Stop het embargo!
Van 16 tot en met 19 december voerden de Amerikaanse en de Britse regering bombardementen uit op Irak. De aanleiding was een verslag van Unscom-hoofdinspecteur Butler - in werkelijkheid een spion in dienst van de VS - aan de VN-veiligheidsraad, waaruit zou blijken dat Irak niet meewerkt aan de controles op haar "wapens voor massa-vernietiging" (waarvan de VS en Groot-Brittannië er overigens veel meer hebben dan Irak!). Dit leidde onmiddellijk tot hevige reacties, niet in het minst omwille van de timing van de aanval: een dag voor het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden zou stemmen over het opstarten van de afzettingsprocedure voor Clinton omwille van de Lewinsky-affaire.
door Anja Deschoemacker
Clintons bedoeling om de discussie over de afzetting te verschuiven tot na nieuwjaar - wanneer het voor hem meer gunstige in november verkozen nieuwe Huis in werking treedt - is mislukt. Het Huis was slechts bereid enige dagen uitstel te aanvaarden - vandaag (20/12/'98) wordt er gestemd. Ondertussen vielen wel meer bommen op Irak dan tijdens de Golfoorlog van '91.
Deze bomaanslagen hadden echter niet enkel te maken met de positie waarin Clinton zich gewrongen heeft met de Lewinsky-affaire maar waren ook een poging om de positie van de VS als superflik van de wereld te herbevestigen. Clinton en Blair leggen hiermee zowel hun hypocrisie als hun imperialistische arrogantie bloot.
Hét argument is uiteraard dat Irak de VN-resoluties niet uitvoert. Moslimleiders over de hele wereld leggen terecht uit dat Israël dat ook niet doet, evenmin als Milosevic. De terechte woede in de Moslim-wereld zal door reactionaire islam-fundamentalisten worden misbruikt om hun positie te verstevigen.
Hulp aan het Iraakse volk heeft er nog minder mee te maken. De sancties zijn eigenlijk al een wapen voor trage massa-vernietiging. Tussen '88 en '95 is het inkomen per hoofd van de bevolking gedaald van zo'n 4000 dollar per jaar naar 330 dollar. 5.700 kinderen sterven per maand, de kindersterftegraad is gestegen van 25 ('90) tot 92 ('94) per 1000 geboortes en een miljoen kinderen is onvolgroeid omwille van voedseltekort en vermijdbare ziektes. Geschat wordt dat 1,2 miljoen Irakezen reeds zijn gestorven als gevolg van de sancties.
Bovendien heeft Saddam zijn dictatoriale machine, waarmee hij het Iraakse volk genadeloos onderdrukt, enkel kunnen opbouwen met de steun van de VS en de Europese grootmachten. Toen gold Iran nog als vijand nr. 1 in de regio. Geen woord van protest kwam over de lippen van de westerse leiders toen Saddam in die periode chemische wapens inzette om o.a. de Koerden te bestrijden.
De oppositiegroepen die nu de steun genieten van het westen zijn al evenmin te vertrouwen. Het westen wil immers "betrouwbare partners" voor de onderdrukking en uitbuiting van de Arabische massa's, partners waarmee ze kunnen samenwerken zoals ze dat deden met Saddam voor '90.
Het is zeer onwaarschijnlijk dat de VS en Groot-Brittannië hun positie in de regio zullen versterken door deze aanvallen. Geen enkele Arabische leider durfde de aanvallen openlijk steunen. Het grote verschil met de Golfoorlog in '91 is immers het opbreken van de toenmalige Coalitie o.l.v. van de VS. Als Frankrijk zich vandaag distantieert van de aanvallen, dan is dat omdat het hoopt van de stijgende haat tegen de VS gebruik te maken om zijn eigen invloed te versterken. Hetzelfde geldt voor Rusland .
In ieder geval is nogmaals de totale onmacht van de praatbarak die "VN" noemt voor de hele wereld duidelijk geworden. Hoogstens wordt de VN als "democratisch" rookgordijn gebruikt door de grootmachten wanneer ze eenheid kunnen opleggen. Wanneer dat niet kan, wordt de VN terzijde geschoven. Haar hele structuur is gebouwd op overeenkomsten tussen de lidstaten: de belangrijkste imperialistische landen hebben het dus voor het zeggen.
Dat het steeds moeilijker wordt om tot overeenkomsten te komen, heeft alles te maken met de economische situatie waardoor concurrentie verhevigd is en met het veranderde wereldbeeld sinds de val van het stalinisme: niet alleen is de "gemeenschappelijke vijand" verdwenen, maar er is ook een heel nieuw stuk van de wereld te verdelen, waarvoor nu verwoed gevochten wordt.
Ondanks de illusies die in de laatste jaren gecreëerd werden in de VN, kan deze structuur duidelijk geen alternatief bieden. De enige kracht in de maatschappij die kan strijden voor echte verandering, tegen onderdrukking en armoede, tegen de dictaten van de imperialistische grootmachten, is de arme bevolking onder leiding van de arbeidersklasse.
Om een einde te maken aan de wantoestanden, zowel in eigen land in de strijd tegen de "eigen" dictator, als op internationaal vlak zal deze strijd pas gewonnen zijn wanneer het kapitalistische systeem omvergeworpen is en een begin wordt gemaakt van de opbouw van een socialistische wereld, waarin niet langer de winsthonger van een kleine minderheid, maar de behoeften van de meerderheid van de bevolking centraal staan.