Platform van de Verenigde Oppositie

In zijn toespraak op het laatste Congres dat hij bijwoonde, zei Lenin: “We hebben hier nu een jaar geleefd, met de staatsmacht in onze handen. En heeft het onder de Nieuwe Economische Politiek op onze manier gewerkt? Neen! We vinden het niet leuk dit toe te moeten geven, maar zo is het. Hoe heeft het dan wel gewerkt? De machine gaat niet de kant op waarheen wij het sturen, maar waar sommige illegale, of wettenloze, of God mag weten waarvandaan ze zijn gekomen-speculanten of private kapitalistische handelaars, of gezamenlijk, het heen sturen. Een machine gaat niet altijd precies die kant op, en vaak gaat het juiste precies niet die kant op, die de man achter het stuur denkt dat het gaat”.

In deze woorden zijn de criteria gegeven waarmee we onze fundamentele problemen van onze politiek zouden moeten beoordelen. Welke richting gaat de machine op? De Staat? De Macht? Beweegt ze in de richting die wij, Communisten, als uitdrukking van de belangen en wil van de arbeiders en de enorme aantallen boeren, wensen? Of juist niet in die richting? Of ‘niet helemaal’ in die richting?

In de jaren sinds de dood van Lenin, hebben we meermalen het feit onder de aandacht proberen te brengen van de Centrale organen van onze partij en, daarna, aan de Partij als geheel dat, dankzij het incorrecte leiderschap, het gevaar zoals Lenin dat schetste, aanzienlijk is toegenomen. De machine beweegt zich niet in de richting die de belangen van de arbeiders en de boeren vereisen. Aan de vooravond van het nieuwe congres vinden wij het onze plicht, ondanks alle vervolgingen waar we onder hebben moeten lijden, om dit feit met verdubbelde energie onder de aandacht van de Partij te brengen. Want we zijn er zeker van dat deze situatie kan worden gecorrigeerd en wel door de Partij zelf.

Toen Lenin stelde dat het apparaat vaak in de richting beweegt van aan ons vijandige krachten, vroeg hij onze aandacht voor twee uitermate belangrijke factoren. In de eerste plaats dat er in onze samenleving vijandige krachten ten opzichte van onze doelstellingen bestaan; de koelak, de NEP mannen, de bureaucraat die zich positie verwerft door onze onderontwikkeling en onze politieke fouten en vertrouwen op de steun van het internationale kapitalisme. Ten tweede het feit dat deze krachten dusdanig sterk zijn dat ze ons politieke en economische apparaat in de verkeerde richting kunnen duwen en uiteindelijk zelfs zullen proberen, in eerste instantie op een verhulde wijze, om het stuur in handen te krijgen.

De woorden van Lenin legde ons de volgende verplichtingen op:
1. Om nauwlettend de groei van deze vijandige krachten, de koelak, NEP man en bureaucraat in de gaten te houden;
2. Te herinneren dat in relatie tot de algemene opleving in het land, deze krachten zich zullen proberen te verenigen, hun eigen aanpassingen in onze plannen willen aanbrengen, een toenemende druk op ons beleid uitoefenen en hun belangen via ons apparaat vervullen.
3. Alle mogelijk maatregelen te treffen om de groei, de eenheid en druk van deze vijandige krachten te ondermijnen en zo te voorkomen dat zij een feitelijk, hoewel onzichtbaar, gedeeld machtssysteem kunnen scheppen, waarnaar ze verlangen;
4. Openlijk de hele waarheid te zeggen aan de ploeterende massa’s. In deze bestaat het fundamentele probleem dus uit een “Thermidoriaans” gevaar en de strijd daartegen.

Sinds Lenin zijn waarschuwing wereldkundig maakte, zijn vele kwesties verbeterd, maar ook vele zaken juist verslechterd. De invloed van het staatsapparaat neemt toe, maar daarmee ook de bureaucratische vervorming van de arbeidersstaat. De absolute en relatieve groei van het kapitalisme in het land en haar absolute groei in de steden beginnen een politiek zelf- bewustzijn te creëren onder de burgerlijke elementen in ons land. Deze elementen proberen, en niet altijd zonder succes, dat deel van de Communisten waar ze mee in aanraking komen, op het werk en in de sociale omgang, te demoraliseren. De slogan die Stalin op het 14e Partijcongres introduceerde; “Schiet op Links!” kon niet anders dan uitdraaien op een oproep tot vereniging van deze rechtse elementen in de partij met de burgerlijke Oestrialov elementen uit het land.

Het vraagstuk, “Wie zal van wie winnen?” zal beslist worden in de voortdurende strijd tussen de klassen in alle sectoren van het economische, politieke en culturele front, een gevecht voor een socialistische of kapitalistische ontwikkelingsrichting, voor de verdeling van het nationale inkomen, overeenkomstig een van de twee richtingen, voor een solide politieke macht van het proletariaat of de verdeling van deze macht met de nieuwe bourgeoisie. In een land met een overweldigende meerderheid aan kleine,- en keuterboeren en kleine bezitters in het algemeen, zullen de voornaamste processen van dit gevecht zich vaak op een gefragmenteerde en onder-grondse wijze afspelen, om dan plotseling, “onverwacht” aan de oppervlakte uit te barsten.

Het kapitalistische element vindt haar primaire uitdrukking in de klassenscheiding op het platteland en in een toename van private handelaars in de stad. De toplagen op het platteland en de burgerlijke elementen in de stad zijn zich onderling meer en meer en nauwer aan het verbinden met de verschillende takken van ons staats-economisch apparaat. En dit apparaat draagt er regelmatig toe bij, om de succesvolle pogingen van de nieuwe bourgeoisie om een groter deel van het nationale inkomen toe te eigenen, te verhullen in een mist van statische gegevens.

Het handelsapparaat, het staats,-, coöperatieve en private, slokt een enorm aandeel van ons nationale inkomen op, meer dan ééntiende van het Bruto Nationaal Product. Bovendien heeft het private kapitaal, in haar hoedanigheid als commerciële tussenpersoon, in de afgelopen jaren in absolute cijfers, meer dan eenvijfde van alle handel door haar handen zien gaan, voor meer dan 5 miljard [Roebel] per jaar. Tot op heden komen voor de gewone consument meer dan 50% van zijn benodigde producten uit de handen van private kapitalisten. Voor de private kapitalist is dit de fundamentele bron van winst en accumulatie. De ongelijkheid (de schaar) tussen landbouw en industriële prijzen, tussen de groothandel en de winkelprijzen, de schommelingen tussen de prijzen in de verschillende takken van de agricultuur, in de verschillende regionen en seizoenen en, als laatste, het verschil tussen de binnenlandse prijzen en die van de wereldmarkt, zijn een constante bron van persoonlijke verrijking.

Het private kapitaal verzamelt woekerachtige rentes op leningen en verdient geld op staatsleningen.

De rol van de private kapitalist in de industrie is ook aanzienlijk. Hoewel het relatief is afgenomen in de laatste periode, is het in absolute termen gegroeid. De geregistreerde private kapitalistische industrie toont een bruto productie van 400 miljoen per jaar. Kleine handwerklieden en huisnijverheid meer dan 1800 miljoen. Samen beslaat de productie van de niet staatsindustrie meer dan eenvijfde van de totale goederenproductie en ongeveer 40% van alle handelswaar op de totale markt. De overweldigende meerderheid van deze industrie is op een of andere manier verbonden met privaat kapitaal. De verschillende openlijke en verborgen vormen van uitbuiting van de massa van handwerklieden door de commerciële en thuisonder-nemingen zijn en buitengewoon belangrijke en, bovendien een groeiende bron van accu-mulatie voor de nieuwe bourgeoisie.

Belastingen, lonen, prijzen en krediet zijn de belangrijkste instrumenten tot verdeling van het nationale inkomen. Sommige klassen worden versterkt, andere verzwakt.

In zijn algemeenheid wordt de landbouwbelasting omgekeerd progressief opgelegd; zwaar voor de armen en wat lichter voor de economisch sterken en de Koelakken. Volgens de prognoses ontvangt 34% van de arme landbezitters van de Sovjet Unie (waar dan provincies met een sterk ontwikkelde klassedifferentiatie niet worden meegerekend, zoals de Oekraïne, Siberië en de noordelijke Kaukasus) 18% van het netto inkomen. Precies hetzelfde inkomen, 18%, wordt door de rijkste kleine groep geïncasseerd, die maar 7,5% van de bezitters vertegenwoordigen. En toch betalen deze twee groepen ongeveer dezelfde hoeveelheid belasting, elk zo’n 20% van de totale som. Hieruit mag duidelijk zijn dat op elke individuele arme boerderij de belasting een veel zwaardere druk legt dan op de Koelak, of de welvarende bezitter in het algemeen. In tegenstelling tot de angst van de leiders van het 14e Congres, kleedt ons belastingbeleid de Koelak helemaal niet uit. Het beperkt hem niet in het minst om in zijn handen een steeds groter aandeel in geld en goederen te accumuleren.

De rol van de indirecte belastingen in ons budget groeit alarmerend ten koste van de directe. Alleen al daardoor verschuift de belastingdruk automatisch van de sterkere naar de zwakkere schouders. De belasting voor de arbeiders in 1925-26 was twee keer zo hoog als het voorgaande jaar, terwijl de belasting van de rest van de stedelijke bevolking terugliep met 6% [Viestnik Finansol, 1927. nr. 2, blz. 52]. De belasting op drank drukt steeds ondragelijker met name op de industriële regionen. De inkomensgroei per hoofd van de bevolking voor 1926 ten opzichte van 1925 bedroeg volgens bepaalde schattingen voor de boeren 19%; voor de arbeiders, 26% en voor handelaars en industriëlen, 46%. Als we de ‘boeren’ in drie hoofdgroepen verdelen, kunnen we zonder twijfel vaststellen dat het inkomen van de Koelak onvergelijkelijk meer toenam dan dat van de arbeiders. Het inkomen van de handelaren en industriëlen, berekend op basis van de belastinggegevens, wordt ongetwijfeld lager voorgesteld dan het in werkelijkheid is. Hoe dan ook tonen deze wat gekleurde cijfers onher-roepelijk een toename van de klassenverschillen aan.

De ‘schaar’, die het verschil tussen de landbouw en industriële prijzen vertegenwoordigd, is de afgelopen anderhalf jaar verder uit elkaar gegroeid. De boer ontving voor zijn producten niet meer dan een en een kwart van de vooroorlogse prijzen, terwijl hij voor zijn industriële producten twee eenvijfde meer moest betalen dan voor de oorlog. Deze overbetalingen van de boeren en wederom, voornamelijk door de armere boeren, tot een bedrag van ongeveer een half miljard Roebel in het afgelopen jaar, laat niet alleen het conflict tussen de agricultuur en de industrie toenemen, maar verscherpt ook de differentiatie in het land.

Ook in het verschil tussen de groothandel en winkelprijzen, trekt de staatsindustrie en met haar de consument, aan het kortste eind. Dit betekent dat er een derde partij is die eraan verdient. Het is de private kapitalist die er voordeel van heeft en daarmee het kapitalisme.

De reële lonen in 1927 staan in het gunstigste geval op hetzelfde niveau als de herfst van 1925. Toch staat onweerlegbaar vast dat de ingrepen van de afgelopen 2 jaar het land rijker hebben gemaakt, het totale nationale inkomen is gegroeid, de Koelak laag heeft haar reserves met enorme snelheid zien toenemen en de accumulatie van de private kapitalist, de handelaar en de speculant is ook met sprongen gegroeid. Het is duidelijk dat het aandeel van de arbeiders in het totale inkomen van het land is gedaald, terwijl het aandeel van de andere klassen is gegroeid. Dit feit is van buitengewoon belang in de inschatting van onze huidige situatie.

Alleen diegene die er in het diepst van zijn hart van overtuigd is dat onze arbeidersklasse en onze partij niet in staat zijn om met de moeilijkheden en gevaren om te gaan, zal stellen dat een oprecht wijzen op deze tegenstellingen in onze ontwikkeling en de groei van deze vijandige krachten, puur paniek of pessimisme zijn. Met zo’n uitgangspunt kunnen wij ons niet verenigen. Het is noodzakelijk de reële gevaren onder ogen te zien. En we stellen ze juist zo accuraat mogelijk aan de orde, precies om op gepaste wijze met deze gevaren het gevecht aan te gaan en ze te overwinnen.

