Officieel is de volgende regering, laat staan haar programma, nog niet gekend. In werkelijkheid kennen we dat programma al sinds jaar en dag: nemen van de armen om te geven aan de rijken. Nu ziet het naar uit dat paars-groen op alle niveaus die klus zal mogen uitvoeren.

Het is een beetje zoals bij Verhofstadt in de jaren '80. Die bleef maar hameren op "ontvetting van de staat", herleiden van de sociale zekerheid tot een sociaal vangnet, de nood aan fiscale geschenken voor de patroons etc... Tobback zei hierover destijds: "Verhofstadt is maar een amateurken". Het ossenspan Dehaene-Tobback heeft meer geprivatiseerd, meer gesnoeid in de sociale uitgaven, beter het programma van de burgerij uitgevoerd dan Verhofstadt ooit had durven hopen. Inzake fiscale geschenken was het feest bij de patroons die bovendien ongestoord verder konden frauderen.

De grootste kunst van het ossenspan was haar vermogen om de vakbonden in het gareel te doen lopen. Slechts twee keer dreigde het mis te lopen: een eerste keer ten tijde van het Globaal Plan (nov. '93) en nog eens toen de beweging tegen de sluiting van Clabecq toenadering zocht tot die van Renault. De vakbondstop deed al het mogelijke om die bewegingen de kop in te drukken, tot de uitsluiting van haar delegees en militanten toe.

Zoals Dehaene en Tobback de voorbije jaren het programma van Verhofstadt uitvoerden, zit de kans er dik in dat Verhofstadt en Michel morgen het programma van Dehaene doorvoeren. Dat staat in diens jongste boek 'sporen naar 2000'. Hij pleit er onder meer voor de privatisering van post en spoor en voor de beperking van de werkloosheidsuitkeringen tot zes maand.

Wie denkt dat Agalev en Ecolo hier een stokje voor zullen steken, vergist zich. Om de achterban te sussen, zullen ze sier maken over een paar linkse en ecologische standpunten in de marge, maar de privatiseringen tegenhouden of de besparingen afstoppen, vergeet dat maar. Van de SP en de PS moeten we evenmin weerwerk verwachten. Die zeiden vroeger al dat ze water in de wijn moesten doen, morgen zal van die wijn niet veel meer overblijven.

Enkel de strijd van de arbeiders en hun gezinnen, in de bedrijven, de wijken en de scholen zal de komende besparingen kunnen stoppen. Maar die strijd zal ook in de komende maanden voortdurend op de weerstand botsen van onze "moderne dienstenvakbonden". Van de top moeten we niet veel verwachten, het is aan de basis dat het zal moeten gebeuren.