De reeks fouten en mislukkingen in de oorlog neemt elke dag toe. Terwijl sommige militaire leiders en politici een positieve balans proberen op te maken van de militaire campagne, geven anderen toe dat de oorlog er niet in slaagt om de vooropgestelde doelstellingen te bereiken.

Op een onbewaakt moment gaf de Amerikaanse defensieminister Donald Rumsfeld toe dat Osama bin Laden misschien niet zal gevonden worden. Hij verklaarde: "Het is zoals het zoeken naar een naald in een hooiberg".

De Britse legerleider admiraal Sir Michael Boyce was niet veel optimistischer toen hij suggereerde dat de oorlog in Afghanistan wellicht drie tot vier jaar zou duren. Hij voegde eraan toe: "in de oorlog tegen het communisme hadden we 50 jaar nodig om te winnen en ik vraag me af als we vandaag niet op dezelfde manier moeten denken."

De Taliban beweert dat minstens 1000 burgerslachtoffers gevallen zijn sinds het begin van de bombardementen drie weken geleden. De VS gaf toe dat "een aantal" burgerslachtoffers gevallen zijn, "maar we weten niet hoeveel". Iedere bom die 'onaangekondigd' z'n doel mist, ieder kind dat vermoord wordt, toont de hypocrisie aan van deze oorlog.

De VS en Groot-Britannië beginnen te vrezen dat ze de propaganda-oorlog aan het verliezen zijn en dat niet enkel in de Arabische landen, maar ook op het thuisfront. Uit een opiniepeiling van de Britse krant The Guardian blijkt dat de steun voor de oorlog de afgelopen weken met 12% is afgenomen en dat 54% een pauze van de bombardementen wil.

De Noordelijke Alliantie

Verschillende militaire en politieke woordvoerders zijn verrast dat na drie weken bombarderen het Taliban-regime nog steeds intact is. Volgens bepaalde bronnen hebben de bommen zelfs een averechts effect en neemt de steun voor de Taliban toe. Zelfs in gebieden gecontroleerd door de Noordelijke Alliantie is er een groeiende oppositie tegen de VS-aanvallen naarmate meer en meer duidelijk wordt dat er tal van burgerslachtoffers vallen.

Deze oorlog gaat in de eerste plaats over het verdedigen en uitbreiden va prestige, macht en invloed van het Amerikaans imperialisme op wereldvlak en in het Midden Oosten in het bijzonder. Het falen om Bin Laden gevangen te nemen en om de Taliban te ontmantelen, maakt dat het in hun logica nu waarschijnlijk is dat er grondtroepen zullen ingezet worden in Afghanistan.

Dit zal zorgen voor een bloederiger stadium van het conflict. De zogenaamde succesvolle raid door VS-troepen op een verlaten vliegveld kon in werkelijkheid rekenen op een stevig verzet van de Taliban en eindigde bijna in een ramp voor de Amerikanen. Dit voorval gaf aan hoe problematisch een grondoorlog zal zijn.

Het inzetten van grondtroepen in één van de moeilijkste gebieden ter wereld, tegen een vastberaden vijand die gestaald is in guerillastrijd, zal onvermijdelijk leiden tot grote verliezen van VS-militairen. Hoe langer de oorlog duurt hoe onstabieler de oorlogscoalitie zal worden en zal de oppositie tegen de oorlog toenemen.

Generaal Musharraf in Pakistan riep op voor een korte bommen-campagne, wellicht uit vrees dat hij de situatie in eigen land niet onder controle zou kunnen houden. Maar de bombardementen zouden zelfs kunnen doorgaan tijdens de Ramadan wat de anti-oorlogsgevoelens en de oppositie tegen de VS onder moslims in heel de wereld enorm zou aanwakkeren.

Een nieuwe terroristische aanval zou tijdelijk de groei van de anti-oorlogsgevoelens in het westen kunnen stoppen. Maar er is een groeiend besef dat de militaire aanvallen op één van de armste landen ter wereld het terrorisme niet zal stoppen. Dat besef willen wij kanaliseren in de opbouw van een sterke anti-oorlogsbeweging.

Als socialisten willen we ook benadrukken dat het kapitalisme verantwoordelijk is voor armoede, ongelijkheid en uitbuiting waardoor de steun voor terroristische methoden kan groeien. Daartegenover is er nood aan een socialistisch alternatief op wereldschaal om effectief een einde te maken aan terrorisme.

Een dubieuze vrede

Het is niet enkel de oorlogsstrategie van de VS die in moeilijkheden komt. Ook de plannen voor na de oorlog zijn bijzonder onzeker.

De moord op Abdul Haq, een voormalige Mujahedin-leider, door de Taliban trok een streep door de rekening van het imperialisme in hun poging om een post-Taliban regering op te zetten.

De Pakistaanse dictatuur is een cruciaal onderdeel van de oorlogscoalitie. Maar Pakistan zal niet toelaten dat er een regering in Afghanistan komt die gedomineerd wordt door de Oezbeken en Tadjziken van de Noordelijke Alliantie. Pakistan wil kost wat kost ook "gematigde" Taliban-aanhangers opnemen omdat deze van Pashtun-afkomst zijn, de grootste etnische groep in Afghanistan. Iran en Rusland daarentegen zijn voorstander van een regering waarin geen enkele Taliban-aanhanger wordt opgenomen.

VS-minister Colin Powell verklaarde dat de samenstelling van een nieuwe regering in Afghanistan niet kan bepaald worden door Pakistan of een ander buurland. In werkelijkheid kan de VS het zich echter niet permitteren om de buurlanden over het hoofd te zien.

De VS probeerde Abdul Haq naar voor te schuiven als "geloofwaardige" leider van Pashtun-afkomst zonder Taliban-aanhanger te zijn. De dood van Haq versterkt de problemen voor de VS in hun zoektocht naar een voorlopige regering. Het Amerikaanse Time magazine vatte het als volgt samen: "Als je denkt dat oorlog in Afghanistan lastig is, wacht dan maar tot er vrede is."

Zelfs als er een coalitie-regering geinstalleerd wordt in Kaboel, zal het probleem zich stellen dat er grote gebieden van het land gecontroleerd worden door de Taliban of andere krijgsheren. De herinnering aan de slachting van 50.000 mensen in Kaboel bij gevechten tussen rivaliserende mujahedin (waarvan de meesten nu deel uitmaken van de Noordelijke Alliantie) tussen 1992 en 1996 zit bij velen nog vers in het geheugen.

Onstabiele alternatieven

Bij een discussie over de mogelijkheid van een VN-tussenkomst in Afghanistan verklaarde een woordvoerder dat de kans op succes ergens "tussen onwaarschijnlijk moeilijk en totaal onmogelijk" ligt.

De burgerij doet de vergelijking met de Balkan af als niet relevant. Maar na de NAVO-bombardementen op ex-Joegoslavië zagen we hoe Milosevic nog steeds aan de macht bleef terwijl er tal van onschuldige slachtoffers waren gevallen. Milosevic verdween pas toen een massale beweging plaatsvond in Servië zelf.

Iedere regering op kapitalistische basis die de Afghaanse bevolking wordt opgelegd zal onstabiel zijn en zal er niet in slagen om een antwoord te bieden op de wanhopige situatie waarin veel Afghanen verkeren.

De Afghaanse arbeiders en de armsten moeten hun eigen toekomst vorm geven met de steun van arbeiders uit andere landen. Een regering van arbeiders en armen als deel van een socialistische federatie van het Midden Oosten en Centraal Azië is de enige garantie op een degelijke toekomst.