Een zekere groei van de vijandige krachten, de Koelak, de NEP-mannen en de bureaucraten, is onvermijdelijk onder de Nieuwe Economische Politiek. Je kan deze krachten niet via een decreet of door simpele economische druk uitschakelen. Door de NEP te introduceren en te volvoeren hebben we zelf een plek gecreëerd in ons land voor kapitalistische verhoudingen. En voor een aanzienlijke periode in de toekomst zullen we dit ook als onvermijdelijk moeten aanvaarden. Lenin herinnerde ons niet voor niets aan de naakte waarheid waarvan de arbeiders op de hoogte diende te zijn, toen hij zei: “ Terwijl wij een land van kleine boeren blijven, is er in Rusland een meer solide basis voor het kapitalisme dan voor het communisme. Dat moeten we niet vergeten… We hebben het kapitalisme niet tot aan de wortel vernietigd en we hebben ook de basis en grondvesten van onze binnenlandse vijand niet ondermijnd [Verzamelde Werken, deel 17, blz. 428]”.

Dit buitengewoon belangrijke sociale feit waar Lenin op wijst, kan niet simpelweg worden vernietigd, zoals al is gezegd, maar is wel te overkomen door een correct, gepland en systematisch beleid van de arbeidersklasse, steunend op de arme boeren en samenwerking met de ‘midden’-boeren. Dit beleid bestaat in feite dus uit het in het algemeen versterken van alle maatschappelijke posities van het proletariaat, in de snelst mogelijke verheffing van de leidinggevende centra van het socialisme, in de meest nauwe samenwerking met de voorbereiding en ontwikkeling van de proletarische wereldrevolutie.

Bij een correct Leninistisch beleid hoort ook manoeuvreren. In zijn strijd tegen de krachten van het kapitalisme paste Lenin regelmatig een methode toe van gedeeltelijke concessies om de vijand beet te nemen, een tijdelijke terugtocht om daarna met meer succes vooruitgang te boeken. Manoeuvreren is ook nu noodzakelijk. Maar door te ontwijken en te manoeuvreren tegen een vijand die niet door een directe aanval omver was te werpen, wist Lenin toch onveranderlijk de lijn van de proletarische revolutie vast te houden. Onder zijn leiding wist de partij altijd de oorzaken van elke manoeuvre, haar bedoeling, beperkingen, de grens die het niet mocht overschrijden en vanuit welke positie het proletariaat zich weer vooruit kon bewegen. In die dagen, onder Lenin, werd een terugtocht, een terugtocht genoemd en een concessie, een concessie. Daardoor wist het manoeuvrerende proletarische leger altijd haar eenheid te bewaren, haar strijdlust en haar heldere bewustzijn over het doel.

In de recente periode is er een beslissend afscheid genomen van deze Leninistische manier door een deel van de leiding. De groep rond Stalin leidt de partij geblinddoekt. De kracht van de vijand verhullend, van alles en overal een officiële manifestatie van succes makend, geeft deze groep het proletariaat geen enkel vooruitzicht, of, wat nog erger is, een vals vooruitzicht. Ze bewegen in zigzaggen, zichzelf aanpassend en geliefd makend bij vijandige elementen. Ze verzwakken en verwarren de krachten van het proletarische leger. Ze promoten de groei van passiviteit, wantrouwen in de leiding en gebrek aan vertrouwen in de revolutionaire krachten. Ze verhullen, onder verwijzing naar Lenin’s manoeuvreren, het zonder principes van de ene naar de andere kant overstappen; altijd als een verassing voor de partij, onbegrijpelijk voor haar en zo haar kracht verzwakkend. Het enige gevolg is dat de vijand, die zo kostbare tijd heeft gewonnen, weer een stap vooruit kan maken. De ‘klassieke’ voorbeelden van dit gemanoeuvreer door Stalin, Boekarin en Rykov zijn het beleid in China en hun beleid in het Anglo-Russische Comité op het internationale terrein en in het binnenland het beleid ten opzichte van de Koelak. Over al deze vraagstukken kwamen de partij en de arbeidersklasse pas achter de waarheid, of een deel van de waarheid, nadat de zware gevolgen van deze door en door verrotte politiek over haar hoofd werd uitgestort.

Aan het eind van deze twee jaar waarin de Stalin groep feitelijk het beleid van de centrale instituten van onze partij bepaalde, mogen we ervan uitgaan dat het volkomen bewezen is dat deze groep machteloos is gebleken om te voorkomen dat:
1. bepaalde groepen in de samenleving die streven naar kapitalistisch herstel bovengemiddeld zijn gegroeid;
2. de positie van de arbeidersklasse en de arme boeren is verzwakt ten opzichte van die van de NEP-man, de Koelak en de bureaucraat en;
3. de algemene positie van de arbeidersstaat in haar gevecht tegen het wereldkapitalisme is verzwakt, alsmede de internationale positie van de Sovjet Unie.

Het is de directe schuld van de Stalin groep dat, in plaats van dat de partij, de arbeidersklasse en de boeren de gehele waarheid over de situatie werd verteld, ze juist de feiten heeft trachtten te verbergen, de groei van vijandige krachten bagatelliseerde en de mond heeft gesnoerd van hen die de waarheid eisten en ook blootlegden.

Het concentreren van de Aanval tegen Links, op een moment dat de hele situatie wees op gevaar van rechts; de botte en gestroomlijnde onderdrukking van iedere kritiek die zeer legitiem de noodklok luidde over het lot van de proletarische revolutie, de openlijke samen-zweringen tot een rechtse koers, het verminderen van de invloed van het proletariaat en de oud-bolsjewistische kern van de partij, al deze factoren verzwakken en ontwapenen de arbeidersklasse op een moment dat boven alles vraagt om activiteit van het proletariaat, eenheid en waakzaamheid van de partij en vertrouwen in de echte Leninistische erfenis.

De partleiders misbruiken Lenin, ze verbeteren hem, verklaren hem, doen toevoegingen, zoveel als nodig is om elke opeenvolgende fout van henzelf te verbergen. Sinds de dood van Lenin is er een hele reeks van nieuwe theorieën verzonnen, met maar één doel: dat deze een theoretische rechtvaardiging levert aan het afstand nemen door de groep rond Stalin van de loop van de internationale proletarische revolutie. De mensjewieken, de Smienavikoftsjies en uiteindelijk de kapitalistische media zien en verwelkomen het beleid en de nieuwe theorieën van Stalin, Boekarin, Martynov, als een beweging ‘voorwaarts, weg van Lenin’ (Oestrialov), ‘wijsheid van echte staatsmannen’, ‘realisme’, en ‘een verwerping van het Utopia van het revolutionaire bolsjewisme’. En in het afsnijden van een aantal van Lenin’s oude strijdmakkers van de partijleiding zien en verwelkomen ze een praktische stap in de richting van een fundamentele verandering van de koers van de partij.

Tegelijkertijd vormen de elementaire processen van de NEP, niet gehinderd of gestuurd door een ferme klassenpolitiek, nieuwe toekomstige dreigingen van hetzelfde karakter.

25 miljoen kleine boerderijen vormen de fundamentele bron van de kapitalistische tendensen in Rusland. De Koelak laag, die geleidelijk uit deze massa naar boven komt, is nu het proces van primitieve accumulatie van kapitaal aan het realiseren, waarmee de socialistische stellingen zwaar worden ondermijnd. Het verdere verloop en uitkomst van dit proces wordt uiteindelijk bepaald door de verhouding tussen de groei van de Staats en de private economie. De terugval van onze industrie versnelt het tempo van klasse differentiatie tussen de boeren aanzienlijk en daarmee de politieke gevaren die dat met zich meebrengt.

Lenin schreef:
In de geschiedenis van andere landen hebben de Koelakken meer dan eens de macht terug veroverd voor de landheren, Tsaren, priesters en kapitalisten. Zo is het geweest in alle voorgaande Europese revoluties waar, als gevolg van de zwakte van de arbeiders, de Koelakken erin zijn geslaagd een republiek terug te draaien tot een koninkrijk, van de overheersing door de zwoegende massa’s naar de absolute macht van de uitbuiters, rijken en parasieten. Je kan de Koelak makkelijk met de landheer verzoenen, met de Tsaar, de priester, zelfs als ze ruzie hebben gehad, maar met de arbeidersklasse, nooit! [Kameraden arbeiders, laat ons samen het laatste en beslissende gevecht voeren; publicatie van het Lenin instituut]

Wie dit niet kan begrijpen, wie gelooft dat de ‘Koelak het socialisme ingroeit’, is maar voor een ding geschikt; schipbreuk van de revolutie.

In ons land bestaan twee fundamenteel elkaar uitsluitende uitgangspunten. Aan de ene kant die van het proletariaat die het socialisme opbouwt en aan de andere, de positie van de bourgeoisie die ernaar verlangt om onze ontwikkeling in kapitalistische richting om te buigen.

Het kamp van de burgerij en die lagen van de kleinburgerij die daar achteraan lopen, hebben al hun hoop geplaatst op het private initiatief en het persoonlijke belang van de goederen producent. Ze hebben alles gezet op de “economische sterke” boer en proberen om de coöperatieven, de industrie en onze buitenlandse handel aan deze ondergeschikt te maken. Dit kamp gelooft dat de socialistische industrie niet op het staatsbudget mag rekenen, dat deze ontwikkeling niet te hard mag gaan om zo het belang van accumulatie door de kapitalistische boer niet te schaden. De strijd voor een hogere arbeidsproductiviteit legt steeds meer druk op de zenuwen en spieren van de arbeiders door de zich dagelijks consoliderende kleinburgerij. Het gevecht om lagere prijzen betekent voor hem een verlaging van accumulatie van de socialistische industrie ten faveure van het handelskapitaal. De strijd met het bureaucratisme betekent voor hem de verwaarlozing van industrie, de verzwakking van de planningcentra. Het betekent het naar de achtergrond drukken van de zware industrie, oftewel wederom een aanpassing ten gunste van de economisch sterke boer, met het vooruitzicht van een toekomstig afschaffen van het monopolie op buitenlandse handel. Dat is de richting van de Oestrialovs. De naam van deze richting is kapitalisme op bestelling. In ons land is dat een sterke tendens en oefent een invloed uit op bepaalde kringen binnen de partij.

De proletarische richting werd door Lenin als volgt beschreven: We kunnen pas stellen dat het socialisme het kapitalisme definitief en onomkeerbaar heeft overwonnen als; de proletarische staatsmacht, na definitief het verzet van de uitbuiters te hebben onderdrukt en zichzelf te hebben verzekerd van de definitieve onderwerping van deze uitbuiters, alsmede haar eigen volledige stabiliteit en autoriteit; de gehele industrie reorganiseert op basis van grootschalige collectieve productie voorzien van de laatste technische snufjes (uitgaand van elektrificatie van de hele economie). Alleen dit zal de mogelijkheden scheppen om een dusdanig verreikende technische en sociale ondersteuning van de steden aan het onderontwikkelde platteland te geven, dat het de materiële basis zal scheppen voor een ongekende toename van productiviteit van de agriculturele en plattelands arbeid, waardoor de keuterboer wordt gedwongen, op basis van voorbeeld en in eigen belang, over te stappen op grootschalige, collectieve, gemechaniseerde landbouw (Resolutie van het Tweede Congres van de Komintern).

Het hele beleid van onze partij zou op basis van dit principe gebouwd moeten zijn; de begroting, de belastingen, de industrie, landbouw en veeteelt, de binnen en buitenlandse handel, alles. Dat is de fundamentele positie van de Oppositie. Dat is de weg naar het socialisme.

De stalinisten volgen een zigzaglijn tussen deze beide posities die iedere dag verder naar rechts opschuift, bestaande uit kleine wendingen naar links en daarna weer scherpe, diepe wendingen naar rechts. De Leninistische koers is een socialistische ontwikkeling van de productiekrachten. De Oestrialov koers is een ontwikkeling van de productiekrachten op een kapitalistische basis, door geleidelijk de verworvenheden van oktober af te kalven. De Stalinistische koers leidt, in de objectieve werkelijkheid, tot een vertraging van de ontwikkeling van de productiekrachten, tot een verlaging van het relatieve gewicht van het socialistische element en bereidt dus de uiteindelijke overwinning van de Oetrialov koers voor. De koers van Stalin is des te gevaarlijker en ruïneus omdat ze de werkelijke afwijkingen verbergt onder een masker van bekende woorden en frasen. De vervolmaking van ons herstelproces heeft alle fundamentele kwesties rond onze economische ontwikkeling weer voor het voetlicht gebracht en daardoor de positie van Stalin ondermijnd, welke volledig tekort schiet om grote problemen mee op te lossen; of het nu gaat om de revolutie in China of de wederopbouw van het basiskapitaal in de Sovjet Unie.

