Wie? U en ik?
Twintig vierkante meter affiches brullen het ons toe: het gaat goed in Vlaanderen. De vraag die we ons moeten stellen is: met wie gaat het goed? Niet met U of ik.
Vorig jaar hebben buitenlandse bedrijven voor 73 miljard frank aan investeringen in Vlaanderen aangekondigd. Alles samen leverde dat 7.400 jobs op. Renault, Levi's, maar ook Ford, Philips, General Motors,... hebben ons al getoond dat die buitenlandse bedrijven arbeiders willen die zich aan een hels tempo tegen de laagst mogelijke lonen kapot willen werken - om dan te verdwijnen wanneer ook daarmee geen superwinsten kunnen geboekt worden. Het kan altijd goedkoper...
De werkloosheid daalt. Althans in officiële cijfers. Het Armoederapport rekent het ons voor: als je alle categorieën werklozen samentelt, zou de werkloosheid in '95 met 41.400 eenheden zijn toegenomen (i.p.v. 19.000), in '96 met 38.000 (i.p.v. een daling met 9.200), in '97 met ongeveer 10.500 (i.p.v. een daling met 17.700). In totaal komen we nog steeds aan een miljoen echte werklozen.
Het inkomen is steeds ongelijker verdeeld: in '82 had de armste 30% van de bevolking nog 15,2% van het nationaal inkomen in handen tegenover 20,4% voor de rijkste 10%, in '96 was dat 14% tegenover 23,9%. De 40% armsten komen met hun inkomen (21,4% in '96) nog niet aan de som van de 10% rijksten. Bij het vermogen zien we een nog duidelijker plaatje: de 60% armsten komen met 19,1% van het vermogen nog niet aan het vermogen van de rijkste 1%, namelijk 19,7%!
Dus met wie gaat het goed? Wie heeft 7% meer dan wie? Wij niet, dat is duidelijk! De gruwelverhalen houden niet op: ouders brengen hun kinderen om het leven en pogen zelfmoord te plegen omdat ze met alle bezoekjes van deurwaarders geen toekomst meer zien. Dat villa's worden afgebroken, kan ons niet zoveel schelen, maar het gemeentebestuur van Temse heeft gelijk als ze zegt dat de «enig realistische en menselijke oplossing» van de permanente bewoning van vakantiehuisjes het regulariseren is. Er zijn immers geen sociale woningen ter beschikking om die mensen in te huisvesten.
Vaste jobs verdwijnen om de haverklap. Desondanks blijven de bedrijven cadeaus binnenrijven. Zo krijgt de Italiaanse groep Sisas 10% geweststeun voor een investering van 1,3 miljard in Feluy waarbij 21 jobs gecreëerd worden. U leest correct: eenen twintig! Dat bedrijf krijgt dus 130 miljoen, of meer dan 6 miljoen per job, om zich hier te vestigen.
En dat zijn dan de officiële cadeaus. De witwascel heeft in '98 immers BTW-carrousels ter waarde van 16,5 miljard ontdekt. Het interview met Philippe Ullmann, de nationale bijstandsmagistraat voor financiële dossiers, maakt overigens duid elijk dat de reden waarom ze het willen aanpakken ligt in het feit dat de uitbreiding van dit soort carroussels (door de eenheidsmarkt) voor een vervalsing van de concurrentie. Bedrijven mogen frauderen, maar ze mogen andere bedrijven niet in gevaar breng en!
En ondertussen betalen wij het gelag. De treinen rijden niet op tijd, maar vooral gevaarlijk is dat de infrastructuur niet voldoende onderhouden wordt door gebrek aan middelen. De electriciteitsmarkt wordt nu gedomineerd door een monopolie van een privé-bedrijf dat 94% van haar 37,6 miljard brutowinst haalt bij de 60% kleine gebruikers. De 40% bedrijven staan in voor de overige 6% winst. Voor vuilniszakken betaal je ongehoorde prijzen door de «liberalisering» (lees: het vrijmaken van de wins thonger van bedrijven) van de afvalophaling. Kinderopvang is quasi onbetaalbaar geworden.
Onze diensten worden afgebouwd, onze lonen mogen niet stijgen, onze uitkeringen worden geschorst, we krijgen een steeds kleiner aandeel van 's lands welvaart,... Maar wat bij ons verdwijnt, komt ergens terecht. Bij diegenen die het niet nodig hebben. Regering en oppositie zeggen dat dit het «enig haalbare» beleid is. Militant Links zegt: een andere politiek is nodig !