Op 16 maart moest de Europese commissie ontslag nemen. Verschillende commissieleden waren betrokken in diverse corruptiezaken. Voor de voorstanders van een kapitalistisch Europa valt dit alles op een slecht tijdstip, slechts enkele maanden voor de verkiezingen. De Europese staatsleiders hebben zich ondertussen gehaast om Romano Prodi, oud-premier van Italië, te benoemen als nieuwe commissievoorzitter. De media zullen het hele verhaal nu snel en in alle stilte begraven.
De Militant grijpt de aankomende Europese verkiezingen als aanleiding aan om de discussie over Europa te verdiepen. Wij zullen kandidaten voorstellen op de lijst Debout, een inititatief van Roberto D'Orazio, voormalig hoofddelegee van Forges de Clabecq . In dit dossier vind je dus ook onze voorstellen voor de programmapunten voor deze lijst.
Door Guy Van Sinoy
Het Europa van de banken en de corrupten
Het rapport over de Europese commissie onthult dat bepaalde commissarissen met hun handen in de kassa hebben gezeten. Zo heeft Edith Cresson een van haar vrienden voor 18 maanden met een nepjob voorzien - maandloon: 180.000 fr.! Tijdens deze 18 maanden , verblijvend in een appartement met een huur van 78.000 fr. per maand, schreef hij... een twintigtal pagina's nota's! Een andere vriend van Cresson kreeg maar liefst 198.000 fr. per «werkdag» in een nepjob als «professor in het Engels»!
Een Portugees commissaris had zowel zijn vrouw als zijn schoonbroer in een goedbetaalde job voorzien. Spaans commissaris Manuel Marin wordt ervan verdacht kolossale sommen te hebben afgeleid. Dit alles niet uit noodzaak, uiteraard, want het loon va n een Europees commissaris is minimum 600.000 fr. per maand!
Het zijn deze mensen die eind '97 beslisten dat de financiële hulp van het Waalse Gewest aan Forges de Clabecq «illegaal» was...
1. Europa in panne
De Europese Unie heeft duidelijk nooit de bedoeling gehad volledige tewerkstelling en algemene welvaart te creëren. De EU is op maat gemaakt voor de Europese kapitalisten als een poging tot blokvorming tegen het VS-kapitalisme.
Hoe dikwijls hebben de politieke leiders niet beloofd dat «het einde van de tunnel in zicht was»? Zeven jaar geleden, op de top van Edinburg, verklaarden de staatsleiders de «oorlog aan de werkloosheid». Uiteindelijk is dat de oorlog tegen de werkl ozen en de arme bevolking geworden.
Sinds '90 zijn er in Europa 6 miljoen jobs verdwenen. 17 miljoen arbeiders, of 1 op 10, zijn er momenteel werkloos. Voor de jongeren (-25 jarigen) ligt de werkloosheidsgraad op 20%. Deze cijfers zullen nog enorm stijgen wanneer de wereldcrisis ook hier toeslaat.
2. De crisis en de kapitalistische markt
De kapitalistische crisis rolt momenteel van continent naar continent: van Zuidoost-Azië naar Latijns-Amerika met een tussenstap in Rusland. Vandaag klopt ze aan de deur van de VS en bedreigt ze Europa. Jarenlang hebben de bazen, de politici en hu n agenten in de arbeidersbeweging beloofd dat de markteconomie alle problemen zou oplossen. De markt bevindt zich vandaag echter in een diepe crisis omdat voor de kapitalisten enkel de winst telt.
Het kapitalisme baseert zich op de uitbuiting van de arbeiders. Zij kunnen niet alles wat geproduceerd wordt opkopen gezien hun lage lonen en de massale werkloosheid. De productiecapaciteit is voldoende om iedereen op de aardbol een degelijke leven sstandaard te bieden. Nochtans leefden in '93 reeds 57 miljoen mensen (15% van de bevolking) onder de armoedegrens (Le Monde diplomatique, oktober '98), een cijfer dat er niet op verbetert met alle besparingen in de openbare uitgaven.
Bovendien wordt op een enorm hoog niveau gespeculeerd. In '98 klommen de beurskoersen met 43% in Brussel, 41% in Milaan, 31% in Parijs en 18% in Frankfurt. Iedere dag wordt 1.300 miljard dollar verhandeld op de financiële markten, op enkele da gen wordt zo het equivalent van het bruto nationaal product van de Verenigde Staten verhandeld. Het leeuwenaandeel van deze kapitaalhandel heeft niets te maken met verhandeling van goederen, maar met specalatie.
3. De kapitalistische staat en de Euro
Het kapitalisme in Europa heeft gedurende de vorige eeuw geleid tot de creatie van de moderne staten. De heersende klasse heeft een staat nodig om haar belangen te verdedigen: het belasten van import, het onderdrukken van arbeidersopstanden, hulp biede n aan bankroete bedrijven door het kwijtschelden van de schulden, het bieden van privileges aan de investeerders,... Vanuit dit standpunt vat wat bij Forges de Clabecq is gebeurd heel goed de rol van de kapitalistische staat samen.
