Begin december stemde het parlement een wet die de financiering van racistische partijen moet regelen. Het Vlaams Blok zou op basis van deze wet de financiële steun van de overheid kunnen verliezen.
Tegenstanders van een financiële drooglegging van het Vlaams Blok steunden op een drietal argumenten. Op de eerste plaats, zo werd gesteld, geeft men het Blok onnodig de kans om zich te wentelen in een "martelaarsrol". Lagen van de bevolking die zich door de traditionele politiek verstoten voelen, dreigen daardoor kamp te kiezen voor de "underdog". Bovendien, stelden sommigen, is het "recht op vrije meningsuiting" absoluut en onaantastbaar. Tenslotte, zo stelde men, is het niet gepermitteerd om "de democratie te beschermen met anti-democratische maatregelen". Anti-democratische partijen bestrijd je, volgens deze logica, niet door zelf "de democratie" geweld aan te doen.
Het is ongetwijfeld juist dat de rol van politieke verschoppeling die het Blok zichzelf aanmeet de partij in staat stelt om een aantal proteststemmen te winnen. Het probleem van de groei van extreem-rechts doodzwijgen, lost evenwel niets op. Het Vlaams Blok teert op een aantal reële, sociale wantoestanden die rechtstreeks voortvloeien uit de kapitalistische crisis - die je dus ook niet wegneemt door die partij haar overheidsdotaties te ontnemen.
Druist het verbieden van racistische propaganda in tegen het recht op vrije meningsuiting? Voor de politici en commentatoren die zich enkel in het wereldvreemde wereldje van de Wetstraat begeven, is dit een vrijblijvende, theoretische discussie. In de wijken, scholen en bedrijven waar het Blok op een demagogische manier haat en verdeeldheid zaait, is ze dat allerminst.
Racisme en fascisme zijn geen meningen die een gelijkwaardige plaats verdienen in het politieke debat. De historische voorbeelden van het Blok hebben afdoende aangetoond wat het fascisme voor etnische minderheden en andersdenkenden betekent: de afschaffing van alle democratische rechten, extreme sociale uitbuiting, tot zelfs fysieke eliminatie. Of het Blok de kans krijgt om haar ideeën aktief te verspreiden, is voor de arbeidersbeweging een practische kwestie.
Op zich is het afschaffen van de financiering van extreem-rechts een goede zaak, maar het zal niet voldoende zijn om het Blok daadwerkelijk te bestrijden. Sommigen zoals Willy De Clercq van de VLD denken dat ze het Blok zullen bestrijden door hen op te nemen in coalities en hen zo hetzelfde gehate beleid te laten uitvoeren. Wellicht willen somige politici nu door de financiering van het Blok in vraag te stellen het Vlaams Blok uittesten, zien hoever de leiding bereid is te gaan in toegevingen. In hoeverre willen ze afstand doen van de knokploegen?
Op die manier wil de burgerij ongetwijfeld de verdeeldheid binnen het Blok stimuleren in de hoop op Franse toestanden zoals een splitsing. Deze taktiek is niet enkel onefficiënt, maar ook erg gevaarlijke. Door het Blok, of delen ervan, op te nemen in stadsbesturen (Antwerpen zal het meest waarschijnlijke testgebied zijn), kunnen toestanden als in Vitrolles straks ook hier plaatsvinden: vervolging van andersdenkenden, censuur van media en cultuur, fysieke agressie,...
Enkel door een alternatief naar voor te brengen op het huidig systeem en haar gevolgen (armoede, werkloosheid,...) kan extreem-rechts gestopt worden. Als het Blok al ergens op kan teren, dan is het op het gebrek aan een partij die het echt opneemt voor de belangen van de arbeiders.
Peter Delsing