Op 11 november hield Militant Links in Gent haar eigen vrouwendag. Op de werkgroep rond schoonheidsidealen werden afspraken gemaakt om op 8 maart een groter initiatief te nemen dat meer bepaald zou ingaan tegen de rol en de schoonheidsidealen die vrouwen door de media en reclame worden opgelegd. In de werkgroep rond kinderopvang werd o.a. afgesproken aan de universiteit van Gent actie te ondernemen tegen de gebrekkige en dure kinderopvang.

De beslissing om zelf iets te doen en niet naar de officiële vrouwendag vloeit voort uit de vaststelling dat de nationale vrouwendag duidelijk niet voor ons bedoeld is. En met «ons» bedoel ik werkende en werkloze vrouwen, gepensioneerde en jonge vrouwen, migrantenvrouwen,... vrouwen die niet tot de kleine minderheid behoren die het «gemaakt hebben» via een succesvolle carrière.

Want inderdaad: vrouwen in kaderfuncties hebben geen last van lage lonen en bijgevolg ook niet van het gebrek aan sociale diensten. Als zij kinderopvang willen, dan kunnen ze daarvoor ook betálen. Als zij geen tijd hebben voor die saaie en tijdrovende huishoudelijke taken, dan nemen ze een PWA'er aan en trekken ze naar wasserijen, de traiteur of restaurant, de carwash,...

Militant Links heeft haar vrouwendag bewust wél voor de «gewone vrouw op straat» georganiseerd en met plezier vastgesteld dat de aanwezige mannen niet alleen graag meediscussieerden, maar ook met een hoop ideeën rond acties zaten en daar zelf ook energie wilden insteken. De strijd voor vrouwenrechten is hard nodig, zeker nu steeds meer vrouwen aan de foute kant van de kloof tussen rijk en arm vallen, maar die strijd moet samen met mannen worden gevoerd.

Wie een volledig verslag en een overzicht van alle afspraken wil, is meer dan welkom op de volgende open vergadering van de vrouwencommissie van Militant Links die zal doorgaan op woensdag 29/12. Alle info hierover kun je verkrijgen op tel/fax: 09/232. 13.94.

De officiële vrouwendag wou de «diversiteit» van vrouwen in de verf zetten. Dé vrouw bestaat niet, er zijn massa's vrouwen. Dat is uiteraard altijd zo geweest, maar blijkbaar zien de organisatoren dat gewoon als «stijlen», waarbij aan de muur verschillende kledingstukken worden gehangen. Niets over het fundamentele verschil tussen de burgerij, de vrouwelijke kapitaalbezitters en de vrouwen uit de arbeidersklasse.

Binnen de vrouwenbeweging is altijd een spanning geweest tussen deze twee groepen met de middenklassevrouwen de ene maal aan de ene, de andere maal aan de andere kant. Nu wordt die spanning gewoon genegeerd en dat kan enkel omdat de vrouwenbeweging geen vrouwen uit de arbeidersklasse meer vertegenwoordigt. En dat is te voelen in de prioriteiten die ze zich stellen.

Er wordt bij monde van VOK-voorzitster (Vrouwenoverlegcomité, de koepelorganisatie die alle vrouwenorganisaties verenigt) Leen Vandamme nog wel lippendienst bewezen aan het verschil tussen mannen- en vrouwenlonen, maar als de vrouwen -«beweging» naar buiten treedt, gaat het toch vooral over meer politieke postjes en meer doorstroming naar kaderfuncties.

Wat de huishoudelijke arbeid betreft, pleit ze voor arbeidsduurverkorting (zonder te vermelden of dat mét of zonder loonverlies is, het zal dus wel mét zijn) voor vrouwen en mannen waardoor deze het onder elkaar kunnen verdelen. En wat met de eis voor collectieve voorzieningen die het huishoudelijk werk op een productiever en minder tijdrovende manier aanpakken?

Hetzelfde gebrek aan echt maatschappelijke analyse vinden we terug in de reactie van Ida Dequeecker (eveneens in De Standaard) op de affaire Brusselmans. Zij stelt daarin dat vrije meningsuiting absoluut moet zijn. Het komt erop neer dat ook de wet op racisme niet kan en zelfs negationisme moet vrij verspreid kunnen worden.

Nu is het uiteraard zo dat de strijd tegen deze zaken, sexisme inbegrepen, niet moet worden overgelaten aan de rechtbank. Wij vinden niet dat het boek van Brusselmans uit de handel moet worden genomen, maar we vinden wél dat er tegen zijn sexisme moet gereageerd worden. Waar we bezorgd moeten over zijn, is de gevolgen dat soort ideologie ("vrouwen moeten vooral mooi zijn en goed kunnen pijpen") voor de overgrote meerderheid van vrouwen. Zij dragen immers de volle lading ervan, meer dan bijvoorbeeld Joyce De Troch die geld maakt op het feit dat ze als sexobject wordt opgevoerd en daar dus graag aan meewerkt.

«Toppunt» van de dag was dan het bezoek van Vlaams minister van Gelijke Kansen Mieke Vogels. Na jaren Miet Smet krijgen we een "nieuw" model voorgeschoteld. Zal het er dan met déze vrouw in de politiek beter op worden voor de meerderheid van de vrouwen? Wedden van niet!