Het project van de eenheidsmunt, de Euro, is een poging van de heersende klasse in de Europese landen om tot een eenmaking op Europees vlak te komen. De kapitalisten van de diverse landen hebben echter tegengestelde belangen. Als de crisis toeslaat , zal iedere kapitalistische klasse van ieder land haar eigen vel proberen te redden door zich terug te plooien op haar eigen nationale staat. Op dat moment zal het «vaarwel koe, vaarwel varken, vaarwel euro...» zijn. Het project van de euro als eenheidsm unt is dan ook gedoemd te mislukken.
4. Een «sociaal» Europa?
De sociaal-democratische partijen - aan de macht in 13 van de 15 EU-landen - blijven spreken over een sociaal Europa. Maar we hebben de kleur van dat beest nog niet gezien. Het «sociaal» Europa is het chocoladelaagje over de bitter pil van sociale dere gulering die men ons wil laten slikken. Deze deregulering betekent flexibiliteit, loonsverlaging, privatiseringen,...
In het verleden praatte de vakbondsleiding op nationaal vlak met de bazen om interprofessionele akkoorden af te sluiten. Vandaag bediscussiëren ze loonnormen die niet overschreden mogen worden om zo de «concurrentiekracht van «onze» bedrijven te vrijwaren». De vakbondsleiding neemt immers deel aan de mythevorming rond het «sociaal» Europa terwijl het erom gaat de arbeiders van verschillende landen met elkaar te doen concurreren.
De arbeiders van de openbare diensten worden aan dezelfde chantage onderworpen. Het einde aan het monopolie van de openbare diensten, privatiseringen en de opening van de markten (bijvoorbeeld de mogelijkheid voor buitenlandse of privé-bedri jven om in België goederentreinen in te leggen, bestuurd door onderbetaald personeel) worden gebruikt om de openbare bedrijven bloot te stellen aan de concurrentie. Wat op zich de dood van de openbare dienst betekent.
Er is geen tekeningetje nodig om duidelijk te maken dat een dergelijk Europa niets «sociaals» bevat en dat ze integendeel nog meer flexibiliteit, lagere lonen en slechtere arbeidsomstandigheden betekent.
5. Voor een strijdbare en democratische vakbondsbeweging
Tegenover de internationalisatie van de productie en tegenover het Europa van de kapitalisten moeten de syndicale militanten een strijdbare en democratische vakbondsbeweging ontwikkelen. De militanten van multinationale bedrijven voelen deze noodzaak a an den lijve. Iedere nationalistische oprisping is een dodelijk gevaar voor de arbeiders - enkel extreem-rechts profiteert ervan.
Op het terrein heeft de vakbondsbeweging met een achterstand af te rekenen. Het Europese syndicalisme beperkt zich vaak tot zeldzame internationale contacten tussen vakbondsapparaten, enkel tussen de top, totaal afgesneden van de basis. Basismilita nten moeten van iedere mogelijkheid gebruik maken om internationale contacten te leggen gedurende strijdbewegingen. In het tijdperk van internet en mobiele telefoon is het stukken gemakkelijker geworden dan in de vorige eeuw. De dokwerkers van Liverpool h ebben op dit vlak een prachtig voorbeeld getoond door contact op te nemen met arbeiders in alle havens ter wereld en hen op te roepen tot solidariteit met hun strijd.
Dit alles mag in geen geval dienen als excuus om de strijd in eigen land te blokkeren, zoals de nationale vakbondsleiding heeft gedaan in de strijd tegen de sluiting van Renault-Vilvoorde. Toen werd overal in Frankrijk rondgewandeld om een solidari teitsstaking van de automobielsector in België te vermijden.
6. Neen aan het Fort Europa
Het Europa van de bazen is ook het Europa van de politiediensten, geconcretiseerd in de akkoorden van Schengen, ondertekend door 12 Europese landen. In theorie kan iedere Europese burger vrij circuleren en zich vrij vestigen in ieder ander land van de EU. In de praktijk vergemakkelijken de taal- en cultuurverschillen de zaken echter niet.
De grenzen zijn resoluut gesloten voor iedereen die uit niet-EU-landen komen. De vluchtelingen en in het algemeen iedereen die miserie, oorlog en repressie ontvlucht, worden genadeloos verdrongen en behandeld als misdadigers.
De heersende klassen hebben altijd het racisme en de sexuele discriminatie gebruikt om de arbeiders te verdelen. Het zijn niet de migranten die de bedrijven sluiten, die delokaliseren en besparingsmaatregelen opleggen.
Het Europa van de politiediensten betekent ook een beperking van de democratische vrijheden en een versterking van de politiecontrole. Alle racistische wetten moeten verwoed bevochten worden omdat ze zich keren tegen het geheel van de arbeiders.