Ondanks de gespannen situatie, extreem opgedreven door de botte fouten van de huidige leiding, kan deze situatie worden rechtgezet. Maar dan is het noodzakelijk om de lijn van de partijleiding te veranderen, en wel drastisch te veranderen, in de richting zoals die door Lenin is aangegeven.

Het bureaucratische apparaat van elke burgerlijke staat, het maakt niet uit in welke vorm, verheft zich boven de bevolking, haar heerschappij versterkend door een wederkerige loyaliteit met de heersende klasse en systematisch onder de massa’s angst en onderworpenheid aan de overheersers te propaganderen. De oktoberrevolutie, door het oude staats-apparaat te vervangen door arbeiders, boeren en soldatensovjets, deelde de zwaarste dreun in de geschiedenis uit aan het aloude ideaal van de bureaucratische staat.

Ons partijprogramma zegt over deze kwestie:
“In het meest bittere gevecht tegen bureaucratisering, past de Russische Communistische Partij om dit kwaad volledig te overwinnen de volgende maatregelen toe:
1) het verplicht betrekken van ieder lid van de Sovjet bij enige werkzaamheden in het besturen van de staat.
2) een continue rotatie van deze taken, zodat ieder lid geleidelijk bekend wordt met alle takken van bestuur.
3) het geleidelijk betrekken van de volledige arbeidsbevolking, tot aan de laatste man, bij het werk van het Sovjetbestuur. Een volledige en alzijdige uitvoering van deze maatregelen, welke een stap verder zijn op de weg ingeslagen door de Parijse Commune, betekenen een vereenvoudiging van de bestuurstaken en zullen, samen met een stijging van het culturele niveau van de arbeiders, leiden tot de afschaffing van de staatsmacht”.

Het vraagstuk van het Sovjet bureaucratisme is niet alleen een kwestie van trage procedures en teveel staf. Aan de basis is het een kwestie van de klassenrol die door de bureaucratie wordt gespeeld, van haar sociale banden en sympathieën, van haar macht en bevoorrechte positie, haar verhouding tot de NEP-man en de ongeschoolde arbeider, tot de intellectueel en de analfabeet, tot de vrouw van een Sovjetdignitaris en de meest onderontwikkelde boeren-vrouw, etc., etc. Door wiens hand laat de bestuurder zich leiden? Dat is het fundamentele vraagstuk die in de dagelijkse realiteit van het leven van miljoenen werkenden elke dag weer aan een test wordt onderworpen.

Aan de vooravond van de oktoberrevolutie, verwijzend naar de analyse van Marx over de Parijse Commune, werd door Lenin het idee sterk benadrukt dat: “onder het socialisme ambtenaren op zullen houden bureaucraten te zijn, Otsjinovniks [bureaucraat, topambtenaar onder het Tsarisme] te zijn. Maar dat zal pas ophouden, in zoverre wij er in slagen, niet alleen het principe van verkiesbaarheid, maar ook dat van herroepbaarheid in te voeren, het principe van salariëring op het niveau van de gemiddelde arbeider en ook: de vervanging van de parlementaire instituties door arbeidersinstituten, oftewel instituten die zowel wetten aannemen als doorvoeren en controleren.

In welke richting heeft het Sovjet staatsapparaat zich ontwikkeld de laatste jaren? In de richting van vereenvoudiging en kostenverlaging? Van proletarisatie? Nauwere banden aangaand met de werkers in de steden en het dorp? De kloof tussen heersers en onderdanen verkleinend? Hoe staan de zaken ervoor met betrekking tot de introductie van een grotere gelijkheid in de levensomstandigheden, in rechten en plichten? Boeken we vooruitgang op dat terrein? Het mag duidelijk zijn dat geen dezer vragen bevestigend kan worden beantwoord.

Het is uiteraard vanzelfsprekend dat de feitelijke en volledige gelijkheid pas kan worden bereikt als de klassenverschillen zijn afgeschaft. In dit tijdperk van de NEP wordt de taak van het gelijktrekken bemoeilijkt en vertraagd maar niet tenietgedaan. Want voor ons is de NEP geen weg naar het kapitalisme, maar naar het socialisme. Daarom blijft het geleidelijk betrekken van de zwoegende massa’s, tot aan de laatste man, bij het besturen van de staat, de systematische strijd voor hogere kwaliteit onder de NEP een van de meest belangrijke taken van de Partij. Dat gevecht kan alleen succesvol zijn op basis van een groeiende industrialisatie van het land en een toename van de leidende rol van het proletariaat in alle takken van de materiële en culturele opbouw. Dit gevecht voor grotere gelijkheid wil niet zeggen dat in de overgangsperiode geschoolde arbeiders, technisch specialisten of docenten, lager betaald moeten worden dan in de burgerlijke landen.

Het is belangrijk om ons bewust te zijn van het feit dat het ambtenarencorps de afgelopen jaren in aantal is gegroeid. Het is zichzelf aan het consolideren, zichzelf boven de gewone bevolking aan het verheffen en zichzelf aan het vermengen met de rijkere elementen in stad en land. De richtlijnen van 1925, die electorale rechten gaven aan ontelbare uitbuitende elementen, waren maar één duidelijke uitdrukking van het feit dat het bureaucratische apparaat, inclusief de hoogste toplaag, zeer gevoelig is voor de schaamteloosheid van de rijke, welvarende elementen in de gemeenschap. Het terugdraaien van deze richtlijnen dankzij de kritiek van de Oppositie was eigenlijk een schending van de Sovjet grondrecht. Maar de eerste verkiezingen onder de nieuwe richtlijnen toonden op een aantal plaatsen al aan dat diverse hoge kringen het hernieuwd opgelegde stemverbod probeerden te ontduiken. Helaas is het kwaad al geschied; met de voortdurende relatieve toename van de nieuwe bourgeoisie en de Koelakken en hun nauwere verbondenheid met de bureaucratie, met het incorrecte beleid van onze leiding in het algemeen, zijn de Koelak en de NEP-man, zelfs zonder electorale rechten, toch in staat om de samenstelling en het beleid van in ieder geval de lagere Sovjetorganen te beïnvloeden, ook al blijven ze zelf achter de schermen.

De doordringing van de Sovjets door de lagere Koelak en semi-koelak elementen en de stedelijke bourgeoisie, dat in 1925 begon en gedeeltelijk tot staan werd gebracht door de aanvallen van de Oppositie, is een zeer diepgaand politiek proces en dit te negeren of te ontkennen kan de proletarische dictatuur zeer duur komen te staan.

De stedelijke Sovjets, het fundamentele middel om de arbeiders en alle werkenden in het algemeen, bekend te maken met de taken van het Staatsbestuur, hebben de laatste jaren al hun werkelijke belang verloren. Dit is de uitdrukking van een ontegenzeggelijke verandering in de verhouding tussen de klassenkrachten, ten nadele van het proletariaat. Dit fenomeen te weerstaan via puur bestuurlijke maatregelen om de Sovjets te doen herleven is ondenkbaar. Dit kan alleen weerstaan worden door een ferm klassenbeleid, een beslissend dreun uit te delen aan de uitbuiters door toenemende activiteit en deelname van het proletariaat in alle instituten en organen van de Sovjet staat zonder enige uitzondering.

De theorie van Molotov, dat we de arbeiders niet meer en dichter bij de staat kunnen betrekken en andersom, omdat onze staat, vanuit zichzelf, al een arbeidersstaat is [Pravda, 13 december 1925] is een van de meest kwaadaardige bureaucratische formules denkbaar. Het is bij voorbaat een vrijbrief voor elke voorstelbare bureaucratische perversheid. Elke kritiek op deze antileninistische theorie van Molotov, die trouwens binnen brede kringen van Sovjetbestuurders stilzwijgende en openlijke sympathie krijgt, wordt onder de huidige leiding afgedaan als een Sociaal-democratische afwijking. Maar een resolute veroordeling van deze en al op haar lijkende theorieën zijn een onmisbare voorwaarde voor een echt gevecht tegen bureaucratische perversiteiten. Zo’n gevecht betekent niet het omvormen van een paar arbeiders tot ambtelijke bestuurders. Het betekent het nauwer betrekken van de arbeiders en armere boeren bij het gehele staatsapparaat in al haar activiteiten.

De huidige officiële strijd tegen het bureaucratisme, dat zich niet baseert op de activiteit van de arbeidersklasse, maar deze probeert te vervangen met de pogingen van het apparaat zelf, levert dan ook geen essentiële resultaten op en kan dat ook nooit gaan opleveren. In veel gevallen promoot ze en versterkt ze slechts het bestaande bureaucratisme.

Ook in het innerlijke leven van de Sovjets kon er de laatste jaren een reeks van reactionaire processen worden waargenomen. De Sovjets hebben steeds minder van doen met de besluitvorming over de fundamentele politieke, economische en culturele vraagstukken. Het worden meer en meer slechts aanhangsels van uitvoerende comités en presidia. Het bestuurswerk is helemaal in de handen van de laatstgenoemden komen te liggen. De discussies in de plenaire zittingen van de Sovjets zijn een schijnvertoning geworden. Tegelijkertijd zijn er minder vaak verkiezingen omdat de zittingsperiodes van de Sovjetorganen zijn verlengd en neemt dus haar onafhankelijkheid ten op zichte van controle door de massa’s toe. En hiermee wordt natuurlijk de invloed van de ambtenarij over beslissingen over allerlei kwesties enorm vergroot.

Het besturen van de belangrijke afdelingen van gemeentelijke taken ligt vaak in de handen van een of twee communisten, die hun eigen experts en stafmedewerkers uitzoeken en daar vaak dan volledig van afhankelijk raken. Er is geen fatsoenlijke scholing voor de leden van de Sovjet. Ze worden niet van onder tot boven bij het werk van de Sovjet betrokken. En vandaar ook de constante stroom klachten over het gebrek aan geschoolde werkers in de Sovjet-machinerie. En vandaar ook weer een verdere verschuiving van de macht naar de ambtenarij.

De verkozen leiders in de belangrijke terreinen van het Sovjetbestuur worden bij het eerste de beste conflict met de voorzitter van de Sovjet verwijderd. En ze worden nog sneller verwijderd als ze in conflict komen met de secretaris van het regionale comité van de partij. Het gevolg hiervan is dat het principe van verkiezingen tot generlei waarde wordt gereduceeerd en verantwoordelijkheid naar de kiezers een wassen neus wordt.

Het is daarom noodzakelijk:
1) een ferm beleid aan te nemen tot een gevecht tegen de ambtenarij en dit gevecht te voeren zoals Lenin het voorstelde, op basis van een echte strijd om de uitbuitende tendensen van de nieuwe bourgeoisie en de Koelak in toom te houden, door middel van een constante ontwikkeling van arbeidersdemocratie in de partij, vakbonden en de Sovjets.
2) dat er voor wordt gezorgd dat de slogan om de arbeiders, boerenknecht, keuterboer en midden-boer in nauw contact met de staat wordt gebracht, tegen de Koelak en de onvoorwaardelijke onderwerping van het staatsapparaat aan de essentiële belangen van de zwoegende massa’s ook wordt uitgevoerd.
3) de klasse activiteit van de arbeiders, knechten en keuter,- en middenboeren wordt verhoogd als basis om de Sovjets nieuw leven in te blazen.
4) de stedelijke Sovjets omgevormd worden tot echte organen van proletarische macht en instrumenten om de grote massa van werkende mensen te betrekken bij de taken van het besturen van de socialistische opbouw zodat, niet in woorden, maar in daden, de controle van de stedelijke Sovjets over het werk van de regionale uitvoerende comités en de organen die hieraan ondergeschikt zijn, ook echt wordt gerealiseerd.
5) het verwijderen van verkozen Sovjetbestuurders volledig wordt gestopt, tenzij dit werkelijk absoluut noodzakelijk is, in welk geval de oorzaken bekend dienen worden gemaakt aan de kiezers.
6) we voor elkaar moeten zien te krijgen dat de meest ongeschoolde arbeider en de meest onderontwikkelde boerenmeid er door ervaring van worden overtuigd dat ze bij welk staatsinstituut dan ook aandacht, goede raad en alle mogelijk steun zullen vinden.

Een oorlog van de imperialisten tegen de Sovjet Unie is niet alleen waarschijnlijk, maar zelfs onvermijdelijk. Om dit gevaar uit te stellen en zoveel tijd als mogelijk te winnen, ter verster-king van de Sovjet Unie en ter consolidatie van het internationale proletariaat, is onze belangrijkste praktische aangelegenheid. Alleen een zegevierende proletarische revolutie in de dominante landen kan uiteindelijk dit gevaar wegnemen.

