, of hoe je een misdaad kan omvormen tot een deugd.
De bocht van Verhofstadt laat zich uiteraard gemakkelijk verklaren. Enerzijds heeft hij er belang bij de regering zoveel mogelijk kiezers af te snoepen, anderzijds mag hij de bruggen naar een toekomstige regeringsdeelname niet volledig opblazen. We vrezen echter voor hem dat hij nu het slechtste van beide scenario's binnen gehaald heeft.
Alsof al dat geblunder nog niet genoeg was speelt Verhofstadt het klaar publiek in de clinch te gaan met 's lands populairste politicus, partijgenoot Marc Verwilghen. Beide wilden liefst de senaatslijst trekken. Verhofstadt had moeten inzien dat het voor één keer beter was geweest Verwilghen uit te spelen, maar neen, dat zou zijn positie bedreigen. Resultaat : beide kemphanen zullen op de senaatslijst staan, maar de kiezer heeft intussen wel al mogen vaststellen dat vriendschap en (burgerlijke) politiek niet samen gaan.
Je zou het zo op het eerste gezicht niet zeggen, maar ook bij het Vlaams Blok moet het partijbelang bij tijd en wijl onderdoen voor de persoonlijke ambities. Zo is Filip Dewinter niet gediend met de anwezigheid van de aarts-katholieke konservatieve Alexandra Colen. Die mag dan wel wat stemmen ronselen bij een aantal malkontente zedenlikkers van de CVP, voor de rest moet ze haar smikkel houden. Zeker als haar « puriteins » gewauwel stemmen gaat kosten aan Dewinter, wiens kiezers, wat dacht je, af en toe wel eens een blote bil en een borst op de reklamepanelen kunnen smaken. Dewinter zou dat kwezel eens een lesje leren, op zich geen probleem voor de partij, ware het niet dat heel de pers erop stond te kijken. De partijraad beslistte dan maar beide rivalen het zwijgen op te leggen, de ééne weliswaar wat meer dan de andere.