Er is nog niets veranderd sinds 1993. Toen reageerden de arbeiders terecht op het nieuw "sociaal pakt" dat ons werd opgelepeld door regering, patroons en vakbonden. Met dit pakt maakte de regering een duidelijke keuze om tegemoet te komen aan de wensen van de patroons in plaats van aan de noden van de arbeiders. In ruil voor een meer concurrentieel bedrijfsleven (lees: meer winstgevend) moesten de arbeidskosten omlaag. Zo zouden ze immers meer werklozen aan een job kunnen helpen, was de argumentatie. Maar in plaats van meer jobs werden duizenden mensen uit de werkloosheidscijfers gestoten en steeds meer vaste contracten werden vervangen door deeltijdse en tijdelijke. De bedrijven zagen hun winsten stijgen tot recordniveau. Voor de meerderheid van de mensen resulteerde dit pakt echter in een drastische daling van hun levensstandaard. Met schrijnende gevolgen: stijgende armoede, vooral in de grote steden, onder jongeren en bejaarden; verloedering van hele wijken waar armen, Belgen en migranten, samenleven in erbarmelijke omstandigheden; een verdere afbraak van de gezondheidszorg, onderwijs en dergelijke meer.

Daarbovenop werden we geconfronteerd met een hele reeks schandalen en wanpraktijken. Het meest aangrijpende schandaal was ongetwijfeld de Dutroux-affaire. Voor velen werd nu duidelijk dat alle instanties, van justitie tot politie en politiek, wel goed werken als het erom gaat de belangen te verdedigen van de rijken, maar totaal in gebreke blijven als het gaat om onze kinderen te verdedigen. Tijdens de witte beweging werden een hele reeks beloften gedaan om de gemoederen te bedaren, maar niets veranderde fundamenteel.

De sluiting van Renault-Vilvoorde maakte het plaatje kompleet. Sindsdien zit de schrik er bij iedereen in. Het feit dat zelfs een renderend bedrijf als Renault van de ene dag op de andere duizenden mensen op straat kan zetten, versterkte het idee dat niemand nog zeker is van zijn job.

Met zo'n beleid hoeft niemand verbaasd te zijn over het resultaat van de verkiezingen. De sterkte van het Vlaams Blok ligt immers in het feit dat de traditionele partijen weigeren op te komen voor de belangen van de arbeiders en hun gezinnen. Vraag is of het Blok dit wel zou doen.

Het is één ding om (terecht) te zeggen dat het Blok een partij is van leugenaars en bedriegers. Het is een ander om dit ingang te doen vinden onder bredere lagen. Via massapropaganda stelt het Blok zichzelf voor als degene die opkomt voor de belangen van de kleine man. In miljoenen pamfletten klaagt ze de corruptie aan van de grote partijen, spreekt ze zich uit tegen de gevolgen van privatiseringen en de hoge belastingbijdragen, verwijt ze de regering geen aandacht te hebben voor de arme wijken en legt ze de schuld van de armoede vooral bij de migranten en de politieke vluchtelingen. Zij stelt zich voor als de partij die anders is en het allemaal anders zou doen. Tevens doet ze moeite haar ideeën op een duidelijke manier te brengen.

De middelen die ze daartoe ter beschikking heeft, zijn enorm. Ieder jaar krijgt ze miljoenen van de staat en ... een heleboel Vlaamse bedrijfsleiders. Deze laatste zouden dit niet geven indien het Blok niet bereid zou zijn hun eisen in te willigen. Daarmee is een tipje van de sluier opgelicht. Het Blok, de "partij van de kleine man", wordt gefinancierd door rijke mensen. Net die methodes die de VLD zo overduidelijk ontmaskeren als partij van de rijken, blijken nu ook door het Vlaams Blok gebruikt te worden. Het staat iedereen vrij met zijn of haar probleem naar Philip Dewinter te stappen, maar als je goed genoeg bij kas bent krijg je wel wat meer aandacht. Dewinter, en met hem heel wat mindere garnalen uit het Vlaams Blok, tracteren iedereen die voor 20.000 BF wil steunen op een etentje. Tijdens de diners kunnen de aanwezigen hun "aandachtspunten" uitgebreid bespreken. Twee avonden goed eten leverden Philip Dewinter zo'n 700.000 BF op (en het bedrag komt uit onverdachte bron: FDW in Humo van 1/6/99).

FDW heeft er ook geen probleem mee om toe te geven wie welkom is op zijn snoepavondjes: "euh... in elk geval geen werklozen. Het is de logica zelf dat die vermogende mensen bedrijfsleiders en zakenmensen zijn...". Over de schimmelproblemen in sociale woonwijken, de stijgende kosten van steeds meer diensten, de moeilijkheden om kinderen op te voeden met 30.000 BF in de maand, zal wel niet gesproken zijn. Mensen die 20.000 BF spenderen aan een etentje, kijken niet op een vuilzakje van 50 BF.

