«De socialistische vakbond ABVV wil zich niet meer laten manipuleren door radikale militanten van extreem-linkse groepjes. Wie in de fout gaat, vliegt er uit. ABVV-metaal zegt openlijk verder te willen gaan; geleidelijk moeten alle provincies «Amada-vrij» zijn». Aldus De Morgen in een artikel van broodschrijver Dirk De Wilde, die zijn sympathie voor de zuiveringen niet onder stoelen of banken steekt.
De Wilde is niet aan zijn proefstuk toe. Eerder verschenen van zijn hand in De Morgen, een paar beruchte anti-syndikale bijdragen over de stakingen bij De Post en het Spoor. De Wilde vreet stakers en syndikalisten rauw. CMB-voorzitter Jorissen heeft hem dan ook het verhaal van zijn leven bezorgd. In navolging van de SP-top, die al eerder komaf maakte met oppositie vanuit de basis, gaan ook binnen het ABVV-apparaat stemmen op om dissidenten uit te sluiten.
Dit is geen toeval. Het is nu vrijwel zeker dat we aan de vooravond staan van een diepe krisis. Om hun winsten veilig te stellen, zullen de kapitalisten de rekening doorschuiven naar de arbeiders en hun gezinnen. Bedrijfssluitingen, saneringen en rationaliseringen, aanvallen op de lonen en de arbeidskondities, op de sociale uitkeringen en de onderwijsuitgaven staan op de agenda. Voorbodes daarvan zien we in de herstruktureringen bij Belgacom, Lee, Opel en Ford. Duizenden jobs werden geschrapt zonder weerstand vanwege de vakbondstop.
De twee voorgaande krisissen, in '75-'76 en in '81-'82, leidden telkens tot een verdubbeling van de werkloosheidscijfers. Alles wijst er echter op dat de aanstormende krisis dieper en langer zal zijn. De vakbonden zullen voor een verscheurende keuze staan: ofwel aanvaarden ze de sociale afbraak en proberen ze die te verzachten door te pleiten voor sociale begeleiding, ofwel gaan ze resoluut in het offensief. Bij een diepe ekonomische krisis zullen de patroons echter steeds minder bereid zijn tot tastbare 'begeleidende maatregelen'. Binnen de vakbonden zullen bijgevolg meer en meer stemmen opgaan voor een duidelijke anti-kapitalistische strijd.
Zowel de SP-top als Jorissen onderkennen dit «gevaar». Het is trouwens geen toeval dat juist Jorissen zich opwerpt als heksenjager. Samen met Gacoms maakte hij tijdens de Renault-sluiting deel uit van een krisiscel van de SP. Die cel lanceerde het beruchte ordewoord 'Neen aan de wilde sluitingen', alsof andere sluitingen wel aanvaardbaar zouden zijn. Bovendien deed Jorissen alles om te verhinderen dat de arbeiders van andere automobielbedrijven Renault zouden bijspringen. In een poging om de oppositie van strijdsyndikalisten vleugellam te maken vooraleer ze aan aanhang wint, probeert Jorissen het voor te stellen alsof hij enkel de manipulators, geweldenaars en leugenaars aan de deur wil zetten.
De stalinistische PvdA, vroeger Amada genoemd, is hierbij een dankbare zondebok. In de jaren '30 werd iedereen die niet in de pas liep door de leiders van de syndikale kommissie gebrandmerkt als 'kommunist', vandaag heten die dissidenten «Amadezen». Linkse strijdsyndikalisten mogen echter niet in de val lopen. Misschien hebben zij, zoals Militant Links, een aantal kritieken op de PvdA en haar syndikale werking. Deze kritieken wegen echter geenszins op tegen het openlijke veraad van Jorissen of diens «linkse» kompaan Gacoms.
Wie denkt dat Jorissen zal stoppen bij de PvdA, vergist zich. De Wilde heeft het in zijn schrijfsel over de Brusselse BBTK, het ACOD, D'Orazio en «andere extreem-linkse partijtjes». Deze aanval is een regelrechte aanslag op iedereen die niet bereid is de sociale afbraak te aanvaarden.