4 jaar Paarsgroen is niet geworden wat sommigen ervan verwacht hadden. Men sprak over "de meest linkse regering", maar een klein overzicht van de belangrijkste beleidsmaatregelen toont aan dat dit helemaal niet het geval was. Het gevoerde beleid was fundamenteel neoliberaal, overgoten met een slap progressief sausje. Deze regering had nog het voordeel van de economisch gunstige periode ’99-2000. Als je ziet wat Paarsgroen tegen die achtergrond presteerde, kan je al raden dat de volgende regering - geconfronteerd met de wereldwijde crisis - harde aanvallen zal lanceren op onze levensstandaard.
Wij eisen:
De regering profileert zich op een zacht pacifistisch standpunt in de oorlog met Irak. Dat zal zeker te maken hebben met de anti-oorlogsstemming onder de bevolking. Daarin zien we de kracht van de massa om politieke keuzes af te dwingen.
We moeten echter verder kijken en ons de vraag stellen waar oorlog vandaan komt. Dan zien we dat deze regering het spel van economische uitbuiting en dominantie gewoon meespeelt. In Kongo dragen Belgische ondernemers en politici een verpletterende verantwoordelijkheid voor de oorlog, die er miljoenen slachtoffers heeft gekost. En ook op vlak van de wapenhandel heeft deze regering geen enkele vooruitgang gebracht. Met Agalev en ECOLO in de regering, partijen die uit de vredesbeweging komen (beweren ze toch zelf), heeft België licenties voor wapenexporten goedgekeurd aan Nepal, maar ook aan Saoedi-Arabië, Indië, Pakistan, Israël, Turkije, ...
LSP heeft zich altijd consequent verzet tegen oorlog. Dat betekent dat we ons ook verzetten tegen de kapitalistische uitbuiting die aan de basis ligt van oorlog. We bouwden mee de beweging uit, waren in sommige regio’s cruciaal in de nationale mobilisaties en combineerden een concreet actievoorstel (DAG X) met een duidelijk anti-oorlogsprogramma.
LSP komt op met een Senaatslijst in Vlaanderen en een Kamerlijst in Oost-Vlaanderen. In Franstalig België hebben we kandidaten op lijsten van de PC voor de Kamer in Brussel, Luik en Henegouwen. We zijn ervan overtuigd dat een politieke uitdrukking van het verzet in de samenleving noodzakelijk is. Meer en meer jongeren en arbeiders pikken de aanvallen op onze levensstandaard niet meer. Een strijdbare, consequente linkse oppositie zou een enorme versterking kunnen bieden voor elke strijd. Zo’n oppositie willen wij de komende jaren uitbouwen.
De arbeidersbeweging heeft tientallen jaren voor stabiele arbeidscontracten, humane werkomstandigheden en degelijke lonen gevochten. De bevolking heeft jaren geijverd voor degelijke en goedkope openbare diensten. Terwijl wij actie voerden en mobiliseerden om deze afbraak tegen te gaan, deed Paarsgroen gewoon verder. Alle traditionele partijen verdedigen fundamenteel dezelfde politiek. Als we dat willen veranderen hebben we een nieuwe politieke partij nodig.
Stem voor de LSP wanneer je ons hierin wil steunen, maar nog belangrijker: sluit bij ons aan.
In januari werd de lang aangekondigde belastinghervorming doorgevoerd. Veel werknemers waren verheugd over de extra euro’s op hun loonbrief. Of deze verkiezingsstunt in realiteit iets zal opleveren is betwijfelbaar. In de meeste steden en gemeenten zijn de lokale belastingen omhoog gegaan. De zorgverzekering werd één jaar na haar invoering al verdubbeld van 12,5 naar 25 euro. De hoogste belastingsschaal voor hoge inkomens werd van 55% naar 52% en dit jaar naar 50% gebracht. Het gaat hier om jaarinkomens boven de 29.700 euro. Dit zorgt voor een cadeautje van snel meer dan 1.500 euro. En de vraag is natuurlijk hoe lang de voordelen voor de lagere en gemiddelde inkomens zullen blijven duren.
Paarsgroen kwam aan de macht na de historische nederlaag die de CD&V opliep in juni ’99, net na de dioxinecrisis. Ook Paarsgroen was echter niet bereid om de voedselveiligheid te garanderen. Daarvoor zouden ze moeten ingaan tegen de winstprincipes in de voedselsector. Het Voedselagentschap van minister Aelvoet (Agalev) werd een façade: enkel de lichte gevallen van voedselbesmetting mochten naar buiten komen. De zware gevallen werden bewust toegedekt "om de export niet in het gedrang te brengen".
De soap rond de wapenleveringen aan Nepal legt de politiek van Paarsgroen bloot. Agalev ziet nergens een probleem, zolang het gepikt wordt door de publieke opinie. Dan volgen er maneuvers om het gezicht te redden. Die eindigen meestal in een lachwekkend schouwspel, waarbij de ministers stuk voor stuk hun interpretatie geven van het probleem. Uiteindelijk wordt alles doorgevoerd zoals gepland.
De kloof tussen arm en rijk blijft ook in ons land toenemen. Wat heeft Paarsgroen gedaan om deze kloof te dichten? Heel weinig, de kloof groeit verder.
Inkomensverdeling:
Vermogen:
De vermogensverdeling is nog ongelijker dan de inkomensverdeling. De 10% rijksten verdienen niet alleen 15 maal meer dan de 10% armsten; ze bezitten 50 maal meer vermogen.
Het totale vermogen van alle Belgen wordt geschat op 50.000 miljard Bfr, dus 5 miljoen vermogen per inwoner - van de pasgeborene, tot de oudste Belg.