Het Vlaams Blok heeft steeds gezegd geen probleem te hebben met "het recht van de sterkste". Nu wordt duidelijk dat ze daarmee bedoelen "het recht van de rijkste".

Niet alleen het Vlaams Blok wijst de migrant en de politieke vluchteling aan als de schuldige van de tekorten in de sociale zekerheid en de werkloosheid. De vorige regering benadrukte tevens in haar asielbeleid dat België niet het "OCMW" is van de wereld. Zo wordt een klimaat gecreëerd waarin niet alleen de asielzoeker en de migrant geviseerd wordt met alle gevolgen van dien, maar waarin alle Belgen een rad voor de ogen gedraaid wordt. Zijn het de migranten die op zoek naar winst hun bedrijven van hier naar daar verplaatsen op zoek naar steeds grotere winsten? Zijn het de migranten die, om de loonkost te drukken, arbeiders aannemen aan steeds flexibeler kontrakten of ze terug buitengooien als ze niet meer nodig zijn? Zijn het de politieke vluchtelingen die onze diensten privatiseren om er geld uit te kunnen slaan? Nee, natuurlijk niet. Meestal vluchten deze mensen om aan dergelijke en nog veel erger wantoestanden in eigen land te ontsnappen. Maar op deze manier worden de echte schuldigen verstopt achter een rookgordijn. Een rookgordijn dat de traditionele partijen wel kunnen gebruiken: de naakte waarheid is dat onze diensten en onze verworvenheden worden afgepakt om de winsten van een kleine stinkend rijke minderheid te spijzen. Maar dat verkoopt heel wat moeilijker dan een machteloze zondebok aanduiden.

Ondertussen is wel meer dan duidelijk dat de "strategie" van de traditionele partijen om het Vlaams Blok te stoppen, een grote flop is. Het klakkeloos achternalopen en zelfs overnemen van programmapunten van een partij is nu eenmaal niet echt een manier om die partij te "ontmaskeren". Het enige wat de traditionele partijen hebben gedaan is de illusies in het Blok nog vergroten.

Nog een stapje verder in die logica is de redenering het Vlaams Blok aan de macht te laten komen "en dan zal vanzelf wel duidelijk worden dat ze de situatie enkel erger maken". Mensen die deze theorie aanhangen, vergeten echter één klein detail: dat we met zijn allen mee "de test" zullen mogen ondergaan: met zijn allen onze vakbondsrechten verliezen, geen werkloosheidsuitkering meer trekken, (voor de vrouwen onder ons) aan de haard gaan zitten,... En maar hopen dat iedereen op tijd overtuigd geraakt dat we beter af zijn zonder het Blok. Het klinkt een beetje als Jantje-van-zes-jaar willen overtuigen dat hij niet in staat is auto te rijden, door met z'n allen in de auto te stappen, hem te laten rijden en te hopen dat we hem overtuigen voor we op een boom knallen. "Avonturisme" heet dat.

Het Vlaams Blok "ontmaskeren" moet op hun eigen terrein gebeuren. De zogenaamd "verloren" volkswijken blijken helemaal niet verloren te zijn wanneer we bereid zijn samen de strijd aan te gaan rond concrete problemen. Maar om dat te kunnen doen, moet je een alternatief naar voren kunnen schuiven, niet alleen tegen het Vlaams Blok maar ook tegen de afbraakpolitiek van de traditionele partijen. Een strijdbaar programma en tactieken die gebaseerd zijn op een vertrouwen in de kracht van de arbeidersbeweging. Een alternatief dat de mensen weer overtuigt dat ze hun lot niet moeten en kunnen overlaten aan anderen, dat in de praktijk toont dat de macht van gewone mensen schuilt in een eengemaakte beweging van arbeiders en jongeren.

Samen hebben we onze rechten afgedwongen van de bazen (stemrecht, betaald verlof, werkloosheidsuitkering, onderwijs,...), enkel samen gaan we de voortdurende aanvallen op die rechten kunnen counteren. De vakbonden hebben een grote taak om deze traditie van strijd hoog te houden. Maar laat ons niet bij de pakken blijven zitten wanneer de vakbondsbureaucratie vandaag die verantwoordelijkheid probeert te negeren. De beste manier om de vakbondstop tot actie te verplichten, is zelf de strijd niet uit de weg te gaan. We moeten in onze eigen wijken mensen organiseren en een kracht uitbouwen die consequent opkomt voor onze belangen.

In die concrete strijd zal ook duidelijk worden aan welke kant het Vlaams Blok staat: de kant van de mensen die ons (op racistische, sexistische,... basis) willen verdelen om zelf te blijven heersen, de huidige bazen die helemaal niks ten gronde willen veranderen maar verder willen profiteren op onze kap.