De dreiging van een wereldoorlog neemt toe om de volgende redenen:
a) deze jaren van strijd door het kapitalisme om zich te versterken en het gedeeltelijk behaalde succes hierin, heeft van de marktkwestie een brandend vraagstuk gemaakt voor alle leidende landen;
b) de imperialistische bourgeoisie, overtuigd van de onweerlegbare groei van de economische macht van de Sovjet Unie, ziet ook dat de proletarische dictatuur, beschermd door het monopolie op buitenlandse handel, nooit aan de kapitalisten een vrije markt in de Sovjet Unie zal geven;
c) De imperialistische bourgeoisie speculeert op de binnenlandse problemen in de Sovjet Unie;
d) De nederlaag van de revolutie in China, volgend op de nederlaag van de Algemene Staking in Engeland, heeft de imperialisten vervuld van hoop dat ze erin zullen slagen de Sovjet Unie te verpletteren.

De breuk in de diplomatieke betrekkingen tussen Engeland en de Sovjet Unie was al lang geleden voorbereid, maar de nederlaag van de Chinese Revolutie heeft deze versneld. In dat opzicht was het een beloning voor de weigering van het Centraal Comité om in China een echt Bolsjewistisch beleid te voeren. Het zou een grote vergissing zijn te denken dat deze zaak zichzelf zal beperken tot slechts een verandering in de vormen van handel tussen de Britten en ons. (We zullen handelen met de Britten zoals met Amerika) Het is nu perfect duidelijk geworden dat het Britse Rijk een groter opgezet actieplan heeft. Ze is een oorlog tegen de Sovjet Unie aan het voorbereiden, met een mandaat van de bourgeoisie van meerdere landen in haar achterzak en met het doel ons te betrekken in een oorlog met Polen, Roemenië en de Baltische Staten en misschien ook Joegoslavië, Italië en Hongarije.

Polen zou, naar het lijkt, een langere periode van voorbereiding tot een oorlog tegen ons verkiezen. Maar het is niet onmogelijk dat Engeland haar zal dwingen eerder het gevecht aan te gaan dan ze lief is.

In Frankrijk vindt de Britse druk om tot een verenigd front tegen de Sovjet Unie te komen een willig oor bij een invloedrijk deel van de bourgeoisie. Ze worden steeds ontoegeeflijker in de eisen die ze stellen en zullen, natuurlijk, op een voor hen gunstig moment, er niet voor terug deinzen een diplomatieke breuk te forceren.

Het huidige diplomatieke draaikontengedrag van Duitsland maakt haar algemene oriëntatie op het Westen alleen maar duidelijker. De Duitse bourgeoisie heeft al openlijk verklaard dat ze in een oorlog met de Sovjet Unie in het begin misschien neutraal zal blijven (zoals de Verenigde Staten in 1914). Dit natuurlijk om zoveel mogelijk te winnen bij een oorlog, om daarna haar neutraliteit tegen een goede prijs te verhandelen aan de Westerse Imperialisten. Vanuit het fundamentele belang van de Sovjet Unie is er geen grotere fout mogelijk dan het voor zichzelf verborgen houden van dit overgaan van de Duitse bourgeoisie naar een Westerse oriëntatie. Een onverwachte dreun vanuit de Duitse bourgeoisie kon wel eens van beslissende betekenis voor ons zijn. Alleen een zeer duidelijke verklaring over hoe de zaken er voor staan, alleen het opwekken van waakzaamheid van de arbeiders van de Sovjet Unie en die van Duitsland kan ons tegen zo’n slag beschermen, of het op zijn minst de Duitse bourgeoisie heel moeilijk maken, deze dreun uit te delen.

De Japanse bourgeoisie is niet minder behendig aan het manoeuvreren dan de Duitsers, ten aanzien van de Sovjet Unie. Ze verbergt zeer slim haar sporen en doet alsof ze ons vriendelijk is gezind. Ze heeft zelfs, tijdelijk, de overname van de Chinese Oostelijke Spoorweg door Tsjang Tso Lin opgeschort. Maar in het geheim houdt ze in China de touwtjes in handen en kan spoedig haar masker ten opzichte van ons afwerpen.

In het nabije Oosten (Turkije en Perzië) hebben we, op z’n zachtst gezegd, nog niet een situatie bereikt die ons, in geval van een imperialistische aanval, een zekere neutraliteit garandeert. Het zou wijzer zijn ervan uit te gaan dat in zo’n geval de regeringen van deze staten zich, onder druk gezet, gedwongen zullen zien, naar de pijpen van de imperialisten te dansen, tegen de Sovjet Unie.

In het geval van een aanval op ons zal de Verenigde Staten, die haar onvermurwbare houding ten opzichte van ons heeft gehandhaafd, de rol van de imperialistische achterhoede vervullen. Het belang van deze rol zal des te groter worden, omdat zij juist degene is die in staat is de financiering van een oorlog tegen de Sovjet Unie te garanderen.

Samenvattend: terwijl de jaren 1923-1925 jaren van erkenning waren voor de Sovjet Unie door een reeks van burgerlijke staten, zal de periode die nu aanvangt er een zijn van verwijdering en breuken. De erkenning van de voorafgaande periode betekende niet noodzakelijkerwijs dat vrede gegarandeerd was en de adempauze voort zou duren. De verwikkelingen van de huidige periode betekenen nog niet dat de oorlog onvermijdelijk is in de nabije toekomst. Maar dat we een nieuwe tijd van extreme spanning zijn ingegaan in de internationale situatie, die de mogelijkheid van een aanval op de Sovjet Unie met zich meebrengt, staat buiten twijfel.

De tegenstellingen binnen de kapitalistische wereld zijn erg groot. Om voor een langere periode een verenigd front tegen ons te vormen zal een enorme opgave zijn voor de wereldbourgeoisie. Maar deelovereenkomsten van verscheidene burgerlijke staten tegen ons zijn, voor een bepaalde periode, wel degelijk mogelijk.

Al deze zaken bij elkaar dwingen onze partij om: 1) te erkennen dat de internationale situatie gevaarlijk is. 2) de problemen van de internationale politiek weer onder de aandacht te brengen van brede lagen van de bevolking en 3) om zeer intense en alzijdige voorbereidingen te treffen ter verdediging van de Sovjet Unie in geval van oorlog.

De burgerlijke partijen, de officiële Sociaal-democratie incluis, zal op elke manier proberen haar eigen bevolking een rad voor ogen te draaien ten aanzien van de werkelijke redenen van de oorlog die het imperialisme aan het voorbereiden is tegen de Sovjet Unie. Het is nu onze taak om aan zoveel mogelijk mensen over de gehele wereld uit te leggen, dat dit een oorlog zal zijn van de imperialisten en slaveneigenaars tegen de eerste proletarische staat en dictatuur. Een oorlog van kapitalisme tegen socialisme. In deze oorlog zal de imperialistische bourgeoisie in essentie vechten om het hele systeem van kapitalistische loonslavernij in stand te houden. De Sovjet Unie zal vechten voor de belangen van het internationale proletariaat, de koloniale en semi-koloniale en onderworpen landen, de internationale revolutie en socialisme.

Ons gehele werk zou al onder de volgende slogans moeten worden uitgevoerd:
- Weg met de oorlog van de imperialisten tegen de staat van proletarische dictatuur.
- Het omzetten van de imperialistische oorlog in een burgeroorlog in alle staten die de Sovjet Unie aanvallen.
- Een nederlaag voor elke burgerlijke staat die oorlog voert met de Sovjet Unie. Elke oprechte proletariër van een kapitalistisch land zou actief de nederlaag van zijn eigen regering moeten bewerkstelligen.
- Het overlopen van elke buitenlandse soldaat, die zijn eigen slavenhouders niet wil helpen, naar het Rode Leger. De Sovjet Unie is het vaderland van iedere arbeider.
- De slogan: Verdediging van het Vaderland, is een rookgordijn voor de belangen van het imperialisme in alle burgerlijke landen, uitgezonderd de koloniale en semi-koloniale landen, die een nationale revolutionaire oorlog voeren tegen de imperia-listen. In de Sovjet Unie zal ‘Verdediging van het Vaderland’ wel een correcte zijn, omdat we het socialistische vaderland verdedigen, de basis van de wereldwijde arbeidersbeweging.
- Wij zijn verdedigers van het vaderland sinds 25 oktober 1917. Onze patriottische oorlog zal een oorlog voor de Sovjet Republieken zijn, als een van de vooruit geschoven posten van het internationale socialistische leger. Onze patriottische oorlog is geen stap in de richting van een burgerlijke staat, maar een stap in de richting van de internationale socialistische revolutie (Lenin). Onze verdediging van het vaderland is de verdediging van de proletarische dictatuur. Onze oorlog zal gevoerd worden door arbeiders en boerenknechten, met de steun van de arme boeren en een verbond met de middenboeren tegen onze eigen Koelakken, nieuwe bourgeoisie, bureaucraten, specialisten van de Oestrialov-school en Witte emigranten. Onze oorlog zal een rechtvaardige oorlog zijn. Eenieder die de Sovjet Unie niet verdedigd is ontegenzeggelijk een verrader van het internationale proletariaat.

De nederlaag van de Chinese revolutie en haar oorzaken

De nederlaag van de Chinese revolutie heeft de werkelijke krachtsverhoudingen veranderd ten gunste van het imperialisme, hoewel natuurlijk maar tijdelijk. Nieuwe revolutionaire conflicten en een nieuwe revolutie in China zijn onvermijdelijk. Dit komt voort uit de gehele situatie.

De opportunistische leiding probeert, na de gebeurtenis, haar eigen falen te verklaren uit de zogenaamde objectieve krachtsverhoudingen. Wat ze vergeten te vertellen is dat ze gisteren nog een snelle overwinning van de socialistische revolutie in China voorspelden op basis van diezelfde krachtsverhoudingen.

De beslissende oorzaak van de ongelukkige uitkomst van de Chinese revolutie in de huidige fase was het fundamentele foutieve beleid van de Russische Communistische Partij en de gehele Komintern. Het netto resultaat was, dat op de beslissende momenten er feitelijk in China geen echte Bolsjewistische Partij bestond. Om de schuld daarvoor nu alleen bij de Chinese Communisten te leggen is oppervlakkig en verachtelijk.

In China hebben we een klassiek experiment gezien van de toepassing van de Mensjewistische tactiek in een burgerlijk democratische revolutie. Dat is de reden waarom het Chinese proletariaat niet alleen geen zegevierend 1905 heeft behaald (Lenin), maar tot dusver in feite alleen dezelfde rol speelde als het Europese proletariaat in de revoluties van 1848. Het bijzondere van de Chinese revolutie in de huidige internationale situatie is niet dat er in China een zogenaamde revolutionaire liberale bourgeoisie is, waarop alle hoop van het beleid van Stalin-Martynov-Boekarin was gericht. Haar bijzonderheden zijn de navolgende:

1) De Chinese boerenbevolking, die zwaarder wordt onderdrukt dan de Russische onder het Tsarisme, gebukt als ze gaan onder de eigen, zowel als buitenlandse uitbuiters, kon in opstand komen en heeft dat ook gedaan, op grotere schaal dan de Russische boerenbevolking in de revolutie van 1905.

2) De leuze voor Sovjets, zoals door Lenin werd voorgesteld voor China in 1920, was des te correcter onder de omstandigheden in de periode 1926-1927. Sovjets in China hadden voor vormen van consolidatie voor de boerenkracht gezorgd, onder leiding van het proletariaat. Zij zouden de echte organen van de revolutionair-democratische dictatuur van het proletariaat en de boeren zijn geweest. En dat betekent organen van echt verzet tegen de bourgeois Kwomintang en de Chinese Cavaignacs die hieruit voortkwamen. De doctrine van Lenin, dat een burgerlijk-democratische revolutie alleen kan worden doorgevoerd door een unie van de arbeidersklasse en de boeren (onder de leiding van eerstgenoemde) tegen de bourgeoisie, is niet alleen van toepassing op China en vergelijkbare koloniale en semi-koloniale landen, maar is in feite een indicatie van de enige weg naar de overwinning in deze landen.

3) Uit dit alles volgt dat een revolutionair-democratische dictatuur van het proletariaat en de boeren, als deze was uitgekristalliseerd in de vorm van Sovjets in China, in de huidige periode van imperialistische oorlogen en proletarische revoluties, gemodificeerd als ze worden door het bestaan van de Sovjet Unie, een uitgelezen kans had gehad om zich relatief snel om te vormen tot een socialistische revolutie.

