Tienduizenden chronisch zieken en hoogbejaarden hebben het steeds moeilijker de voor hen noodzakelijke medicijnen en medische zorg te betalen. In de pers regent het verslagen van groepen zieken die geen enkele tegemoetkoming krijgen : meer dan de helft van de bedienden die met een computer werken, hebben last van de niet-erkende beroepsziekte RSS (repetitive strain syndrom - pees- en spierontstekingen die het gevolg zijn van steeds dezelfde handelingen). Ook tienduizenden postsorteerders en mensen die aan een lopende band werken, worden door deze zeer pijnlijke ziekte geraakt. Chronische vermoeidheid slaat steeds meer toe - erkenning laat op zich wachten. Laatst kwam in de pers ook de ziekte EB aan bod, de zogenaamde « vilten huid ». Iedere aanraking kan bij die mensen pijnlijke huidirritaties en wonden doen ontstaan. De gezondheidszorg laat hen in de steek. De grootste veroordeling van de afbouw van de gezondheidszorg blijft het feit dat Artsen Zonder Grenzen mobiele klinieken moet inzetten... in België !
In het tweede rijkste land van Europa (na Luxemburg beschikt België over het hoogste inkomen per hoofd van de bevolking, gemiddeld uiteraard. Een zeer kleine minderheid van superrijken trekt dat gemiddelde tot een nivo waar jij en ik slechts van kunnen dromen) kan dit niet anders dan een schande worden genoemd. De oorzaken zijn gekend : de jarenlange besparingen in de gezondheidszorg.
« Maar we moeten besparen », zegt de regering. « Iedereen moet de buikriem wat aanspannen », luidt de redenering. Iedereen ?
De Morgen bracht op 1 augustus volgende cijfers naar buiten : « Tussen '92 en '98 wist de geneesmiddelensektor te ontsnappen aan 25,8 miljard fr. besparingen. » Het artikel eindigt met de volgende opmerking : « De geneesmiddelen vormen al langer het moeilijkste punt in het budget van de ziekteverzekering. Vorig jaar moest het budget dalen met 10,7% in vergelijking met '96, in werkelijkheid was er een stijging met 1,8%. De geneesmiddelenindustrie en de groot- en kleinhandelaars lobbyen dan ook zeer sterk bij de overheid. »
En daar wringt het schoentje. Wanneer Dehaene het over zijn befaamde buikriem heeft, bedoelt hij eigenlijk dat wij de onze moeten aanspannen om de industrie en de banken toe te laten hun buikriem rond de zeer vette buik te passen. De besparingen tonen steeds duidelijker hun ware gezicht : een transfer van de inkomens van de arbeiders en hun gezinnen naar de superrijke elite.
De ontwikkeling van de « welvaartstaat » na de tweede wereldoorlog heeft de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking gevoelig doen verhogen. De bazen en hun regering willen die situatie nu omkeren, en ze zullen daarin slagen zolang wij ons laten vangen aan het valse « solidariteits »argument van de regering. Wat de regering van ons vraagt, is immers niet « solidariteit met zij die het nog slechter hebben ». Wat ze van ons vraagt, is dat wij een steeds groter deel van ons inkomen afstaan aan hen die het veel, veel beter hebben dan ons!