De gerechtelijke vervolging van de SP-top in het Agusta-schandaal werpt een scherp licht op het principeloze, financiële gesjoemel waar politici die een aftakelend kapitalisme in krisis willen beheren goed voor zijn. De doorsnee werkende mens denkt na over elke frank die hij of zij kan uitgeven. Topfiguren binnen de SP gebruiken hun bestuurspositie om miljoenen achterover te drukken. Luc Wallyn, gewezen adjunkt-sekretaris-generaal van die partij, gaf toe dat hij 13 miljoen aan de Agusta-affaire overhield. Ook Willy Claes mocht zich voor het Hof van Kassatie voor onverklaarbare miljoenen op zijn bankrekening komen verantwoorden. In het verleden werd de SP door een belangrijk deel van de politiek aktieve arbeiders gezien als een instrument om hun belangen tegen die van het kapitaal te verdedigen. Zolang het ekonomisch relatief goed ging, de gouden jaren '50 en '60, leek zo'n hervormingsgezinde arbeiderspartij een reden van bestaan te hebben. Het kapitalisme kon, zij het alleen in het geïndustrialiseerde Westen, nog een aantal kruimels van de rijk gevulde tafels laten vallen. De sociaal-demokratie leek het enige, nuttige drukkingsmiddel tegenover de bazen en de financiële wereld. In een periode van ekonomische neergang verschrompelt zo'n strategie van kapitalistisch medebeheer echter tot z'n tegendeel. De lange oppositieperiode in de jaren '80 had het SP-apparaat bijna volledig uitgebeend. Om opnieuw in een regering te worden opgenomen, moest elke zweem van "socialisme" uit het programma worden geweerd. De leiding van SP/PS koos - een historische konstante - voor haar eigen machtspositie ten koste van de basis. In zo'n situatie is het niet verwonderlijk dat vermeende "arbeidersleiders" volledig van hun achterban vervreemden en in het korrupte, burgerlijke bestel verstrikt geraken. Ex-penningmeester van de SP, Etienne Mangé, hierover: "In de laatste helft van de jaren '80 zuchtte de financiële toestand van alle partijen door het ontsporen van de verkiezingsuitgaven. De druk werd alsmaar groter om meer en meer geld te verzamelen. De politici wilden niet weten waar het geld vandaan kwam. Hooguit werd er eens gevraagd of het geld 'bonafide' was." (De Morgen, 10/10/'98)
Los van de vraag of het in de kwestie Agusta/Dassault ging om daadwerkelijke korruptie - want direkte beïnvloeding van een beleidsbeslissing - of op dat moment nog wettelijk toegestane "partijfinanciering" kan je hieruit enkel konkluderen dat SP/PS, net als de andere traditionele partijen, tot hun nek in dubieuze kombines met de bedrijfswereld verwikkeld zaten. Geen wonder dat deze voormalige arbeiderspartijen, die zich volledig de pro-kapitalistische krisislogika hebben eigen gemaakt, qua intern partijleven steeds meer tot een lege schelp zijn verworden. In de sociale strijd die in het verschiet ligt, zal de werkende bevolking dan ook nieuwe politieke wapens moeten smeden om haar belangen te verdedigen.