Buiten dit beleid, bleef alleen nog de Mensjewistische route van allianties met de liberale bourgeoisie over, die onvermijdelijk leidt tot een nederlaag van de arbeidersklasse. Dat is wat er werkelijk gebeurde in China in 1927.

Alle beslissingen die tijdens het leven van Lenin werden genomen door het Tweede en Vierde Congres van de Komintern ten aanzien van Sovjets in de Oriënt, over de volledige onafhankelijkheid van arbeiders communistische partijen in landen die een nationaal-revolutionaire beweging kennen; en van de eenheid tussen de arbeidersklasse en de boeren tegen haar bourgeoisie en buitenlandse imperialisten, al deze besluiten werden compleet vergeten.

De resolutie van het zevende vergrootte plenum van het Uitvoerend Comité van de Komintern (november 1926) gaf niet alleen geen echte Leninistische evaluatie van de toen al zich krachtig ontwikkelende gebeurtenissen in China, maar betekenden een algehele overgang naar de Mensjewistische koers, zoals gepropageerd door Martynov. In de resolutie werd met geen woord gerept, hoe onwaarschijnlijk dit ook moge klinken, over de eerste contrarevolutionaire staatsgreep van Tsjang Kai Sjek in maart 1926. Geen woord over het doodschieten van arbeiders en boeren en andere onderdrukkingsmaatregelen die door de Kantonese Regering in een reeks van provinciën werden genomen in de zomer en herfst van 1926. Geen woord over de dwangmaatregelen die aan de arbeidersklasse werden opgelegd. Geen woord over het neerslaan van stakingen door de Kantonese Regering en de steun die ze leverde aan de gele stakingsbrekende vakbonden van de werkgevers. Geen woord over de pogingen van de Kantonese Regering om de boerenbeweging te wurgen, te vertrappen en haar uitbreiding en ontwikkeling in de kiem te smoren. In de resolutie van het Zevende Plenum is er geen eis te vinden tot het bewapenen van de arbeiders, geen oproep om te vechten tegen de contrarevolutionaire Generale Staf. De troepen van Tsjang Kai Tsjek worden in de resolutie omschreven als een revolutionair leger. Er wordt geen oproep gedaan om een dagelijkse Communistische krant op te richten en er wordt zelfs niet duidelijk en onomwonden opgeroepen tot de vorming van een echte onafhankelijke Chinese communistische partij. En om het helemaal compleet te maken, drong het Zevende Plenum er bij de communisten op aan deel te nemen aan de nationale regering, een stap die onder de bestaande omstandigheden alleen maar tot een grootst denkbare ramp kon leiden.

De resolutie van de Komintern stelt: Het apparaat van de nationale revolutionaire regering (oftewel de regering van Tsjang Kai Sjek) biedt een echte weg naar solidariteit met de boeren. Op dezelfde plek stelt ze (en dit in november 1926) dat zelfs sommige lagen van de Grootbourgeoisie (!) voor een bepaalde periode hand in hand met de revolutie kunnen lopen.

De resolutie van het Zevende Plenum zweeg in alle toonaarden over het feit dat het Centraal Comité van de Chinese Partij, na maart 1926, zich moeite getroostte om het Sun Yat Sen-isme niet te bekritiseren, haar elementaire rechten om een onafhankelijke arbeiderspartij te zijn opgaf, een Kadet agrarisch programma aannam en, als laatste, het aan de secretaris van het Centraal Comité, kameraad Tsjen Du Hsiu toestond, om in een open brief op 4 juli 1926 te stellen, dat het Sun Yat Sen-isme het gezamenlijke heil van de arbeiders en de bourgeoisie in de nationale beweging was.

Ongeveer tegelijkertijd gaven de meest verantwoordelijke Russische kameraden het advies, dat de ontwikkeling van een burgeroorlog in het land de gevechtscapaciteit van de Kuomin tang zou kunnen ondermijnen. Met andere woorden, ze gaven officieel een verbod op de ontwikkeling van een agrarische revolutie.

Op 5 april 1927, toen naar het leek de situatie al volstrekt duidelijk zou moeten zijn, kondigde kameraad Stalin, op een bijeenkomst van de partij in Moskou in de Zuilenzaal, dat Tsjang Kai Sjek een strijder tegen het imperialisme was, dat Tsjang Kai Sjek zich onderwierp aan de discipline van de Kuomin Tang en daarom een betrouwbaar bondgenoot was. In het midden van mei 1927, toen de zaak nog duidelijker was geworden, verklaarde kameraad Stalin dat de Kuomin Tang in Yuan een revolutionaire Kuomin Tang was, een revolutionair centrum dat rechtse elementen had uitgestoten.

De Achtste, uitgebreide, Zitting van het Uitvoerend Comité van de Komintern in mei 1927 wist niet de kracht te vinden om deze Mensjewistische fouten recht te zetten.

Op de Achtste Zitting bracht de Oppositie de navolgende verklaring naar voren: “Het plenum zou correct handelen als de resolutie van Boekarin in zijn geheel herroepen zou worden en vervangen door een resolutie waar in ieder geval het volgende in terug zou moeten komen: De boeren en de arbeiders moeten de leiders van de Linkse Kuomin Tang niet vertrouwen, maar moeten hun eigen Sovjets opzetten, samen met de soldaten. De Sovjets zouden de arbeiders en de voorhoede van de boeren moeten bewapenen. De Communistische Partij zou haar volledige onafhankelijkheid moeten bewaren, een dagelijkse krant opzetten en het organiseren van Sovjets moeten aansturen. Het land moet onmiddellijk van de grootgrondbezitters worden afgepakt. De reactionaire bureaucratie moet onmiddellijk omver geworpen worden. Verraderlijke generaals en contrarevolutionairen in het algemeen moeten onmiddellijk worden aangepakt. Een algemene lijn in de richting van de vestiging van een democratische dictatuur door de Sovjets van arbeiders en boerenafgevaardigden”.

De poging van de Oppositie om de partij te waarschuwen dat de Kuomin Tang in Yuan in het geheel geen revolutionaire Kuomin Tang was, werden door Stalin en Boekarin afgedaan als een gevecht tegen de partij. Een aanval tegen de Chinese Revolutie, etcetera.

IJlberichten over de werkelijke stand van zaken met betrekking tot de revolutie en contra-revolutie in China werden achtergehouden of vervalst. Het ging zelfs zo ver dat in ons centrale partijorgaan [Pravda, 3 juli, 1927] de ontwapening van de arbeiders door de Chinese Generaals onder de kop “Verbroedering tussen Soldaten En Arbeiders” werd gepubliceerd. Als belediging van Lenin’s’ leerstellingen, durfde Stalin te beweren dat de slogan “Sovjets In China” de eis inhield van een onmiddellijke vorming van de proletarische dictatuur. Feitelijk stelde Lenin al zo lang geleden als de Revolutie van 1905, de slogan voor: “Sovjets als orgaan van de democratische dictatuur van de arbeiders en de boeren”. De slogan Sovjets in China, op tijd naar voren gebracht door de Oppositie, werd door Stalin en Boekarin ontvangen met de beschuldiging van het helpen en ophitsen van de contrarevolutie, etc. Toen de verzetscentra van de arbeiders en boeren werden verpletterd door onze generaals, de revolutionaire generaals, brachten Stalin en Boekarin om hun eigen failliet te verbergen, plotseling de slogan Sovjets in China naar voren, om die de dag daarop weer te vergeten.

In eerste instantie werd de Chinese Communistische Partij afgeschilderd als een modelsectie van de Internationale en zelfs de geringste kritiek door de Oppositie, in een periode dat fouten nog hersteld konden worden, werd onderdrukt en afgedaan als een smadelijke aanval op de Chinese Partij. Later, toen de jammerlijke afgang van Martynov, Stalin en Boekarin overduidelijk werd, probeerden ze alle schuld op de jonge Chinese Communistische Partij af te schuiven.

In het begin werd alles gezet op Tsjang Kai Sjek, daarna op Tang Sjeng Shi, daarna op Feng Hu Hsiang en daarna op de oude getrouwe Wang Ching Wei. De een na de andere beul van de arbeiders en boeren werd bejubeld als een strijder tegen het imperialisme en onze bondgenoot.

Dit Mensjewistische beleid wordt nu gecomplementeerd met de openlijke castratie van de revolutionaire leerstellingen van Lenin. Stalin, Boekarin en de ‘Nieuwe School’ houden zich nu bezig met te bewijzen dat de leerstellingen van Lenin over de nationaal revolutionaire beweging in feite niets anders waren dan een lofzang op een unie met de bourgeoisie.

In 1920, op het Tweede Congres van de Komintern, zei Lenin: “Er heeft zich een zekere samenspalt tussen de burgerlijke klassen van de imperialistische en koloniale landen voltrokken, zodanig dat in veel, zoniet de meeste gevallen, de bourgeoisie van het onderdrukte land, hoewel ze de nationale beweging steunt, ze tegelijkertijd, samen met de imperialistische bourgeoisie vecht tegen alle revolutionaire bewegingen en revolutionaire klassen [Deel XVII, blz. 275].

Hoe zou Lenin diegenen afstraffen die naar hem durven te verwijzen ter rechtvaardiging van hun Mensjewistische beleid van een unie met Tsjang Kai Sjek en Wang Ching Wei? Lenin sprak hier zelf over in maart 1917: “Onze revolutie is burgerlijk en daarom moeten de arbeiders de bourgeoisie steunen, stellen de voor niets deugende politici uit het kamp der liquidatoren. Wij marxisten zeggen; onze revolutie is burgerlijk, daarom moeten de arbeiders de ogen van eenieder openen voor het bedrog van de burgerlijke politici en het volk scholen, niet de woorden van deze politici te geloven, maar op hun eigen kracht te vertrouwen, op hun eigen organisaties, op hun eigen eenheid, op hun eigen wapens en munitie [Deel XIV, 1e sectie, blz. 11].

Er bestaat geen grotere misdaad tegen het internationale proletariaat dan deze poging om Lenin voor te stellen als een apostel van een verbond met de bourgeoisie. Er is in de geschiedenis van revolutionaire strijd maar moeilijk een geval te vinden, waarin de marxistische voorspellingen zo snel en zo accuraat werden bevestigd, als in het geval van de zienswijze van de Oppositie ten aanzien van de problemen van de Chinese Revolutie in 1926-1927.

Een studie naar de loop van de gebeurtenissen in de Chinese Revolutie en de oorzaken van haar nederlaag is de urgente en noodzakelijke taak van Communisten over de gehele wereld. Deze vraagstukken zullen morgen vraagstukken van leven en dood worden voor de arbeidersbeweging, niet alleen in China, maar ook in India en andere Oostelijke landen en dus voor het gehele internationale proletariaat. In de debatten over deze vraagstukken, die aan de grondvesten van het Marxistische wereldbeeld raken, zullen de nieuwe Bolsjewistische kaders van de toekomstige revolutie worden gevormd.

DE GEDEELTELIJKE STABILISATIE VAN HET KAPITALISME EN DE TACTIEKEN VAN DE KOMINTERN

Een van de fundamentele uitgangspunten van het Bolsjewisme is dat het tijdperk dat begon met de Eerste Wereldoorlog en onze revolutie, een tijdperk is van socialistische revolutie. De Communistische Internationale was opgericht als partij van de wereldrevolutie. De bevestiging van dit feit is te vinden in het 21-punten programma. En het was voornamelijk hierom dat de Communisten afsplitsten van de Sociaal-democraten, Onafhankelijken en Mensjewieken van allerlei slag.

Een erkenning van het feit dat de Oorlog en oktober een periode van wereldrevolutie inluidde, betekent natuurlijk niet dat er op ieder moment een revolutionaire situatie is. Op bepaalde periode, in bepaalde landen en in bepaalde productietakken is het stervende kapitalisme in staat tot een gedeeltelijk opnieuw vestigen van haar economie en zelfs een verdere ontwikkeling van haar productiekrachten (Lenin). Het tijdperk van de wereldrevolutie kent haar pieken en haar dalen. En des te belangrijker is dus de bereidheid van de arbeidersklasse en haar partij, de mate van invloed die wordt uitgeoefend door de contrarevolutionaire Sociaal-democratie en de correcte leiding van de Komintern. Maar deze eb en vloed van de revolutie tast de fundamentele Leninistische evaluatie van dit huidige tijdperk als geheel, in het geheel niet aan. Alleen deze evaluatie kan de basis vormen van de revolutionaire strategie van de Communistische Internationale (Komintern).

