Slechts twee maanden zit Agalev in de regering, voor een totale balans is het nog te vroeg , maar het regeerakkoord en de flaters van de voorbije weken maken al meteen duidelijk wat we van deze partij kunnen verwachten. Geen enkel van haar reeds afgestompte speerpunten waarmee de groenen zich de laatste jaren naar de kiezer toe profileerden worden gerealiseerd.

Wie de evolutie van Agalev de voorbije jaren volgde, verbaast het niet dat slechts twee leden zich onthielden bij de goedkeuring van het federale regeerakkoord op het congres. Door de gestage verrechtsing en de bureaucratisering ontdeed de partij zich van haar linker vleugel en haar zogenaamde fundi's. Zo verviel elk principieel obstakel voor de machtsgeile realo's. Maar laat ons het resultaat eens van naderbij bekijken.

Tegen elke syndicale traditie in, was Agalev voorstander van een 30-urenweek met loonsverlies voor de hogere inkomens. Tijdens de campagne verschenen Mieke Vogels en Gents gemeenteraadslid Dirk Holemans (ondertussen Vlaams parlementslid ) in het publiek samen onder de lakens met de slogan: "Zij vrijen niet meer omdat ze geen gat meer vinden." Een ietwat provocerende actie professioneel uitgekiend door een duur betaald reclamebureau. "Mieke Vogelt niet meer ..." had ook gekund. Wel jammer dat in het regeerakkoord geen sprake is van algemene arbeidsduurvermindering. Een eerste schop in het gat van haar kiezers dus. Ja een onvermijdelijk compromis zal men denken. Maar het lijstje compromissen valt toch wel wat lang uit.

Van het reeds afgezwakte gemeentelijk stemrecht voor migranten geen sprake, als troostprijs mag Meryen Kaçar Vogels in het parlement vervangen. Alsof één vogel in de lucht de lente maakt, en één migrant in het parlement het racisme en de discriminatie zal stoppen. De gesloten centra voor uitgeprocedeerde asielzoekers, de moderne concentratiekampen, blijven bestaan . Het uitwijzingsbeleid en de regulariseringen worden niet soepelder, wel professioneler met meer charters. Filip Dewinter kan er een punt aan zuigen.

En dan het behoud van Doel waarover Johan Malcorps in de campagne gewapende taal sprak om de kiezers in het Waasland en Antwerpen te lijmen. Doel verdwijnt nu toch, maar soit, een compromietje zeker. Ludo Van Dienderen die van de vorige regering informatie eiste over het opslaan van kernwapens op de Amerikaanse basis in Kleine Brogel zingt nu ook al een toontje lager.

Wat kunnen de groenen dan wel voorleggen? De afbouw van kernenergie tegen het jaar 2012, een compromis dat de Duitse groenen al eerder moesten aanvaarden en waarvoor geen garanties bestaan buiten het feit dat de installaties tegen dan reeds boekhoudkundig afgeschreven zijn. Er is ook nog de 9 miljard extra voor de gezondheidszorg. Wat vrij zwak is gezien de stijgende behoeften. Tegelijkertijd kondigt men een besparing aan in de ziekteverzekering en blijft de pillenindustrie buiten schot. De patroons krijgen wel een lastenverlaging van 160 miljard tegen het jaar 2002. Ook in een paars-groene regering worden de rijken rijker en betalen de armen het gelag.

De groenen die de breuklijn arbeid-kapitaal als verouderd en niet langer relevant afdeden, weten nochthans wel duidelijk kant te kiezen, ... voor het kapitaal. En hoe gewillig Magda Aelvoet (in de goeddanigheid van minister van volksgezondheid) de burgerij van dienst wil zijn bleek onlangs uit het pijnlijk blunderen op een persconferantie over de dioxine-kwestie in haar veranda. Net toen ze de Europese richtlijn aan het afkondigen was die voorschrijft dat voedingswaren met meer dan 2% vet of eieren moeten onderworpen worden aan een PCB-test, kreeg ze plots een telefoontje van Guy Verhofstadt uit Toscane. De 2% veranderde zonder blikken of blozen gewoon in 20%. Een opmerkelijke soepelheid voor een politica wiens partij beweerde een garantie te zijn voor gezonde voeding. Uiteindelijk werden zowel Verhofstadt als Aelvoet door de voedingssector zelf teruggefloten. Om een blokkade te vermijden, verkiest de sector de Europese testnorm van 2% te respecteren.

Ook op Vlaams niveau dansen de groenen naar de pijpen van kapitaalkrachtige belangengroepen. Minister voor Landbouw Vera Dua, voormalig kritikaster van het door de boerenbond gedirigeerd landbouwbeleid, handhaaft mits enkele kleine aanpassingen het mestactieplan (Map II) van haar voorganger Theo Kelchtermans (CVP). Een structurele inkrimping van de veestapel is plots geen prioriteit meer. Onnodig om dit lijstje nog wat aan te vullen met enkele blunders van Ecolo-minister Isabelle Durant, de trend is reeds duidelijk genoeg.

Progressieven die met Agalev in de regering op een trendbreuk gehoopt hadden in termen van een echt sociaal en ecologisch beleid, komen bedrogen uit. Politiek secretaris Jos Gijsels kon het in zijn slottoespraak op het congres niet beter verwoorden: " Groenen moeten blijven dromen van een betere wereld. De macht van de idee is alles wat we hebben." Een duidelijker bekentenis van Agalev, dat zij met handen en voeten aan het kapitaal gebonden zit, kan men zich niet indenken. Wie dag in dag uit moet vechten voor zijn bestaan laat het niet bij ideëen en dromen over een betere wereld. Die werpt zich in de strijd en constateert dat Agalev slechts een historische dwaling, een ilusie was.