De acties van de social-profitsector kleurden iets meer dan een jaar geleden regelmatig het straatbeeld. Deze beweging was historisch: voor het eerst kwam de sector in haar geheel in beweging. Een van de voordelen hiervan was dat er een begin kon gemaakt worden met een serieuze syndicale werking in de zwakkere deelsectoren (de socio-culturele sector bijvoorbeeld die toch goed is voor 15.000 werkplaatsen).

Wie dacht dat deze beweging een ééndagsvlieg was, komt bedrogen uit. Op vrijdag 26 november wordt het startschot gegeven voor een golf van nieuwe acties met een nationale betoging (en staking) te Brussel. De resultaten van de vorige actiegolf met vooral de "sociale maribel" als vlaggenschip hebben de wantoestanden in de sector niet fundamenteel veranderd.

De vaak harde strijd die in de laatste jaren is uitgevochten in een reeks instellingen is een illustratie van de groeiende strijdbaarheid van een sector waar slechts 25% van het personeel bij een vakbond is aangesloten. Dit cijfer staat misschien in schril contrast met het reeds strijdbaar imago van de non-profit: men moet er echter rekening mee houden dat de grootste mobilisatie van vorige keer zo een 25.000 zielen telde, terwijl er honderdduizende in de sector tewerkgesteld zijn.

Er is inderdaad een strijdbare kern aanwezig. Maar er is nog veel werk aan de winkel om het gros van de werknemers actief bij de strijd te betrekken. Het is de taak van de vakbonden hiertoe een degelijke strategie uit te werken. De impact van de individuele vakbondsmilitant is bij dit proces echter niet te onderschatten, zeker niet als strijdsyndicalisten zich groeperen om de juiste strategie te bediscussiëren en uit te voeren.

Het is te hopen dat het chaotische einde van de vorige stakingsbeweging geen invloed heeft op de mobilisatie van 26 november. De vorige keer is de laatste stakingsweek, die het kroonstuk op het werk moest worden, uitgedraaid op het langzaam leegbloeden van de beweging ten gevolge van de totale verwarring over de concrete afspraken: het was aan de individuele militanten om uit te vissen waar en wanneer er acties doorgingen. Sprekend was de magere opkomst op de laatste stakingsdag in Brussel. Het is overduidelijk dat dit te wijten was aan de onduidelijke ordewoorden van de vakbondsleiding. Of dit een bewuste strategie was, laten we over aan de lezer. Voor de vakbondsleiding was de 'buit' van de sociale maribel binnen, de rest van de eisen kon wachten op een andere keer...

Wat ook bijzonder storend was, was de gestoorde communicatie (om het eufemistisch uit te drukken) tussen het ACV en het ABVV. Het was al moeilijk genoeg om de verschillende centrales op één lijn te krijgen (LBC-NVK, CCVD, CCOD voor het ACV en de BBTK, AC, ACOD voor de socialistische bond en uiteraard het piepkleine liberale ACLVB). Het ééngemaakt vakbondsfront kwam er eigenlijk op neer dat het LBC cavalier seul speelde en dat het ABVV maar moest volgen.

Hierbij hebben we het dan vooral over het verzwijgen van acties en het nemen van initiatieven naar de onderhandelingstafel toe. Deze spelletjes waren vooral een zaak van de vakbondsleiding terwijl er op de werkvloer wel degelijk eenheid en gezonde samenwerking was tussen de leden van de verschillende vakbonden.

Een eenvoudig voorbeeld: op het stakingspiket aan het P.C. dr. Guislain waren er zowel groene als rode vlaggen aanwezig. Dat het ABVV niet erkend was in de instelling zelf (niet aanwezig in de ondernemingsraad) werd als argument gebruikt door een ACV-vrijgestelde om de ABVV-vlaggen te verwijderen. Gelukkig hebben de vakbondsvertegenwoordigers van het ACV zich hiertegen verzet waardoor de vlaggen broederlijk naast elkaar blijven hangen zijn.

Het is belangrijk om lessen te trekken uit vorige keer, willen we niet in dezelfde fouten hervallen. Leden van Militant Links uit de non-profit zullen dan ook samen met geïnteresseerden regelmatig samen komen om de ontwikkelingen op de voet te volgen, van ideeën te wisselen en actief tussen te komen in de beweging. Geïnteresseerden kunnen contact opnemen met Militant Links (tel/fax: 09/232.13.94).

De eisen zijn voor een groot deel een herhaling van vorige keer: gelijk loon voor gelijk werk, afschaffing van de nepstatuten en omvorming ervan tot volwaardige tewerkstelling, afschaffing van de carensdag... Nieuwe eisen zijn een algemene loonsverhoging van 3% en de invoering van de 35-urenweek in de volledige sector binnen 2 jaar (de eis tot arbeidsduurvermindering is niet nieuw maar wel de termijn die gesteld wordt).

Het is uiterst belangrijk dat onder andere het beroep van verpleegkundige aantrekkelijker wordt daar er al een absoluut tekort bestaat. Tot overmaat van ramp zijn de inschrijvingen in de verpleegkundescholen dit jaar spectaculair gedaald (soms tot -40 %). Het beroep aantrekkelijker maken, kan enkel door de werkomstandigheden te verbeteren. Dus... op 26 november: iedereen op post in Brussel!