Toch is er, als gevolg van een reeks van nederlagen van de internationale revolutionaire beweging en de pessimistische stemming die hierdoor is ontstaan, onder de Stalin groep, zonder dat ze het zelf in de gaten hebben, een volledig nieuwe en in feite Sociaal-democratische inschatting van het huidige tijdperk ontstaan. De hele theorie van het Socialisme in één land is in essentie gebaseerd op de aanname dat de stabilisatie van het kapitalisme nog enkele decennia voort zal duren. Deze hele theorie is in feite het product van de gedegenereerde stemming van de apostelen van stabilisatie. Het is geen toeval dat de theorie van het socialisme in één land door de Socialisten-Revolutionairen, ter linker en rechterzijde wordt omarmd. Tsjernov zelf heeft over dit thema geschreven, over het Communistische populisme van Stalin en Boekarin. Het orgaan van de linkse SR-en schreef: Stalin in Boekarin bevestigen, net als de Narodniki, dat het socialisme in één land kan overwinnen [Znamya Borby, no. 17 en 18, 1926]. De SR-en steunen deze theorie omdat ze hierin een weerlegging van de tactiek van wereldrevolutie zien.

In de resolutie van het 14e Partijcongres, aangenomen op het verslag van Stalin, wordt de navolgende overduidelijk onjuiste verklaring gegeven: “Op het gebied van de internationale verhoudingen zien we een versterking en verlenging van de adempauze, die zichzelf aan het veranderen is in een hele periode [verslag van het 14e Congres, blz. 957]”. Op de 7e, uitgebreide, zitting van het Uitvoerend Comité van de Komintern (7 dec., 1926) baseerde Stalin het gehele beleid van de Internationale op diezelfde, volledig foutieve inschatting van de wereldsituatie [woordelijk verslag, blz. 12]. Deze inschatting is al overduidelijk onjuist gebleken.

De resolutie van de gezamenlijke zitting van het Centraal Comité en de Centrale Controle Commissie (juli-augustus 1927) spreekt, zonder de geringste aanwijzingen, van de technische, economische en politieke stabilisatie van het kapitalisme. Dit brengt de Stalinistische opvatting over de toestand van de wereld wel heel dicht in de buurt van de leiders van de Tweede Internationale (Otto Bauer, Hilferding, Kautsky en anderen).

Er zijn nu zo’n anderhalf jaar voorbij sinds het 14e Congres. In die periode, om alleen de belangrijkste eruit te lichten, is er een algemene staking in Engeland geweest, de gigantische gebeurtenissen van de Chinese Revolutie en de arbeidersopstand in Wenen. Deze gebeurtenissen, die onweerstaanbaar voortkomen uit de huidige omstandigheden van stabilisatie, tonen ons hoeveel ontplofbaar materiaal er is verzameld onder het kapitalisme, hoe instabiel de situatie is. Deze gebeurtenissen staan haaks op de theorie van socialisme in één land.

Keerzijde van de stabilisatie van het kapitalisme is de werkloze bevolking van 20 miljoen, de kolossale overcapaciteit van het productieapparaat, de ziekelijke groei van de militaire voorbereidingen en de buitengewone instabiliteit in de internationale economische verhoudingen. Niets maakt de tevergeefse hoop op een langdurige vredesperiode zo duidelijk als de nieuwe oorlogsdreiging die nu over Europa hangt. Het zijn de kleinburgers die al jaren over decennia van stabilisatie dromen, verblind als ze zijn door de overwinning van het kapitalisme over de arbeiders, verblind door de technische, economische en politieke successen van het kapitalisme. Maar de echte feiten wijzen op de ontwikkeling in de richting van een oorlog die elke stabiliteit van haar weg zal blazen. En daarnaast proberen de arbeiders en onderdrukte massa’s van het Oosten keer op keer om met geweld deze stabiliteit omver te werpen. Nu in Engeland, in China en in Wenen. Een algemene staking in Engeland en maar 5000 leden in de Britse Communistische Partij. Een arbeidersopstand in Wenen met genoeg slachtoffers voor een hele revolutie en dat met maar 6000 leden in de Oostenrijkse Communistische Partij. Een militaire opstand van de arbeiders en boerenmassa’s in China en het Centraal Comité blijkt niet meer dan een aanhangsel te zijn van de burgerlijke leiding van de Kuomin Tang! Dat zijn de schrijnende tegenstellingen van de huidige wereldsituatie. Dat zijn de feiten die de stabilisatie van het kapitalisme versterken en verlengen. Ons grootste probleem is de Communistische Partijen te helpen zich te verheffen tot de hoogte van de gigantische vraag die door de huidige periode aan haar worden gesteld. Maar dit vooronderstelt in de eerste plaats een juist begrip van het karakter van de wereldsituatie door de Communistische Internationale zelf.

Onze internationale communistische partij (de Komintern) zou zichzelf tot taak moeten stellen om de gehele internationale arbeidersklasse te consolideren rond de strijd om oorlog te voorkomen, de Sovjet Unie te verdedigen en de imperialistische oorlog om te zetten in een gevecht voor het socialisme. Om dit te bereiken moet de Communistische arbeider boven alles de revolutionair gezinde arbeider, die geen Communist, of niet partijgebonden, Sociaal-democratisch, syndicalistisch, anarchistisch, of vakbondsactivist is en ook die oprechte arbeider die nog steeds lid is van een puur burgerlijke organisatie, naar zijn zijde overhalen. Bij een arbeiderseenheidsfront moet gedacht worden aan de eenheid van alle arbeiders die de wil hebben tegen het kapitalisme te vechten en dat houdt dus ook de anarcho-syndicalistische arbeiders, etc. in. In de Latijnse landen is dit aantal nog steeds aanzienlijk. Dit was de resolutie van het Vierde Congres van de Komintern, in de tijd van Lenin. En deze heeft aan geldigheid en toepasbaarheid nog niets ingeboet. De huidige activiteiten van de leiders van de Tweede Internationale en de Amsterdamse Vakbondsinternationale maken het volkomen duidelijk dat in een toekomstige oorlog, hun schaamteloosheid en schurkachtige verraderlijkheid die ze in de oorlog van 1914-1918 ten toon spreidden, nog zullen overtreffen. Paul Boncour (Frankrijk) heeft een wet geïntroduceerd die de arbeiders op voorhand aan een burgerlijke dictator in oorlogstijd uitlevert. Het algemene bestuur van de TUC (Engelse Vakbondscentrale) verdedigt de moordenaars van Voikov en heeft haar zegen gegeven aan de troepenzendingen naar China. Kautsky (Duitsland) heeft zijn steun betuigd aan een gewapende opstand tegen de Sovjetmacht in Rusland en het Centraal Comité van de Duitse Sociaal-democratie organiseert een granaten-campagne. De Sociaal-democratische ministers van Finland en Letland en de leiders van de Poolse Socialistische Partij hebben herhaaldelijk hun steun verklaard aan een oorlog tegen de Sovjet Unie. De leiders van de Amerikaanse officiële vakbondsorganisatie spreken de taal van de meest kwaadaardige reactionairen en vechten openlijk tegen de erkenning van de Sovjet Unie. De socialisten van de Balkan steunen de beulen van hun eigen arbeiders en zijn altijd bereid elke campagne tegen het vreemde Sovjetregime te steunen. De Oostenrijkse sociaal-democratische leiders zijn in woorden voor de Sovjet Unie, maar zullen op het beslissende moment overduidelijk aan de kant van de kapitalisten staan. De Russische Mensjewiki en SR-en pleiten niet voor een interventie tegen de Sovjet Unie, alleen omdat er nog geen sterke machten zijn die kunnen interveniëren. De leiders van de zogenaamde Linkse Sociaal-democratie, die de contrarevolutionaire essentie van hun standpunten verborgen houden, zijn nog het ergste gevaar, omdat zij meer dan wie ook de arbeiders die de Sociaal-democratische banier volgen tegen houden definitief te breken met deze agenten van de bourgeoisie in de arbeidersbeweging. Voormalige leden van de Komintern (zoals Katz, Schwartz, Korsch, Rosenberg) spelen dezelfde verraderlijke rol, alleen hebben ze via de ultra linkse route gebroken met het Communisme.

Flirten met deze Sociaal-democratische leiders (absoluut antirevolutionair in al haar verschijningsvormen, van openlijk rechts tot zogenaamd links) zal steeds gevaarlijker worden naarmate de oorlog dichterbij komt. De tactiek van het eenheidsfront mag onder geen voorwaarde worden geïnterpreteerd als een Bloc met de verraders van het Algemeen Bestuur van de TUC, of als een toenadering tot de Amsterdamse Internationale. Zo’n politiek verzwakt en verward de arbeidersklasse, versterkt het prestige van ontegenzeggelijke verraders en zal de maximale consolidatie van onze eigen krachten verhinderen. De foutieve koers, samengevat door Stalin in de zin: Vuur op Links, heeft er de laatste twee jaar voor gezorgd dat de overheersende rol van de leiding van de meest belangrijke secties van de Internationale in handen is overgegaan van de rechtervleugel, tegen de zin van de Communistische arbeiders (dit is gebeurd in Duitsland, Polen, Tsjecho-Slowakije, Frankrijk, Italië en Groot-Brittannië).

Het beleid van deze dominerende rechtse groepen, gericht op het totaal afsnijden van de linkervleugel van de Komintern, verzwakt de kracht van de Internationale en is een voorteken van onheilspellend gevaar. Met name de uitsluiting van de Urbahns groep in Duitsland werd gedicteerd door dit beleid om de hele linkervleugel van de Internationale weg te jagen. Door ongepast enige scherpe polemische frasen te benadrukken die door linkse participanten van Urbahns en Maslov werden gebruikt, als weerwoord tegen de genadeloze beschuldigingen van renegaten, contrarevolutionairen, agenten van Chamberlain, etc. door de Stalin-groep, pogen deze laatste zeer volhardend Duits Links in de richting van een tweede partij te duwen. De Stalin groep stelt alles in het werk er voor te zorgen dat een splitsing in de rijen van de Duitse Communisten een voldongen feit wordt.

In werkelijkheid, op basis van alle fundamentele kwesties van de internationale arbeidersbeweging, steunt de Urbahns groep en zal op het beslissende moment ongetwijfeld tot de laatste snik volharden in de steun aan de Sovjet Unie. Zij omvat honderdduizenden oude doodgewone arbeidersbolsjewieken, verbonden met brede lagen van het proletariaat. Ze heeft de sympathie van vele duizenden Communisten van de arbeidersklasse, die wel lid gebleven zijn van de Duitse Communistische Partij.

Het weer toelaten van al deze uitgesloten kameraden tot de Internationale, die de autoriteit van de congressen van de Internationale erkennen, met als eerste de Urbahns groep, is de eerste stap in het corrigeren van de stappen die Stalin heeft gezet in de richting van een splitsing in de Internationale. In zijn boek “De Linkse Stroming, een kinderziekte van het Communisme” stelde Lenin, de fouten van de echte ultralinksen aan de kaak stellend, dat de werkelijke vijand van het Bolsjewisme binnen de arbeidersbeweging het Opportunisme was en bleef. Ook op internationale schaal is dit het voornaamste gevaar [Deel XVII, blz. 124]. Op het Tweede Congres van de Komintern voegde Lenin aan deze verklaring toe dat in vergelijking met deze taak, het tamelijk eenvoudig zal zijn om de fouten van de linkse tendens in het Communisme te corrigeren [Deel XVII, blz. 267]. Toen hij het over links had, bedoelde Lenin de ultralinksen. Terwijl Stalin, als hij het over het gevecht tegen ultralinks heeft, de revolutionaire Leninisten bedoelt.

Een beslissend gevecht tegen de rechtse opportunistische beweging als voornaamste vijand en het corrigeren van de fouten van de linkse tendens; dat was de slogan van Lenin. Wij, de Opposanten, stellen dezelfde leuze voor.

