"De politiek" wordt zich opeens weer bewust van het bruine gevaar. En dan vooral van het feit dat dat bruine gevaar onder de vorm van het Vlaams Blok wel weer eens massaal veel stemmen zou kunnen wegpikken van de traditionele partijen. Er komen postjes in gevaar, en dus wordt het zwaar geschut bovengehaald: ronkende uitspraken, glanzende kleurengazetjes, handjesschudden op de markt en een "bal van den burgemeester" (he, meneer Kelchtermans?) moeten ‘de band met de kiezer’ herstellen.
Je kan onze politieke "vertegenwoordigers" er nochtans moeilijk van verdenken de voorbije vier jaar de strijd tegen het Blok te hebben aangevat. Het Vlaams Blok heeft altijd handig gebruik gemaakt van de reële problemen e n frustraties van de gewone mensen uit de wijken om verdeeldheid te zaaien en de antipathie voor "de politiek" in haar voordeel te doen uitdraaien. Hoe staat het met de aanpak van die reële problemen?
De hoge werkloosheid en de onzekerheden die daaruit voortvloeien: we mogen nu aan een PWA-hongerloon gaan klussen om uit de statistieken te verdwijnen, kunnen in banen "ingroeien" (en "uitvliegen" eens het belastingv oordeel voor de patroon wegvalt), vliegen in afwachting van vervroegd brugpensioen van de ene interim naar de volgende ("geen sleur", nee, iedere dag is er de spanning of je de volgende nog mag komen), en nog slagen ze er niet in de officië le werkloosheidscijfers te doen dalen. Sociale voorzieningen en openbare diensten verworden tot een skelet. Moeders hebben de keuze tussen voor een minimumuitkering op de kinderen letten of zich blauw betalen aan kinderopvang: nog geen 6% van de kinderen kan terecht in openbare crèches. Sociale woningen zijn tegenwoordig vooral populair bij biologen met een interesse voor schimmelculturen, wegens systematisch verwaarloosd. Jongeren moeten van school niet veel meer verwachten dan acht uur eenheidswo rst in een overvolle klas met een overspannen leerkracht. En ‘s avonds kunnen ze nog hooguit campagne voeren om een van de vele jeugdhuizen die in de voorbije jaren gesloten zijn te heropenen.
Met zo’n curriculum is het niet verwonderlijk dat onze gezagsdragers de piepers hebben. Maar het paniekvoetbal dat we de voorbije weken te zien hebben gekregen, is wel zeer pijnlijk. Bij gebrek aan antwoord loopt men het Vlaams Blok en zijn lege-leugens-propaganda gewoon achterna. Imitatie, maar dan wel van slechte kwaliteit. Van den Brande die ons grimassen trekkend komt vertellen van zijn eerste kus, is nog gewoon lachwekkend. De SP-folder lijkt wel een "eigen partij eerst"- krant: veel geblaat maar weinig wol. De nieuwste miss België mag er komen bewijzen dat slim zijn nog steeds geen vereiste is voor die titel, Stevaert beweegt hemel en aarde om ons te overtuigen dat het niet enkel de gewone man is die zijn weekendhuis je tot puin ziet worden, maar zwijgt wel over het klooster van Opgrimbie. Naar een strijdplan om de werkloosheid aan te pakken, om massaal nieuwe sociale woningen te bouwen, om de openbare diensten uit te bouwen is het vruchteloos zoeken. De posters van M adame Grouwels (van de Brusselse CVP) vatten het probleem van de politieke kaste symbolisch samen: in navolging van het Blok poseert zij met bokshandschoenen op de foto, alleen is in haar geval overduidelijk dat ze niet weet wat ermee aan te vangen.
De anti-racistische beweging mag zich niet aan dit paniekvoetbal laten vangen. Nu "een dam opwerpen" tegen het Vlaams Blok door op te roepen te stemmen voor net die partijen die er de voorbije jaren enkel in geslaagd zijn de p roblemen waarop het fascistisch gespuis teert nog te vergroten, is een valse oplossing. We moeten de moed hebben toe te geven dat er op dit moment geen geloofwaardig alternatief op landelijk vlak is, en dat het hoog tijd is om aan de uitbouw ervan te begi nnen. Dat betekent wel dat we uit onze zetel moeten komen om in onze wijken, onze bedrijven, onze scholen concrete strijd te organiseren tegen de huidige afbraakpolitiek en en passant aan te tonen dat het Blok in daden niet aan de kant van de gewon e man staat. Het is niet de gemakkelijkste oplossing, maar wel de enige die echt iets kan veranderen. En die ons alvast de schaamte kan besparen geassocieerd te worden met "linkse" politiekers à la Oostends "Schepen Mirroir, wil het niet op het trottoir. De hulpagentjes zijn op zoek naar centjes! Baasje, doe je eigen een lol, en raap op die drol", een lofdicht van Reddy de Mey in de SP-folder uitgave Oostende. Toch wat magertjes als beleidslijn voor een stad waar twee jaar geled en honderden banen sneuvelden bij de privatisering van de RMT. Beste Reddy, zó bescheten zijn we nu ook weer niet…