Semira niet
Omdat ze niet beantwoordde aan de kriteria werd de twintigjarige Sémira Adamu op een gewelddadige manier gedeporteerd. Ze verloor er haar leven mee.
Dat dit kon gebeuren ondanks het feit dat het Kollektief tegen de Uitsluitingen (CCE)al maanden de beschamende omstandigheden in de detentiecentra en de mensonterende manier van de deportaties aanklaagde, maar ook de situatie van Sémira op de voet volgde, zegt genoeg over het beleid. De kollega's passen de wetten toe zonder zich vragen te stellen.
De politieman die Sémira "begeleidde", werd door zijn oversten reeds eerder gesanktioneerd. Een paar maanden geleden bewerkte hij met zijn voeten een geboeide asielzoeker in een cel op het vliegveld. Zijn oversten hadden het parket hierover ingelicht maar de zaak werd geklasseerd. Na een maand op "non aktief" gesteld te zijn, kon hij terug aan het werk.
Tobback kon niet blijven volhouden dat hij van "niets wist". Als flik Nr. 1 was Tobback de best geïnformeerde man van het land. Een paar zinnen uit een onlangs veschenen boek zeggen genoeg over wat Tobback denkt over asielzoekers: "De vluchtelingen maken misbruik van de asielprocedure. Ze verdringen zich als meeuwen op een stort omdat het hier gemakkelijker is om te overleven dan door thuis vissen te vangen." (Uit 'Zwart op Wit', een serie standpunten van Tobback).
Het is inderdaad "gemakkelijker" om hier te leven. Vooral als je minister bent en geen werkloze en vooral als je leeft in een land dat Kongo gedurende tientallen jaren beroofd heeft van zijn rijkdommen: zink, kobalt, mangnesium, goud en diamanten. Deze plundering ligt aan de basis van de fortuinen van de Union Miniere en de Generale, maar de Belgische werkers zijn er niet rijker op geworden. Het is zonder twijfel als dank voor deze plunderingen dat België vandaag volop Kongolese arbeiders buitenzet. Ex-Mobutisten kunnen hier echter altijd terecht.
Multinationals als Shell zitten in landen als Nigeria, buiten er de lokale bevolking uit, steunen militaire diktaturen en krijgen in ruil daarvoor de hulp van de militairen voor het breken van opstanden. Shell wordt niet vervolgd.
Sémira vlucht uit nood naar een ander land: daar wordt ze maanden opgesloten en uiteindelijk vermoord. Wat een verschil in behandeling!
Militant Links ondersteunt de eisen van de aktievoerders: geen uitwijzingen, sluiting van de detentiekampen en afzetten van de direkte verantwoordelijken voor deze politiek. Vervolgens moet de wet Vande Lanotte afgeschaft worden en moeten de asielzoekers geregulariseerd worden.
Tegenover het vrij verkeer van kapitaal - de vrijheid om af te danken en fabrieken te sluiten of te delokaliseren - moeten wij de internationale solidariteit van alle werkers stellen, inbegrepen het solidaire onthaal van iedereen die dit nodig heeft.
De moord op Sémira is een zeer schrijnend voorbeeld van hoe dit systeem en haar beheerders niets om mensen geven, enkel om winst. Als je denkt dat dit ver van je bed is, moeten we je echter teleurstellen: in Gent gaat het gemeentebestuur zeer ver om de winsten van het geprivatiseerde afvalophalingsbedrijf Ivago veilig te stellen.
Ivago kan voor alles op het volle begrip van het stadsbestuur rekenen, ook als de vuilniszakken voor de zoveelste maal de hele dag op de stoep blijven staan. Dit in groot kontrast met de behandeling die de protesterende wijkbewoners in Gent moeten onde rgaan.
Zoals je kunt lezen op pagina 2 is Militant Links bezig met een kampanje tegen de prijsverhoging van de huisvuilzakken. We organiseerden een hele reeks akties en betogingen en riepen de mensen op de Ivago-zakken niet meer te betalen. De politie werd in gezet ten dienste van Ivago en zorgde ervoor dat tientallen mensen dure rekeningen thuisbezorgd kregen.
Degene die nu nog beweert dat politie, wetten en regels neutrale instrumenten zijn, even zacht of hard tegenover een arbeider en een kapitalist, is blind. Verandering kan afgedwongen worden maar alleen als we ons organiseren. Militant Links is bereid te vechten voor deze verandering. Kontakteer ons als ook jij dat vindt.