De kracht van het socialistische opportunisme is in de laatste analyse de macht van het kapitalisme. In de eerste jaren na de oorlogscrisis (1918-1921) toen het kapitalisme snel de afgrond ingleed, verzwakte ook de officiële Sociaal-democratie en stortte ineen. Deze jaren van gedeeltelijke stabilisatie van het kapitalisme heeft ook een tijdelijke versterking van de Sociaal-democratie met zich meegebracht. De nederlaag van de Italiaanse arbeiders in 1920-1921, die van het Duitse proletariaat in 1921-1923, de nederlaag van de Britse Algemene Staking in 1926 en de nederlaag van het Chinese proletariaat in 1927, wat ook de oorzaken mogen zijn geweest, zijn zelf de bron geworden van een tijdelijke neergang van de revolutionaire golf onder de toplagen van het proletariaat. Voor een bepaalde periode heeft dit ook de Sociaal-democratie versterkt ten koste van de Communistische Partij. En binnen de Communistische Partij heeft het tijdelijk de rechtervleugel de bovenhand gegeven ten koste van de linkervleugel. De rol van de arbeidersaristocratie, de arbeidersbureaucratie en haar kleinburgerlijke medestanders wordt in zo’n periode bijzonder groot en bijzonder reactionair.

Tot op zekere hoogte moeten deze processen onvermijdelijk een effect hebben op de Communistische Partij van de Sovjet Unie. Haar bestuurscentrum heeft haar pijlen exclusief op de linkervleugel gericht en via puur mechanische middelen nieuwe onderlinge krachtsverhoudingen geschapen, nog meer ten nadele van de linkse, Leninistische vleugel. Er is een situatie gecreëerd waarbij, als vaststaand feit, de partij niet meer stemt, maar alleen het apparaat.

Dat zijn de algemene oorzaken van de verzwakking van de invloed van de Leninistische vleugel op het beleid van de Komintern, de Russische Communistische Partij en de Sovjet staat. Als gevolg hiervan zijn de rechtse Sociaal-democratische elementen, die lang na oktober zich nog in de rangen van de vijand bevonden, nu uiteindelijk toegelaten tot de Kom-intern, hoewel sommigen min of meer voorwaardelijk (Martynov, Smeral, Rafes, D. Petrovsky, Pepper en anderen) en spreken steeds vaker en steeds luider in naam van de Internationale. En hieraan moeten worden toegevoegd, de namen van openlijke avonturiers zoals Heinz Neumann en de zijnen. Onder de massa’s beginnen zich al weer elementen van een nieuwe beweging naar links, een nieuwe revolutionaire opleving, te vormen. De Oppositie is betrokken bij de voorbereiding voor die nieuwe dag, zowel theoretisch als politiek.

DE VOORNAAMSTE CONCLUSIES

1) In de heersende kringen van de meerderheid, onder invloed van onze breuk met Engeland en de andere problemen, in binnen en buitenland, worden de volgende plannen ontwikkeld:
- Het erkennen van het financieringstekort.
- Het min of meer annuleren van het Monopolie op Buitenlandse Handel.
- Terugtrekking uit China, in feite het tijdelijk staken van onze steun aan de Chinese revolutie en de nationaal revolutionaire beweging in het algemeen.
- In het binnenland een rechtse manoeuvre uitvoeren, door de NEP verder uit te breiden.

Tegen die prijs is de hoop gevestigd, de oorlogsdreiging af te weren, de internationale situatie van de Sovjet Unie te verbeteren en de internationale problemen te laten verdwijnen of (in ieder geval) te verminderen. Het hele plan is gebaseerd op één aanname, namelijk dat het kapitalisme nog decennia zal bestaan.

In werkelijkheid zal dit geen manoeuvre zijn, maar onder de huidige omstandigheden, een volledige capitulatie van de Sovjetmacht: door de politieke NEP, de neo-NEP, terug naar het kapitalisme. De imperialisten zullen al onze concessies accepteren en des te sneller tot een nieuwe aanval en oorlog overgaan. De Koelakken, de NEP-mannen en de bureaucraten, erkenning puttend uit onze concessies, zouden steeds vasthoudender alle anti-Sovjet krachten tegen onze partij organiseren. Zo’n tactiek van ons zou tot een zeer nauwe samenwerking van onze nieuwe bourgeoisie en de buitenlandse bourgeoisie leidden. De economische ontwikkeling van de Sovjet Unie zou onder de volledige controle vallen van het internationale kapitaal; een lening van een cent in ruil voor een roebel slavernij. En de arbeidersklasse en de meerderheid van de boeren zouden hun geloof in de macht van de Sovjetstaat beginnen te verliezen, hun vertrouwen dat de Sovjetstaat weet waar zij het volk heen leidt.

Het is zo goed als zeker dat wij zullen proberen om de oorlog af te kopen, als dat mogelijk is. Maar juist om die reden moeten we sterk en verenigd zijn, vastberaden de tactiek van de wereldrevolutie verdedigen en de internationale versterken. Alleen dan hebben we een serieuze kans om de oorlog langdurig uit te stellen, zonder een prijs te betalen die de grondvesten van onze macht zal ondermijnen en, tegelijkertijd, als oorlog onvermijdelijk blijkt te zijn, in staat stelt de steun van het internationale proletariaat te krijgen en te overwinnen.

Lenin deed bepaalde economische concessies aan de imperialisten om de oorlog af te kopen en om internationaal kapitaal aan te trekken op aanvaardbare voorwaarden. Maar noch onder die omstandigheden, noch in de moeilijkste momenten van de revolutie, gaf Lenin ooit toe aan het idee om het Monopolie op Buitenlandse Handel af te schaffen, of om politieke rechten aan de Koelak te geven, of onze steun aan de wereldrevolutie in het algemeen te minderen.

We moeten in de eerste plaats onze volledige en onvoorwaardelijke steun aan de internationale revolutie herbevestigen en versterken. We moeten stevig verzet bieden aan alle tendensen tot stabilisatie, aan al het pseudo-staatsmanschap dat tot uitdrukking komt in de opmerkingen dat we toch al niets te zoeken hadden in China, dat we beter ze snel mogelijk China kunnen verlaten en, als we ons gedragen, ze ons waarschijnlijk wel met rust zullen laten, etcetera. De theorie van het socialisme in één land speelt nu een directe desintegrerende rol en hindert overduidelijk de consolidatie van de internationale kracht van het proletariaat rond de Sovjet Unie. Het wiegt de arbeiders van andere landen in slaap, hun gevoel voor de werkelijke gevaren verminderend.

2) Een andere evenzo belangrijke taak is om de rangen van onze partij te consolideren, een eind te maken aan de openlijke speculatie van de imperialistische bourgeoisie en de Sociaal-democratische leiders over een splitsing, een scheuring of een wegbreken en dergelijke. Dit alles staat in een direct verband met de oorlogskwestie, want op dit moment vindt het sonderen door de internationale bourgeoisie voornamelijk langs de moreelpolitieke lijn plaats. Alle organen van de internationale bourgeoisie en Sociaal-democratie tonen een nogal uitzonderlijke interesse in onze interne partijdisputen. Ze moedigen openlijk de huidige meerderheid in het Centraal Comité aan en roepen op om de Oppositie uit te sluiten van de leidende partijorganen en, waar mogelijk, van de partij en, indien mogelijk, ze maar helemaal uit de weg te ruimen. Te beginnen met de rijkste burgerlijke krant, de New York Times en eindigend met het meest succesvolle glibberige krantje van de Tweede Internationale, de Weense Arbeiter Zeitung (Otto Bauer), alle organen van de bourgeoisie en de Sociaal-democratie loven de regering van Stalin voor haar strijd tegen de Oppositie. Ze roepen deze regering op haar staatsmanschappelijke intelligentie nog verder te bewijzen door deze Oppositionele propagandisten van de internationale revolutie maar definitief de pas af te snijden. Als er voor de rest niets veranderd, zal een oorlog pas zoveel later komen in verhouding tot het al dan niet realiseren van deze hoop van de vijand om de Oppositie de mond te snoeren. Bovendien kunnen we de oorlog afkopen, als dat mogelijk is en deze winnen, als we onze volledige eenheid weten te bewaren als we moeten gaan vechten; als we de hoop van de imperialisten op een splitsing of een scheuring weten te voorkomen. Want zoiets zou alleen in het voordeel van de kapitalisten zijn.

3) Het is noodzakelijk onze klasse lijn in de internationale arbeidersbeweging te versterken, het gevecht tegen de linkervleugel in de internationale te stoppen, in de Internationale weer die uitgesloten leden op te nemen die de besluiten van de congressen respecteren en, eens en voor altijd, een einde te maken aan het beleid van een stevige overeenkomst met de verraderlijke leiders van het Britse Algemene Bestuur. Een breuk met het Algemeen Bestuur zal hetzelfde effect bereiken in de huidige situatie als in 1914 de breuk met het Internationale Socialistische Bureau van de Tweede Internationale. Lenin stelde in een ultimatum dat elke revolutionair deze breuk moest volvoeren. Om in een verbond te blijven hangen met zo’n Algemeen Bestuur betekent zowel nu als toen, hulp aan de contrarevolutionaire leiders van de Tweede Internationale.

4) We zullen onze koers in de nationaal-revolutionaire bewegingen drastisch moeten corrigeren, eerst in China, maar ook in een serie andere landen. We moeten het beleid van Martynov, Stalin en Boekarin afzweren en terugkeren naar de koers die door Lenin werd uitgezet in de resoluties van het Tweede en Vierde Congres van de Komintern. Anders zullen we in plaats van een versneller, een rem op de ontwikkeling van de nationaal-revolutionaire beweging zijn en onvermijdelijk de sympathie van de arbeiders en boeren in het Oosten verliezen. De Chinese Communistische Partij moet alle politieke en organisatorische banden met de Kuomin Tang verbreken. De Komintern moet de Kuomin Tang uit haar rijen verstoten.

5) We moeten consistent, systematisch en vasthoudend doorstrijden voor de vrede. We moeten de oorlog uitstellen, de oorlogsdreiging afkopen. Alles wat mogelijk en toelaatbaar is, moet voor dit doel worden aangewend (zie punt 1). Tegelijkertijd moeten we ons onmiddellijk op oorlog voorbereiden, op geen enkel moment onze wapens verstoppen. Onze eerste taak is een eind te maken aan alle speculatie over een mogelijke aanstaande oorlogsdreiging.

6) We moeten onze klasse lijn binnen het land stevig corrigeren. Als oorlog al onvermijdelijk is, kan die alleen met een strikt Bolsjewistisch beleid worden gewonnen: de arbeider met de boerenknecht, met steun van de arme boer, in verbondenheid met de middenboer, tegen de Koelak, de NEP-man en de bureaucraat.

7) Een alzijdige voorbereiding van onze gehele economie, begroting en dergelijke op de mogelijkheid van oorlog. Het kapitalisme gaat een nieuwe periode van schermutselingen in.

Een oorlog met de Sovjet Unie, net zo als een oorlog met China, zal een reeks van catastrofes betekenen voor het internationale kapitalisme. De oorlog van 1914-1918 was een reusachtige versneller van de socialistische revolutie (Lenin). Nieuwe oorlogen en met name een oorlog tegen de Sovjet Unie, waarbij we met een juist beleid aan onze kant de sympathie van de arbeidersmassa’s in de hele wereld kunnen winnen, kan nog een veel grotere versneller van de ondergang van het wereldkapitalisme worden. Socialistische revoluties zullen zich ontwikkelen, ook zonder nieuwe oorlogen. Maar nieuwe oorlogen zullen onvermijdelijk leiden tot socialistische revoluties.

Niets is zo’n overduidelijk bewijs van de foutieve politieke koers van de Stalin groep als hun niet aflatende volharding, te bekvechten, niet over onze werkelijke opvattingen, maar over verzonnen meningen die we niet hebben en of nooit hebben gesteund.

Toen de Bolsjewiki hun disputen hadden met de Mensjewiki, de SR-en en andere kleinburgerlijke tendensen, namen de Bolsjewieken de moeite de feitelijke argumentatie en meningen van hun opponenten aan de arbeiders uit te leggen. Maar als de Mensjewieken of de SR-en een meningsverschil met de Bolsjewieken hadden, werden onze argumenten niet weerlegd, maar ons stellingen aangewreven, die we nooit hadden geponeerd. De Mensjewieken en de Socialistisch-Revolutionairen konden, in alle eerlijkheid, de gezichtspunten van de Bolsjewieken ook niet openlijk voorleggen aan de arbeiders, omdat die dan de Bolsjewieken zouden steunen. Het hele mechanisme van de klassenstrijd dwong deze kleinburgerlijke groeperingen zich te verlagen tot het afschilderen van de Bolsjewieken als samenzweerders, bondgenoten van de contrarevolutie en, later, agenten van Wilhelm [de Duitse Keizer]. En op dezelfde manier kan de kleinburgerlijke afwijking binnen onze partij niet anders dan tegen onze Leninistische uitgangspunten vechten, door ons zaken in de mond te leggen, die we nooit hebben gezegd of gedacht. De Stalin groep weet maar al te goed dat, als we onze echte mening in alle vrijheid konden verdedigen, een immense meerderheid van de partij ons zou steunen.