7. Voor een socialistisch en democratisch Europa
Militant Links verzet zich tegen het Europa van het kapitaal, tegen de euro en tegen Fort Europa. Maar het alternatief op dit Europa is niet het nationalisme en het chauvinisme. Als internationalisten zijn we voor een democratische socialistische confe deratie op vrijwillige basis, waarin de democratische rechten van iedere minderheid gerespecteerd worden.
Dit heeft uiteraard niets te maken met het totalitaire systeem dat bestond in de Oost-Europese landen en dat geleid heeft tot de ineenstorting van deze regimes. De terugkeer naar het kapitalisme is een regelrechte sociale ramp geweest voor deze lan den: meer dan een derde van de bevolking leeft er momenteel onder de armoedegrens. Voor de volkeren van Oost-Europa betekent het kapitalisme miserie zonder einde.
Een socialistisch Europa, gebaseerd op de collectieve eigendom van de productiemiddelen is enkel mogelijk als de arbeiders hun democratische rechten kunnen uitoefenen, wanneer de productie georganiseerd is volgens een democratische planning. Om het mogelijk te maken dat iedereen betrokken is in het beheer van de maatschappij moet de arbeidsduur verminderd worden en moet iedereen over een degelijke levensstandaard beschikken.
Militant Links maakt deel uit van een internationale organisatie: het Comité voor een Arbeidersinternationale (CWI). We nemen in verschillende landen deel aan de Europese verkiezingen om de stem van de arbeiders, de werklozen, de migranten,... te laten horen.
We stellen onze eigen lijsten voor in Ierland, Zweden en Groot-Brittannië. In Schotland hebben we kandidaten op de lijst van de Scottish Socialist Party en in Wallonië op de lijst Debout, ingediend door Roberto D'Orazio. In Frankrijk nemen we deel aan de campagne voor de gezamenlijke lijst van Lutte Ouvrière/Ligue communiste révolutionnaire (LO/LCR). In Italië roepen we op om te stemmen voor Rifundazione communista, in Spanje voor Izquierda Unida.
We willen een einde aan het Europa van het kapitaal en aan de euro en de vervanging ervan door een Confederatie van Europese Socialistische Staten. De grote monopolies die momenteel hun wetten opleggen, moeten onder de controle gebracht worden van de arbeiders, democratisch verkozen op hun werk- en woonplaats. De productie moet georganiseerd worden in functie van de behoeften van de bevolking, waarbij aan de roofbouw op het milieu een einde moet gemaakt worden.
We vechten voor volgende eisen:
* 32-urenweek zonder loonverlies en zonder verlaging van de sociale bijdragen, met evenredige aanwervingen
* Werk voor iedereen met een echt loon en een contract van onbepaalde duur. Weg met de nepstatuten.
* Een minimumloon van 45.000 fr. netto.
* Nationalisatie (zonder compensatie) van bedrijven die massaal afdanken, delokaliseren of sluiten.
* Tegen de splitsing en de afbouw van de sociale zekerheid.
* Vervanginsinkomens (voor pensioen, werkloosheid, ziekte en invaliditeit) van minimum 35.000 fr. netto per persoon.
* Voor een nationale gezondheidsdienst die voorziet in gratis gezondheidszorg.
* Tegen de privatisering en de afbouw van de openbare diensten, nationalisatie van de noodzakelijke diensten (electriciteit, banken, communicatie,...).
* Massale creatie van jobs in de openbare diensten om in de behoeften van de bevolking te voorzien, gefinancierd door een belasting op de grote fortuinen.
* Voor strijdbare en democratische vakbonden.
* Voor internationalisme, eenheid in de strijd tegen racisme, iedere vorm van discriminatie en het fascisme.
* Voor het recht op asiel en de afschaffing van alle racistische wetten.
* Verkozenen moeten leven aan het gemiddeld loon van een arbeider.
We vinden in het programma van de Beweging voor Vakbondsvernieuwing (BVV), aangenomen in de herfst van '97, de rode draad van dit programma terug.
Hoeveel verdient een Europees parlementslid?
Een Europees parlementslid heeft een inkomen van 2.760.000 fr. (68.400 euro) per jaar. Daar bovenop komen verschillende vergoedingen (reisvergoedingen, secretariaatskosten,...). De kandidaten van het CWI zullen, indien verkozen, slechts het gemiddeld l oon van een arbeider als loon aanvaarden en de rest ervan in dienst stellen van de strijd.
Joe Higgins: «het oncorrumpeerbare rode parlementslid...»
Zo beschrijft de Ierse pers onze kameraad Joe Higgins, verkozen in het parlement in '97. Hij houdt van zijn loon niet eens de helft over en investeert de rest in strijdbewegingen en zijn eigen organisatie: de Socialist Party.