De meest elementaire voorwaarden voor een echte interne partijdiscussie worden niet in acht genomen. Ten aanzien van de kwestie van de Chinese revolutie, een zaak van wereldbelang, heeft het Centraal Comité, tot op dit moment, nog geen letter van de opvattingen van de Oppositie laten drukken. Na de partij stevig de mond te hebben gesnoerd en de Oppositie uit te hebben gesloten van de partijpers, blijft de Stalin groep volharden in haar twistpunten, ons dagelijks voorziend van een toenemend aantal stommiteiten en misdaden. Het gewone partijlid is met de dag minder geneigd dit soort beschuldigingen te geloven.

1) Als wij verklaren dat de huidige stabilisatie van het kapitalisme geen stabilisatie van decennia zal inhouden en dat ons tijdperk er één zal blijven van imperialistische oorlogen en sociale revoluties (Lenin), stelt de Stalin groep dat wij beweren dat er geen enkel element van stabilisatie van het kapitalisme is.

2) Als wij stellen, in de woorden van Lenin, dat voor de opbouw van een socialistische samenleving in ons land, een overwinning van een proletarische revolutie in één van de ontwikkelde kapitalistische landen noodzakelijk is en dat de uiteindelijke overwinning van het socialisme in één land, zeker zo’n onderontwikkeld land als de onze, onmogelijk is, zoals Marx, Engels en Lenin allen al hebben bewezen, worden we door de Stalin groep volkomen valselijk beschuldigd, als zouden wij niet in socialisme en de socialistische opbouw in de Sovjet Unie geloven.

3) Wanneer wij, in navolging van Lenin, wijzen op de groeiende bureaucratische vervorming van onze proletarische staat, beweert de Stalin groep over ons dat wij vinden dat de Sovjet staat helemaal geen proletarische is. Als wij voor het aangezicht van de volledige Komintern verklaren dat eenieder die ons direct of indirect wil steunen en tegelijkertijd stelt dat onze partij en staat geen proletarische is en dat er geen sprake is van socialistische opbouw van de Sovjet Unie, door ons genadeloos tegemoet zal worden getreden en worden uitgesloten, wordt door de Stalin groep onze verklaring achter over gedrukt en blijven ons valselijk beschuldigen [Zie de verklaring van Kamenev, Zinoviev en Trotski, 15-12-1926, 7e Uitgebreide Zitting van de Komintern, paragraaf 1].

4) Als wij aangeven dat Thermidoriaanse elementen met een duidelijk voldoende sociale basis groeiende zijn in het land; als we eisen dat de partijleiding een meer systematisch, ferm en planmatig verzet dient te bieden tegen deze fenomenen en hun invloed op bepaalde delen in onze partij, beweert de Stalin groep over ons dat wij zeggen dat de partij Thermidoriaans is en de proletarische revolutie gedegradeerd. Als wij voor de gehele Internationale verklaren dat het niet waar is dat we de meerderheid van de partij beschuldigen van een rechtse afwijking, maar dat wij vinden dat er zich rechtse stromingen en rechtse groepen in de Russische Communistische Partij bevinden die een onevenredig grote invloed hebben, maar door de partij overwonnen zullen worden, wordt die verklaring door de Stalin groep achter gehouden en gaat gewoon door met modder gooien [idem, paragraaf 14].

5) Als wij wijzen op de enorme groei van de Koelak en wij, net als Lenin, blijven wijzen op het feit dat de Koelak niet vredig het socialisme in kan groeien en dat hij de meest gevaarlijke vijand van de proletarische revolutie is, beschuldigt de Stalin groep ons ervan dat wij de boeren willen beroven.

6) Als wij de partij wijzen op het feit van de toegenomen kracht en invloed van het private kapitaal, van de meer dan gemiddelde groei van haar accumulatie en invloed in het land, beschuldigt de Stalin groep ons van een aanval op de N.E.P. en een terugeisen van het oorlogscommunisme.

7) Als wij wijzen op de fouten in ons partijbeleid over bijvoorbeeld de materiële omstandigheden van de arbeiders, de ontoereikendheid van de maatregelen tegen werkloosheid en woningnood en zeker als we wijzen op het feit dat het aandeel van de non-proletarische elementen in het nationale inkomen onevenredig is toegenomen, zeggen ze dat wij ons schuldig maken aan een gilde-socialisme afwijking en demagogie.

8) Als wij wijzen op het systematisch achterblijven van de industrie op de vraag uit de nationale economie, met alle onvermijdelijk nadelige gevolgen van dien, zoals onevenredig verdeelde goederen, honger en scheuren in de band tussen het platteland en de stad, noemen ze ons superindustrialisatoren.

9) Als wij wijzen op het onjuiste prijsbeleid, waardoor de hoge kosten van het levensonderhoud niet dalen, maar wel enorme winstmogelijkheden voor de private kapitalist oplevert, beschuldigt de Stalin groep ons ervan dat wij de prijzen op willen drijven. Toen we een jaar geleden aan de hele internationale verklaarden: de Oppositie heeft in geen van haar uitlatingen ooit gevraagd of voorgesteld om de prijzen te verhogen, maar zien als belangrijkste fout in ons economisch beleid juist het feit dat er niet voldoende moeite wordt gestoken in het wegwerken van het goederentekort, waar de groothandelsprijzen natuurlijk weer mee in verband staan; wordt onze verklaring verborgen gehouden en vrolijk verder gegaan met modder gooien [idem, paragraaf 5].

10) Als wij ons uitspreken tegen het verbond met de verraders van de Algemene Staking in Engeland, tegen die contrarevolutionairen van de Britse Algemene Raad, die openlijk de rol van agenten van Chamberlain spelen, worden we beschuldigd van het dwarszitten van het werk van de communisten in de vakbonden en tegenstanders van de tactiek van het Verenigd Front.

11) Als we ons uitspreken tegen het samengaan van de Sovjet vakbonden met de Amsterdamse Vakbondsinternationale, of tegen elke vorm van flirten met de leiders van de Tweede Internationale, worden we beschuldigd van een sociaal-democratische afwijking.

12) Als wij ons uitspreken tegen een beleid gebaseerd op de Chinese generaals, tegen de onderwerping van de Chinese arbeidersklasse aan de burgerlijke Kuomin Tang, tegen de Mensjewistische tactiek van Martynov, worden we er van beschuldigd tegen de agrarische revolutie in China te zijn, samen te spannen met Tsjang Kai Sjek.

13) Als we op basis van onze evaluatie van de wereldsituatie, tot de conclusie komen dat een oorlog nabij is en hier de partij op tijd voor waarschuwen, worden we door de Stalinisten op oneerlijke wijze beschuldigd van het feit dat wij oorlog willen.

14) Als we, trouw aan de leerstellingen van Lenin, aangeven dat de naderende oorlog vereist dat we des te meer een duidelijk, ferm en doortastend klassenbeleid moeten volgen, stellen de Stalinisten schaamteloos dat we de Sovjet Unie niet willen verdedigen, dat we slechts voorwaardelijke verdedigers zijn, semi-defaitisten, enzovoort.

15) Als we wijzen op het onweerlegbare feit dat de gehele wereldwijde pers van de kapitalisten en sociaal-democraten Stalin steunt in zijn gevecht tegen de Oppositie in de Russische Communistische Partij en Stalin toejuicht voor zijn onderdrukking van de linkervleugel en hem opdragen de oppositie af te snijden en uit het Centraal Comité en de partij te stoten, beweert de Pravda en de volledige partij,- en Sovjet pers dag in, dag uit, zeer misleidend, dat de bourgeoisie en de sociaal-democratie voor de Oppositie is.

16) Als we stelling nemen tegen het overgaan van de leiding van de Komintern in de handen van de rechtervleugel en de uitsluiting van honderdduizenden arbeiders-Bolsjewieken, worden we door de Stalin groep beschuldigd van een poging om de Komintern te splitsen.

17) Als, onder het huidige misvormde partijregime, Opposanten, die toegewijd partijlid zijn, proberen om de leden over onze werkelijke standpunten te informeren, worden ze uit de Russische Communistische Partij verstoten. Ze worden beschuldigd van fractievorming. Er worden onderzoeken ingesteld naar zogenaamde pogingen de partij te splitsen. De meest belangrijke partijaangelegenheden worden niet meer bediscussieerd, maar onder rotzooi bedolven.

18) Maar de meest populaire beschuldiging van de laatste jaren is die, dat we in Trotskisme geloven. Wij hebben aan de hele Komintern verklaard [zie de verklaring van 15-12-1926]: Het is niet waar dat wij het Trotskisme verdedigen, Trotski heeft verklaard aan de Internationale dat in alle principiële vraagstukken waarover hij meningsverschillen heeft gehad met Lenin, dat Lenin gelijk had, met name ten aanzien van de kwestie van de permanente revolutie en het boerenvraagstuk. Die verklaring, afgegeven aan de gehele Internationale, weigert de Stalin groep te drukken. Ze volharden ons van Trotskisme te beschuldigen. De bovengenoemde verklaring verwijst natuurlijk alleen naar die meningsverschillen met Lenin die ook echt hebben bestaan en niet diegenen die door Stalin en Boekarin zonder enige scrupules worden verzonnen. De relatie die zij menen te hebben ontdekt tussen onze verschillen in het verre verleden en de praktische meningsverschillen in de loop van de oktoberrevolutie zijn volkomen denkbeeldig.

Wij vinden het van een oneerlijke strijdwijze getuigen dat de Stalin groep probeert de aandacht van de opvattingen van de Oppositie af te leiden, door te verwijzen naar eerdere meningsverschillen tussen de groepen die bestonden in 1923 en 1925. Deze verschillen zijn nu opgelost op basis van het Leninisme. De fouten en overdrijvingen die door beide groepen Bolsjewieken zijn begaan in het dispuut van 1923-1924, als gevolg van een reeks van onduidelijkheden in de gang van zaken in de partij en in het land, zijn nu rechtgezet en vormen geen obstakel in een hartelijke samenwerking in de strijd tegen het opportunisme en voor het Leninisme.

Door aanhalingen uit hun context te halen, door een grof en oneerlijk misbruik van verknipte, geselecteerde polemische verklaringen van Lenin en door aan de partij meer recente verklaringen verborgen te houden; door een rechtstreekse vervalsing van de partijgeschiedenis en de feiten van gisteren en, nog veel belangrijker, door de vervorming en rechtstreekse wijziging van alle vraagstukken die ter discussie stonden, beweegt de groep van Stalin en Boekarin zich steeds verder af van de Leninistische principes en ze proberen de partij te misleiden in te geloven dat het om een gevecht tussen Leninisme en Trotskisme gaat. Feitelijk is het gevecht er een tussen Leninisme en het opportunisme van Stalin. Op dezelfde manier voerden de revisionisten, onder het mom van een gevecht tegen het Blanquisme, een strijd tegen het Marxisme. Onze hartstochtelijke gezamenlijke strijd tegen de koers van Stalin is alleen mogelijk geweest omdat we volledig eensgezind zijn in ons verlangen en overtuiging, de echte Leninistische proletarische richting te verdedigen.

Het huidige platform is de beste verdediging tegen de beschuldiging van Trotskisme. Eenieder die het doorleest weet dat het van de eerste tot de laatste letter is gebaseerd op wat Lenin ons heeft geleerd. Het is vervuld van de werkelijke geest van het Bolsjewisme.

Laat de partij kennis maken met onze echte opvattingen. Laat de partij kennis nemen van de werkelijke documenten over onze meningsverschillen en met name onze meningsverschillen over het vraagstuk van internationaal historisch belang, de Chinese revolutie. Lenin leerde ons, in geval van een meningsverschil, niets aan te nemen van iemands horen zeggen, maar om documenten op te vragen, naar beide strijdende partijen te luisteren, vooroordelen af te wijzen en consciëntieus te achterhalen waar het meningsverschil over gaat. Wij, de Oppositie, herhalen bij deze dit advies van Lenin.

We moeten eens en voor altijd een einde maken aan juist datgene wat op het 14e Congres is gebeurd, waar de meningsverschillen eenieder pas plotseling twee of drie dagen voor het Congres in de schoot werden geworpen. We moeten de omstandigheden scheppen waarin een oprecht dispuut en een eerlijke beslissing kan worden genomen over het echte onderwerp van ons meningsverschil, zoals dit onder Lenin ook altijd het geval was.